Uzasadnienie
Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Nr XXVI/406/2012 Rady Miejskiej w Nidzicy z dnia 29 listopada 2012r. w przedmiocie Regulaminu korzystania z Cmentarza Komunalnego w Nidzicy oraz cennika za korzystanie z Cmentarza Komunalnego w Nidzicy. W odpowiedzi na skargę organ działając na podstawie art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał zarzuty skargi, podając, że Rada Miejska w Nidzicy w dniu 31 stycznia 2013r. podjęła kolejną uchwałę Nr XXVI/440/2013 w sprawie uchwalenia Regulaminu korzystania z Cmentarza Komunalnego w Nidzicy, na mocy której straciła ważność zaskarżona uchwała Nr XXVI/406/2012 Rady Miejskiej w Nidzicy z dnia 17 stycznia 2013r.
Następnie pismem z dnia 12 lutego 2013r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, w związku z usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały cofnął skargę na tą uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Rada Miejska w Nidzicy podjęła uchwałę Nr XXVIII/440/2013 z dnia 31 stycznia 2013r. w sprawie Regulaminu korzystania z Cmentarza Komunalnego w Nidzicy. Na podstawie § 3 tej uchwały straciła moc zaskarżona uchwała Nr XXVI/406/2012 Rady Miejskiej w Nidzicy z dnia 29 listopada 2012r. Wobec tego skarżący cofnął swoją skargę.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaś skarżący skutecznie cofnął skargę, to postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.