Uzasadnienie
Pismem z 30 sierpnia 2023 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, A. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 14 czerwca 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z 14 kwietnia 2023 r. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy płyty do składowania obornika oraz szczelnego zbiornika na gnojownicę na działce nr (...), obręb O., gmina O. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także umorzenie postępowania, co skutkować będzie brakiem sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie w całości. Wyjaśnił, że w związku z pominięciem pełnomocnika w procedurze administracyjnej, organ skorygował swój błąd, dopełniając czynności przekazania decyzji z 14 czerwca 2023 r.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 września 2023 r., pełnomocnik skarżącego radca prawny N. L. została wezwana do udzielenia, w terminie 7 dni, informacji, czy skarga z 30 sierpnia 2023 r. jest uzupełnieniem złożonej przez skarżącego skargi z 20 lipca 2023 r. na ww. decyzję Wojewody z 14 czerwca 2023 r., zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Ol 752/23, czy też nową skargą złożoną do tutejszego Sądu w imieniu skarżącego.
Pismem z 2 października 2023 r., pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że skarga z 30 sierpnia 2023 r. jest nową skargą złożoną z daleko idącej ostrożności z uwagi na doręczenie odpisu decyzji po wniesieniu pierwotnej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a." oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.).
Ponadto, sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata. Z treści art. 51 p.p.s.a. nie można wyprowadzać wniosku, że możliwe jest prowadzenie dwóch postępowań sądowoadministracyjnych w warunkach zachodzącej tożsamości spraw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 482/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że decyzja Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 14 czerwca 2023 r., będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, została również zaskarżona do Sądu skargą pełnomocnika skarżącego z 20 lipca 2023 r., przez ten sam podmiot i w tym samym przedmiocie. Skarga ta (z 20 lipca 2023 r.), została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Ol 752/23 i została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze fakt, że skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 752/23 została wcześniej wniesiona od skargi złożonej w niniejszej sprawie, przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie, jak również fakt, że sprawa o sygn. akt II SA/Ol 752/23 jest w toku, skargę z 30 sierpnia 2023 r. należało uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.