Uzasadnienie
W dniu 31 grudnia 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga M. i J. A. (dalej zwanych skarżącymi) na decyzję Wojewody z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]", sekcja między słupami 114-127, na konkretnie oznaczonych działkach położonych w obrębie K., gm. G. Skarga ta została przekazana Sądowi przez Wojewodę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W przekazanej Sądowi skardze skarżący zawarli natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej podnosząc, że wykonanie tej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia dla nich skutki o znacznych rozmiarach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. poz. 1302 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku skarżących.
Wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotem decyzji, objętej wnioskiem skarżących o wstrzymanie jej wykonania, jest pozwolenie na budowę. W przypadku zaś zaskarżenia tego rodzaju decyzji, to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia prac przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego i to na nim spoczywać będzie ewentualny obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozstrzygnięcia sprawy zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Skoro skutki prowadzenia rzeczonych prac nie obciążają skarżących, którzy złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, to nie sposób przyjąć aby uwzględnienie wniosku skarżących mogło nastąpić z powodu "niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazali także skarżący.
Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy ogólne stwierdzenie przez skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia dla nich skutki o znacznych rozmiarach.
Wymaga bowiem podkreślenia, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych, realnie istniejących (a nie potencjalnych) okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi.
Końcowo zauważyć należy, że w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca przewidział dodatkowy wymóg ograniczający możliwość wstrzymania wykonania decyzji tego rodzaju. Zgodnie bowiem z art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), "w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji". Ze względu na powyższy przepis, możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przez sąd administracyjny podlega istotnemu ograniczeniu, co należało dodatkowo uwzględnić przy rozpoznawaniu wniosku skarżących.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.