Uzasadnienie
Skarżący L. W. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 4 lutego 2008 r., którym Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił mu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w związku z postępowaniem przed tut. Sądem w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu.
W złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego, L. W. podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie wspólnie z rodzicami i dwojgiem rodzeństwa. Do ich majątku należą: dom jednorodzinny o powierzchni 350 m2, działka rekreacyjna, 5 ciągników siodłowych, sześć naczep, 6 samochodów osobowych oraz inne, bliżej nieokreślone przedmioty. Poza tym skarżący posiada oszczędności w kwocie 5.000 zł. Miesięczny dochód rodziny wynosi w sumie ok. 15.000 zł. Z kolei z oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonych przez rodziców i brata skarżącego (sygn. akt II SA/Ol 905-907/07), wynika, iż dysponują oni oszczędnościami w łącznej kwocie 330.000 zł.
W uzasadnieniu sprzeciwu od wskazanego powyżej postanowienia Referendarza sądowego skarżący podniósł, iż złożenie skarg wywołane jest tylko i wyłącznie nieuwzględnieniem wcześniejszych wniosków przez organy administracji publicznej. Zdaniem skarżącego, konieczność uiszczenia opłaty od 7 skarg zawsze będzie powodować pogorszenie sytuacji materialnej strony postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej może nastąpić w zakresie całkowitym, bądź też częściowym, przy czym częściowe zwolnienie jest możliwe w sytuacji, gdy skarżący wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na wstępie wskazać należy, iż przyznanie prawa pomocy jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania może być zastosowane jedynie w przypadku wyjątkowym. W postanowieniu z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt GZ 71/04 (ONSAiWSA Nr 1 (4) poz. 8 z 2005 r.) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe".
Podkreślić także należy, iż Sąd oceniając sytuację osoby skarżącej bierze pod uwagę nie tylko jej miesięczne dochody i wydatki, ale także ilość zgromadzonych przez nią środków pieniężnych oraz posiadany majątek.
Po dokonaniu analizy akt sprawy stwierdzić należy, iż nie zachodzą w niej podstawy do przyjęcia, że skarżący nie posiada środków do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł. O możliwościach finansowych Skarżącego świadczą przede wszystkim zgromadzone przez rodzinę znaczne oszczędności w łącznej wysokości 335.000 zł, jak również stały miesięczny dochód pięcioosobowej rodziny w łącznej kwocie 15.000 zł oraz wykazany we wniosku stan majątkowy w postaci m.in. domu, samochodów i ciągników. Wskazać także należy, iż Sąd dokonał analizy możliwości płatniczych Skarżącego uwzględniając fakt, iż obecnie do tutejszego Sądu wniesionych zostało przez skarżącego i członków jego najbliższej rodziny 7 skarg, od których wpis łącznie wynosi 1.400 zł. Nawet jednak uwzględniając ten fakt, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż jest to kwota, której Skarżący nie jest w stanie uiścić. Samo uszczuplenie posiadanych zasobów majątkowych nie może uzasadniać zwolnienia od kosztów.
Wobec braku podstaw do uznania, że Skarżący nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 cytowanej ustawy należało postanowić jak w sentencji.