Uzasadnienie
T. Kaniewska wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., w której wyraziła niezadowolenie z działalności Miejskiego Ośrodka pomocy Społecznej w B. i Samorządowego Kolegium odwoławczego w O. w związku z załatwianiem jej wniosku o przyznanie zasiłku celowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, że decyzją z dnia "[...]" zostało umorzone postępowanie odwoławcze z odwołania T. K. od decyzji organu I instancji, dotyczącej odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Organ podał, że umorzył postępowanie odwoławcze, ponieważ zostało ono zainicjowane przez osobę częściowo ubezwłasnowolnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. zwrócił się do kuratora skarżącej o złożenie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, oświadczenia czy popiera on skargę, wniesioną osobiście przez T. K. W odpowiedzi kurator skarżącej, w piśmie z dnia 6 października 2010r. oświadczył, iż nie popiera skargi wniesionej osobiście przez podopieczną oraz wniósł o umorzenie wszczętego postępowania i oddalenie powołanej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.
Dokonując oceny dopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 26 § 1 p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art.
25. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 15 k.c. osoba ubezwłasnowolniona częściowo ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych.
Osoba częściowo ubezwłasnowolniona może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać jedynie umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem - chyba że sąd opiekuńczy inaczej postanowił, oraz w pewnych wypadkach ma pełną zdolność do czynności prawnych dotyczących przedmiotów oddanych jej do swobodnego użytku (art. 20-22 k.c.).
W myśl art. 27 p.p.s.a. osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może podejmować czynności procesowe tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przepis ten dotyczy nie tylko osób nie mających w ogóle zdolności do czynności prawnych, lecz odnosi się także do sytuacji, gdy chodzi o sprawy wynikające z czynności, których określona osoba nie może dokonać samodzielnie. Przepis ten odnosi się więc i do osoby częściowo ubezwłasnowolnionej w sprawach wynikających z czynności, których samodzielnie nie może dokonać.
Powołane unormowania prawne posiadają istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, ponieważ jak wynika z akt sprawy T. K., jako osoba częściowo ubezwłasnowolniona, jest reprezentowana przez ustanowionego przez sąd powszechny kuratora. Oznacza to, że w niniejszej sprawie skargę w imieniu skarżącej mógł wnieść jedynie przedstawiciel ustawowy (kurator), lecz kurator skargi nie wniósł, jak również nie potwierdził przedsięwziętej przez T. K. czynności procesowej polegającej na wniesieniu skargi.
W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.