Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda działając w oparciu o art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) stwierdził, że skompletowane dokumenty w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo W. P., M. P., J. P. oraz P. P. do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, spełniają wymogi powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005r.
Jednocześnie w powyższym rozstrzygnięciu organ zobowiązał wymienione osoby do wskazania formy realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru konta bankowego w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu oraz dołączenia do akt administracyjnych opisanego w postanowieniu operatu szacunkowego.
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że przeanalizowane dokumenty świadczą o pozostawieniu przez wymienione osoby nieruchomości poza obecnymi granicami RP, potwierdzają posiadanie obywatelstwo polskiego przez właścicieli pozostawionego mienia oraz przez wnioskodawców, posiadających potwierdzone postanowieniem właściwego sądu prawo do spadku. Organ wskazał także, iż stosowna decyzja w sprawie zostanie podjęta po uzupełnieniu akt sprawy.
W. P., M. S., J. P. oraz P. P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia. Skarżący zarzucili, że wydane postanowienie potwierdza jedynie ich prawo do częściowej rekompensaty za majątek pozostawiony poza granicami RP. Jednakże Wojewoda nie uznał prawa skarżących do rekompensaty za pozostawione 29,5 ha gruntów i 0,5 ha lasu, stwierdzając, że skarżący nie byli ich właścicielami, gdy wyjeżdżali do Polski.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zaskarżone postanowienie w toku postępowania administracyjnego jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne orzekają m. in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych grup postanowień.
Jak słusznie wskazuje Wojewoda na wydane w sprawie postanowienie nie przysługuje zażalenie, bowiem ustawodawca w treści art. 7 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewidział możliwości zaskarżenia tego postanowienia do organu wyższej instancji w drodze zażalenia. Słusznie także wskazuje organ, że wydane postanowienie na które nie przysługuje zażalenie strony będą mogły zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Tak więc dopiero po merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy w drodze decyzji, o ile skarżący uznają za konieczne odwołanie się od decyzji Wojewody do organu II instancji będą mogli zaskarżyć powyższe postanowienie.
Skoro postanowienie wydane w niniejszej sprawie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu, to będzie ono podlegało zaskarżeniu dopiero wraz z decyzją Wojewody (art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego). W odwołaniu, a później w skardze do sądu administracyjnego od decyzji organu II instancji jej adresaci będą mogli kwestionować ustalenia określone powyższym postanowieniem.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.