Postanowienie WSA w Olsztynie z 27 stycznia 2009 r., II SA/Ol 910/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 27 stycznia 2009 r.

Sprawa

sprawy ze skargi R. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem połowy uiszczonego wpisu.

Skład

Sędzia WSA Marzenna Glabas przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Beata Jezielska
Sędzia WSA Adam Matuszak
Małgorzata Krajewska protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. i J. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" znak: "[...]" w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w kwocie 2.112,50 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej numerem "[...]", obręb "[...]" miasta O., w związku z wybudowaniem nawierzchni ulicy J. W złożonej skardze R. i J. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji. Wskazali, że Kolegium rozstrzygając sprawę odniosło się do prawnych podstaw wydanej decyzji, a także wysokości ustalonego przez biegłych wzrostu wartości nieruchomości. Organ nie rozpatrzył jednak w ogóle zgłaszanego przez nich od samego początku zarzutu, iż Prezydent Miasta postanowieniem z "[...]" odstąpił od wszczęcia postępowania mającego na celu naliczenie opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wybudowaniem ulicy J. Wskazali, że informacja taka została opublikowana w "[...]" z dnia "[...]". Podali, że Prezydent Miasta podczas spotkań z mieszkańcami ulicy J. zapewniał, iż nie będą w stosunku do nich naliczane opłaty adiacenckie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu 14 stycznia 2009r. R. i J. P.cofnęli skargę i wnieśli o zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne, a tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć, na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1.

Zwrot połowy uiszczonego solidarnie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.

W niniejszej sprawie skarżący cofnęli skargę po wyznaczeniu terminu rozprawy, a przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, co skutkowało zwrotem połowy wpisu.