Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy postanowienie z dnia 7 maja 2009 r. Burmistrza K. w sprawie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji pt. "[...]".
Skargę na to postanowienie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Budynku
Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Wspólnoty o przyznania prawa pomocy z dnia 22 lipca 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 6 października 2011 r., skarżąca Wspólnota została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej dnia 10 października 2011 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 17 października 2011 r.
W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. W terminie tym Wspólnota nadesłała pismo, w którym poinformowała, że wpis został uiszczony na konto WSA w Olsztynie w dniu 4 sierpnia 2011 r. Do pisma tego załączono kopię przelewu kwoty 100 zł na rachunek bankowy Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w K. (nr rachunku bankowego: "[...]"). Wpłata na rachunek bankowy sądu powszechnego nie stanowi jednakże realizacji obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie, gdyż stosownie do art. 219 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.