Uzasadnienie
Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa, działając z upoważnienia Starosty, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę siedmiu boksów garażowych na samochody osobowe wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce Nr "[...]" przy w/w ulicy.
Odwołanie od tej decyzji wniósł M. L., podnosząc iż Wspólnota nigdy nie podejmowała uchwały o zmianie przeznaczenia części wspólnej gruntu z przeznaczeniem na budowę garaży, nie upoważniła również Zarządu w formie uchwały do występowania w imieniu Wspólnoty do Starosty o wydanie pozwolenia na budowę garaży, a przede wszystkim Zarząd Wspólnoty nie zwracał się do niego, jako współwłaściciela o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu.
Decyzją nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zarzuty podniesione przez odwołującego nie zostały potwierdzone. Wskazał, iż z załączonej do akt sprawy Uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 16 lutego 2006r.o przekazaniu terenu pod budowę przedmiotowych garaży, wynika iż na wniosek mieszkańców poddano pod dyskusję przekazanie terenu pod budowę garaży dla mieszkańców Wspólnoty, którzy jednogłośnie wyrazili zgodę. Organ podał, iż protokół został podpisany i pod pozycją drugą widnieje – M. L. – "[...]" nieczytelny podpis.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. L., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Skarżący podważył autentyczność, znajdującej się w aktach administracyjnych Uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 16 lutego 2005r. Podniósł, iż tego dnia na zebraniu Wspólnoty dyskutowano o wybudowaniu najwyżej trzech garaży i magazynu. Świadczy o tym uchwała Wspólnoty z dnia 24 maja 2005r., dotycząca wybudowania trzech garaży, która nie zapadła jednak jednogłośnie.
Skarżący podkreślił, iż wszyscy współwłaściciele nie wyrażali pisemnej zgody na przekazanie gruntu pod przedmiotową inwestycję. Nie ma też uchwały upoważniającej Zarząd do wystąpienia o wydanie pozwolenia na budowę garaży. Wskazał, iż zwrócił się do prezesa Wspólnoty o udostępnienie oryginałów wszelkich dokumentów związanych z planowaną inwestycją, jednakże nie otrzymał żadnej odpowiedzi w tym względzie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż podniesione w skardze zarzuty wykraczają poza zakres przedmiotowego postępowania i nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2007r. M. L. cofnął skargę, argumentując, iż w wyniku konsultacji prawnej dowiedział się, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwą drogą, do podważenia prawidłowości i wiarygodności zakwestionowanej przez niego uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
Natomiast w niniejszej sprawie, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, w dniu 12 grudnia 2006r. stronie skarżącej zostało doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwudziestu jeden egzemplarzy odpisów skargi oraz dowodu nadania przedmiotowej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Podstawę prawną nałożenia na skarżącego powyższego obowiązku stanowił art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.
Ponieważ skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, nie nadesłał we wskazanym terminie żądanych odpisów skargi oraz dowodu jej nadania, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy.