Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 939/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę "[...]" na decyzję "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" z dnia 14 lipca 2015 r., w przedmiocie rozbiórki części budynku.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego dnia 11 stycznia 2016 r.
Pełnomocnik wniósł w dniu 9 lutego 2016 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku, natomiast w dniu 23 marca 2016 r. "[...]" złożyła pismo, w którym poparła żądania skargi kasacyjnej i potwierdziła zasadność zawartych w niej zarzutów.
Stosownie do art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku. Natomiast przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku bez uprzedniego sporządzenia i doręczenia jego uzasadnienia. Brak sporządzenia i doręczenia stronie skarżącej uzasadnienia wyroku wyklucza zatem możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.
Ponadto, zgodnie z art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Sporządzenie zatem skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącą, która nie należy do kręgu osób zwolnionych, z racji wykonywanego zawodu prawniczego lub z tytułu posiadania odpowiedniego stopnia naukowego, z obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego, również musi skutkować jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.