Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium), po rozpatrzeniu wniosku G. i Z. R. (dalej jako: wnioskodawcy) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z "[...]" o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. (dalej jako: organ I instancji) z "[...]" w sprawie ustalenia na rzecz M. B. (dalej jako: inwestor) warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku: "szopa, hala, garaż o pow. 502m² i budynku garaży 10 boksów" na obory – bez żadnych zmian konstrukcyjnych i instalacyjnych obiektów, przewidzianej do realizacji na działce nr "[...]" w M. Kolegium stwierdziło, że niezasadne jest twierdzenie wnioskodawców, których działka bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji, że przedmiotowa decyzja była sprzeczna z ustaleniami obowiązującego ówcześnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Gminy M. uchwałą nr "[...]" z 12 grudnia 1991 r. Wskazano, że wnioskowany teren objęty był jednostką bilansową "[...]" – Adaptowany Zakład Usług Rolnych.
Kolegium wyjaśniło, że wobec wątpliwości co do zapisów planu miejscowego przeprowadziło postępowanie wyjaśniające, które nie doprowadziło do jednoznacznych ustaleń w zakresie statusu i działalności Zakładu Usług Rolnych w M. Wskazano, że w planie miejscowym brak jest definicji lub opisu "Zakładu Usług Rolnych". Natomiast w zapisach planu wskazano, że pod określeniem, tereny, względnie obiekty, "adaptowane" ustala się jako obowiązujące - niezmienność funkcji wiodącej, natomiast mogą być dokonywane zmiany jak wyburzenie obiektów uciążliwych, względnie zużytych, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynków, uzupełnienie zabudowy terenu przy zachowaniu obowiązujących wskaźników intensywności zabudowy.
W związku z tym w ocenie Kolegium nie można w sposób oczywisty i jednoznaczny stwierdzić, że kwestionowana decyzja organu I instancji jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Podniesiono ponadto, że postępowanie dotyczy trybu nadzwyczajnego, a związku z tym stwierdzenie rażącego naruszenia prawa może dotyczyć naruszenia oczywistego, nie budzącego wątpliwości. Skoro plan miejscowy dopuszcza możliwość różnej interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Na skutek skargi wniesionej przez wnioskodawców Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej jako: WSA) wyrokiem z 21 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 117/17) uchylił powyższą decyzję. WSA wskazał, że analizowany teren został w planie miejscowym przeznaczony stricte pod usługi, o czym świadczy sama nazwa - "Zakład Usług Rolnych". Wskazano, że charakter usługowy tego typu jednostek pomocniczych PGR potwierdziły zeznania świadków, a także ówcześnie występująca zabudowa, na którą składały się: szopa, hala i liczne garaże. WSA uznał, że funkcji usługowej nie można utożsamić z funkcją produkcji zwierzęcej, a w związku z tym ustalenie warunków zabudowy zezwalające na zmianę sposobu użytkowania wyszczególnionych budynków, nastąpiło sprzecznie z zapisami planu miejscowego. Odnośnie do użytego w planie wyrażenia "adaptowany" WSA zauważył, że z analizy jego treści wynika, że autorzy w ten sposób określali wszystkie tereny o istniejącym dotychczas przeznaczeniu.
Ponadto w planie dopuszczono, w wypadkach uzasadnionych, możliwość lokalizacji obiektów o funkcji innej niż wiodąca pod warunkiem, że nie będzie ona sprzeczna wewnętrznie i nie naruszy interesów funkcji wiodącej, a w ocenie WSA produkcji zwierzęcej nie da się pogodzić z funkcją usługową. Tym samym WSA uznał, że decyzja organu I instancji z "[...]" wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. WSA wyjaśnił przy tym, że należało uwzględnić stan prawny obowiązujący w dniu wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., dalej jako: u.z.p.), obowiązującym w dacie wydania weryfikowanej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co odpowiada dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Jednocześnie WSA wskazał, że zastosowanie tego przepisu, z powodu upływu dziesięciu lat od daty doręczenia spornej decyzji, wyklucza art. 156 § 2 k.p.a. Jednak WSA podzielił prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym zaistnienie przesłanki negatywnej z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., nie wyklucza zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem to, że wydanie decyzji wyczerpuje znamiona dwóch podstaw do stwierdzenia jej nieważności, z których jedna z powodu przedawnienia nie że doprowadzić do wydania decyzji orzekającej w tym zakresie, nie przesądza o braku podstaw zastosowania tej drugiej podstawy, z którą nie wiążą się ograniczenia czasowe w ich stosowaniu.
Wyrokiem z 23 maja 2019 r. (sygn. akt II OSK 1692/17) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez inwestora, aczkolwiek uznał, że część uzasadnienia wyroku WSA jest błędna. Podniesiono, że naruszenie wymienione w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. jest innym rodzajem naruszenia przepisów prawa niż rażące naruszenie prawa wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jego odrębność wynika również z uregulowania przesłanki przedawnienia w art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którą nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny przyjęcie takiej konstrukcji przesłanki przedawnienia dzieli wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. rodzaje ciężkiego kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa na te, których upływ czasu sanuje, w tym znaczeniu, że wyłącza zastosowanie sankcji nieważności oraz na te, których upływ czasu nie sanuje, pozwalając na zastosowanie sankcji nieważności decyzji.
Zastosowanie przesłanki przedawnienia w konstrukcji stwierdzenia nieważności oznacza, że decyzja pozostaje w obrocie prawnym, zachowując moc obowiązującą, a jedynie dopuszczalne jest stwierdzenie jej niezgodności z prawem. Wskazano, że w art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p. została ustanowiona przesłanka nieważności z mocy prawa, co daje podstawę do kwalifikacji do rodzaju rażącego naruszenia prawa wyliczonego w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Konsekwencją jest ograniczenie zastosowania sankcji nieważności przesłanką przedawnienia wyliczoną w art. 156 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zatem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku o dopuszczalności zrównania i kwalifikacji sankcji nieważności z mocy prawa do rażącego naruszenia prawa. Skoro w przepisach art. 156 § 2 k.p.a. przyjęto kwalifikację ciężaru naruszenia prawa przez wprowadzenie przesłanki przedawnienia, to wyłączono zastosowanie sankcji nieważności w wyliczonym w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. rodzaju ciężkiego naruszenia prawa na rzecz stwierdzenia niezgodności decyzji z prawem.
Decyzją z "[...]" Kolegium, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uchyliło w całości własną decyzję z "[...]" o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z "[...]" w sprawie ustalenia na rzecz inwestora warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku: "szopa, hala, garaż o pow. 502m² i budynku garaży 10 boksów" na obory – bez żadnych zmian konstrukcyjnych i instalacyjnych obiektów, przewidzianej do realizacji na działce nr "[...]" w M. i stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji z "[...]". W uzasadnieniu podniesiono, że uwzględniono związanie organów oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z 21 marca 2017 r. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r. W związku z tym uznano - powołując się wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA – że decyzja organu I instancji z "[...]" została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które polega na sprzeczności ustaleń decyzji z zapisami planu miejscowego, które skutkowały niedopuszczalną w świetle zapisów planu miejscowego zmianą (ustalonej zapisami tego planu) funkcji terenu przedmiotowej działki z usługowej na funkcję produkcji zwierzęcej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy, podnosząc zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., polegający na wydaniu decyzji administracyjnej z pominięciem wiążącej organ oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r. (sygn. akt II OSK 1692/17) i wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podkreślono, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Przy czym w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawienia w uzasadnieniu wyroku innej oceny prawnej niż dokonana przez sąd pierwszej instancji, w związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. musi być stosowany z pewnymi modyfikacjami z uwagi na właściwości przedmiotu regulacji.
Ocenę prawną formułuje wówczas nie wojewódzki sąd administracyjny, lecz Naczelny Sąd Administracyjny przez co staje się ona wiążąca dla każdego z tych sądów oraz organu administracji publicznej. Strona skarżąca podniosła, że organ uwzględnił ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r. jedynie w części, przyjmując stanowisko WSA i Naczelnego Sądu Administracyjnego co do tego, że decyzja organu I instancji z 2002 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast orzekając o stwierdzeniu nieważności tej decyzji organ zignorował ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do braku możliwości zastosowania wobec tejże decyzji sankcji nieważności ze względu na upływ terminu przewidzianego w art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z oceną prawną i wskazówkami Naczelnego Sądu Administracyjnego organ winien, stosownie do treści art. 158 § 2 k.p.a., ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że ponownie rozpatrując sprawę Kolegium było zobowiązane do uwzględnienia oceny prawnej i wskazań zawartych w wyrokach sądów orzekających w sprawie. W związku z tym - zgodnie z wyraźnymi wskazaniami WSA - Kolegium wywiodło, że decyzja organu I instancji z 28 czerwca 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem skarga kasacyjna wniesiona od wyroku WSA została oddalona, a Naczelny Sąd Administracyjny nie zanegował oceny WSA co do wydania przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, to Kolegium uznało, że należy stwierdzić jej nieważność. Przy czym pozostawiono do oceny Sądu kwestię prawidłowości odczytania treści oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania przez Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez uczestnika postepowania -inwestora - w piśmie z 7 kwietnia 2020 r. Wniosek ten został doręczony pozostałym stronom. Jednakże z uwagi na obowiązujący stan epidemiczny bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa wart. 119 pkt 2 p.p.s.a., rozpoczął się dopiero 24 maja 2020 r., stosownie do art. 68 ust. 6 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875). W tak liczonym terminie żadna z pozostałych stron postępowania, w tym skarżący, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny zarówno przez WSA w Olsztynie (wyrok z 21 marca 2017 r. sygn. akt II SAlOl 117/17), jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1692/17). Zatem w niniejszej sprawie ma zastosowywanie powołany wyżej art. 153 p.p.s.a. Podkreślić należy, że reguła wyrażona w tym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz do art. 153, WK 2016). Ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu sądu z mocy art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie sądy oraz organ ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Unormowane w tym przepisie związanie oznacza, że zarówno organy, jak i sądy orzekające w danej sprawie są zobowiązane do podporządkowania się wyrażonemu wcześniej w orzeczeniu sądu poglądowi w pełnym zakresie, aż do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, chyba że wyrażony wcześniej przez sąd pogląd stał się nieaktualny wskutek zmiany stanu prawnego lub okoliczności faktycznych sprawy (wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r. II OSK 269/18). Przy czym podkreślić należy, że w nawet w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarówno organ, jak i sady związane będą, na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a., oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji, a nie sądu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2006 r., sygn. akt "FSK 117/05, dostępny w Internecie).
W glosie do wyroku NSA z 18 sierpnia 2004 r. (sygn. akt FSK 207/04) wskazano, że w sytuacji oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawienia w uzasadnieniu wyroku innej oceny prawnej niż dokonana przez sąd pierwszej instancji, w związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., przepis art. 153 p.p.s.a. musi być stosowany z pewnymi modyfikacjami z uwagi na właściwości przedmiotu regulacji. Ocenę prawną formułuje wówczas nie wojewódzki sąd administracyjny, lecz Naczelny Sąd Administracyjny, przez co staje się ona wiążąca dla każdego z tych sądów oraz organu administracji (Z. Kmieciak, Glosa do wyroku NSA z 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 207/04, OSP 2005/2, poz. 18).
Należy zatem podnieść, że wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 23 maja 2019 r. oddalił skargę kasacyjną, ale wyraźnie stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA jest częściowo błędne. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił bowiem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku WSA o dopuszczalności zrównania i kwalifikacji sankcji nieważności z mocy prawa do rażącego naruszenia prawa, skoro w przepisach art. 156 § 2 k.p.a. przyjęto kwalifikację ciężaru naruszenia prawa przez wprowadzenie przesłanki przedawnienia, wyłączając zastosowanie sankcji nieważności w wyliczonym w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. rodzaju ciężkiego naruszenia prawa na rzecz stwierdzenia niezgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zatem przepis art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p. ustanawia przesłankę nieważności z mocy prawa, co daje podstawę do zakwalifikowania powyższego naruszenia jako rażącego naruszenia prawa określonego w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a konsekwencją powyższego jest ograniczenie zastosowania sankcji nieważności przesłanką przedawnienia wskazaną w art. 156 § 2 k.p.a., która nie dopuszcza podważenia trwałości decyzji przez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, ograniczając wyłącznie do stwierdzenia niezgodności z prawem.
Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło w całości własną decyzję z "[...]" o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i stwierdziło nieważność decyzji z "[...]" jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium powołało się przy tym na związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z 21 marca 2017 r. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r. Należy zatem stwierdzić, że niewątpliwie zarówno Kolegium, jak i skład orzekający w niniejszej sprawie są związane oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z 21 marca 2017 r. odnośnie do sprzeczności dopuszczonej weryfikowaną decyzją ostateczną zmiany sposobu użytkowania szopy, hali, garażu o pow. 502m2 i budynku garaży 10 boksów na obory, z zapisami planu miejscowego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że NSA oddalając skargę kasacyjną nie podważyło oceny dokonanej przez WSA w tym zakresie.
W związku z tym skład orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do ponownej analizy zgodności kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z zapisami planu, a jedynie do kontroli czy Kolegium zastosowało się do zaprezentowanej oceny prawnej. W tym zakresie stanowisko Kolegium nie budzi zastrzeżeń. Jednakże - jak wskazano wyżej - Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska WSA co do kwalifikacji stwierdzonego naruszenia prawa. Słuszny jest zatem zarzut skarżącego, że Kolegium w tym zakresie naruszyło przepis art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził bowiem, że przepis art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p. ustanawia przesłankę nieważności z mocy prawa, co daje podstawę do zakwalifikowania naruszenia jako rażącego naruszenia prawa określonego w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., rozstrzygając przy tym że nie ma możliwości zakwalifikowania tego naruszenia z art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji nie ma możliwości zastosowania sankcji nieważności po upływie terminu przedawnienia określonego wart. 156 § 2 k.p.a., czyli po upływie 10 lat do doręczenia lub ogłoszenia decyzji.
W takim wypadku możliwe jest wyłącznie stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdza się nieważności, stosownie do art. 158 § 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości okoliczność, że upłynęło 10 lat od doręczenia decyzji, gdyż z adnotacji na kopii kwestionowanej decyzji, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że inwestor otrzymał ją w dniu 4 lipca 2002r. Zatem Kolegium nie miało podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a jedynie wydania orzeczenia stosownie do art. 158 § 2 k.p.a.
W tym stanie rzeczy skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że Kolegium nie zastosowało się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2019 r. (sygn. akt II OSK 1692/17), a tym samym, doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.