Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]".
Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla skarżącej radcę prawnego. Na podstawie tego postanowienia Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych "[...]" wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego K. S. Wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku. Zawarł w niej wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu wykonywania nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, albowiem jak oświadczył wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w całości lub w części.
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1728/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna ma częściowo uzasadnione podstawy, uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do wniosku wyznaczonego radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej skarżącej pomocy prawnej stwierdził, że wynagrodzenie należne od Skarbu Państwa za pomoc prawną dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny, dlatego też wniosek ten należy pozostawić do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
W piśmie z dnia 15 marca 2018 r., wyznaczony radca prawny ponowił wniosek o przyznanie wynagrodzenia, oświadczając, że nie zostało ono opłacone w całości ani w części.
Wskazać należy, że w świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
W świetle § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
W świetle § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie - z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma opłata, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, w wysokości 240 zł. Wobec powyższego stwierdzić należy, że opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez wyznaczonego radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, ustalona w oparciu o wskazane przepisy, wynosi 180 zł (240 zł x 75%).
Mając na uwadze § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia oraz to, że pozytywny rezultat wywiedzionej skargi kasacyjnej stanowi wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu radcy prawnego wynagrodzenia w kwocie podwyższonej do 140% ustalonej opłaty, czyli w kwocie 252 zł, powiększonej o należny podatek VAT.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, postanowiono jak w sentencji.