Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]’r. Burmistrza S odmówił uchylenia decyzji z dnia "[...]"r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie dwóch konstrukcji wsporczych stacji bazowej telefonii komórkowej operatora spółka A z siedzibą w W, zlokalizowanej na budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce nr "[...]" obręb "[...]", przy ul. K w S. W uzasadnieniu podano, że wnioski o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie z powodu braku udziału w postępowaniu złożyli M O, B i A B, Z C, M i B D. Wskazano, że zachowali termin oni do złożenia wniosku, określony w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podano, że za strony niniejszego postępowania uznano współwłaścicieli nieruchomości położnej w S przy ul. K, gdyż jedna z wiązek przechodzi przez część działki będącej ich własnością. Za strony nie uznano natomiast Z C i M O, ponieważ nieruchomość której są współwłaścicielami nie graniczy z obszarem inwestycji oraz inwestycja nie oddziaływuje na ich nieruchomość.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez wnioskodawców wyjaśniono, że w trakcie postępowania o wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego stroną w postępowaniu zostali uznani: inwestor i właściciele lokali mieszkalnych i współwłaściciele działki, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. K. Zdaniem organu strony ustalono na podstawie dokumentów oraz zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono, że strony oraz inwestor otrzymali treść obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji, a ponadto obwieszczenie zostało umieszczone na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w S, na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz na klatkach schodowych budynku przy ul. K. W związku z tym organ wypełnił wszelkie obowiązki wynikające z przepisów prawa dotyczące zawiadomienia stron w postępowaniu. Wskazano, że zgodnie z dołączoną do wniosku o wydanie decyzji "Kwalifikacją przedsięwzięcia" zakwalifikowano przedmiotowe instalacje jako obiekty nie podlegające przeprowadzeniu postępowania z zakresu ochrony środowiska, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W związku z tym organ uznał, że nie wystąpiła konieczność uzupełnienia wniosku inwestora o dodatkowe obliczenia zawierające wzajemne oddziaływanie anten już zainstalowanych na budynku przy ul. K i projektowanych na budynku przy ul. K Organ nie stwierdził także konieczności zasięgania opinii biegłego w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z dokumentacją inwestora wiązka główna (wskazana na załączniku graficznym) dla opisanych parametrów anten przebiega poza obrysem budynku mieszkalnego nr 1. Wskazano, że protest mieszkańców nie może stanowić wyłącznej odmowy ustalenia lokalizacji masztów telefonii komórkowej, gdyż w myśl przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Ponadto decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, a organ związany jest wnioskiem co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia. Stąd w ustaleniach decyzji szczegółowo wskazano poszczególne parametry dla odpowiednich anten, ponieważ dla nich inwestor przedstawił badanie i wpływ na środowisko terenu objętego wnioskiem i otoczenia. Ściśle ustalona lokalizacja (wysokość i azymuty), a także pozostałe parametry pozwoliła na zbadanie czy inwestycja należy do kategorii inwestycji wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zapewnienie interesu osób trzecich w postępowaniu zostało zapewnione przez szczegółowe zapisy w pkt 2 ustaleń decyzji. Wyjaśniono, że mieszkańcy budynku, na którym zlokalizowana będzie inwestycja oraz mieszkańcy budynku nr 1 nie są pozbawieni ochrony prawnej przed nadmiernym promieniowanie elektroenergetycznym, co wynika z treści art. 122a Prawa ochrony środowiska.
Odnośnie do strefy ograniczonego użytkowania podano, że mając na uwadze przedstawione dokumenty, w tym "kwalifikację przedsięwzięcia" stwierdzono, że w przypadku przedmiotowej inwestycji nie istnieje obowiązek tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Jeżeli natomiast zachodziłaby taka konieczność, to dla określonego zakładu lub innego obiektu stwierdza się go w pozwoleniu na budowę. Wskazano, że organ nie może zastosować domniemania, że inwestor nie zastosuje się do obowiązujących go norm prawnych i inwestycja zostanie zaprojektowana, realizowana i użytkowana w sposób zagrażający osobom mieszkającym na terenie inwestycji i jej oddziaływania. Wskazano, że organ nie może uzależnić wydania decyzji od dodatkowych badań nie wynikających z odrębnych przepisów. Wyjaśniono ponadto, że przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 - 3 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jedyny warunek, który musi być spełniony, to teren nie może wymagać zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co zostało spełnione.
Wyjaśniono, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów oraz norm dotyczących przedmiotowej inwestycji. Wskazano, że żadne przepisy prawne nie wykazują w jakiej odległości winny być zlokalizowane anteny telefonii komórkowej. Podano, że mając na uwadze wnioski zainteresowanych mieszkańców organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S o wydanie opinii na temat lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Z wydanych opinii wynika, iż inwestycja będąca przedmiotem sprawy nie jest kwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zatem organ prawidłowo ocenił oddziaływanie inwestycji i ustalił właściwy tok postępowania. Zatem organ stwierdził, że decyzja ustalająca lokalizację celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i dlatego odmówił jej uchylenia.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J N, B i A B, Z C, K C, H K, M B i D B, J i M K, S K, L i Z S, M i K M, R i A J, G i J S, A i K G, C i R Ł. Odwołujący się wyrazili sprzeciw wobec planowanej inwestycji i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podali, że organ – poprzez zamieszczenie obwieszczeń na stronie internetowej - dyskryminuje osoby niezamożne i starsze, które nie maja dostępu do sieci i Biuletynu Informacji Publicznej. Podnieśli, że budowa stacji bazowej stanowi zagrożenie dla ich życia i zdrowia oraz spowoduje dodatkowe uciążliwości. Zarzucili, że inwestor nie dostarczył dokumentacji obszaru oddziaływania inwestycji, a kwalifikacja przedsięwzięcia jest zbyt uboga. Wskazali także, że organ nie zweryfikował przedstawionych przez inwestora obliczeń i nie powołał biegłego. B i A B w swoim odwołaniu dodatkowo zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia stron w drodze obwieszczenia.
Podnieśli, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest niepełna i błędna, a organ nie dopełnił należytej staranności w ocenie tego dokumentu. Wskazali również, że we wzmiankowanym postępowaniu inwestor dołączył nową kwalifikację przedsięwzięcia (październik 2015), lecz organ nie wskazał, który dokument jest prawidłowy. Ponadto wytknęli, że decyzja została opracowana wyłącznie na podstawie danych technicznych oraz użytkowych określonych przez inwestora. Wskazali, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że projektowana inwestycja nie należy do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zastosowane anteny umożliwiają elektryczną zmianę pochylenia osi głównej wiązki promieniowania, a tym samym wpływają na zasięg osi głównej wiązki promieniowania i obejmują miejsca dostępne dla ludności.
Jednocześnie podkreślili, że w zasięgu oddziaływania planowanej stacji bazowej występuje bliskość zabudowy jednorodzinnej, obiektów sportowych, szkolnych i kościelnych. Z kolei C i R Ł (reprezentowani przez pełnomocnika r.pr. A J) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego. Zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w związku z celami ochrony Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy N - R. Ponadto podnieśli, iż planowane zamierzenie narusza: wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, potrzebę interesu publicznego, obowiązek zapobiegania zagrożeniom mającym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, zadania ochronne w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy kształtowaniu środowiska, cele ochrony Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy N - R. Inwestycja ma być zlokalizowana w centrum miasta, wśród intensywnie zurbanizowanego obszaru, gdzie przeważa funkcja mieszkaniowa i usługowa.
Podkreślili, że najbliższy budynek mieszkalny wielorodzinny znajduje się ok. 25 m od planowanego zamierzenia. Przedmiotowy obiekt stanowi element dysharmonijny dla sylwety panoramicznej S i dla krajobrazu Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wskazali, że w bliskim sąsiedztwie zlokalizowane są zabytki. Ponadto zarzucili, że organ I instancji w żaden sposób nie zweryfikował informacji podanych przez inwestora, a przedłożona karta informacyjna przedsięwzięcia nie może stanowić jedynego materiału faktycznego sprawy umożliwiającego ustalenie prawdy obiektywnej.
Decyzją z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postepowania. W związku z tym podniesiono, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 145 §1, art. 145a §1 lub art. 145b §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym podkreślono, że postępowanie prowadzone w oparciu o art. 145-151 Kodeksu postępowania administracyjnego jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Kolegium wskazało zasady prowadzenia postępowania wznowieniowego, podnosząc że postępowanie organu I instancji odbiega od tych reguł.
Podano, że wprawdzie organ I instancji wskazał kogo uznał za stronę niniejszego postępowania, ale uzasadnienie w tej materii jest chaotyczne. Organ nie przedstawił bowiem i nie wyznaczył obszaru objętego szeroko rozumianym oddziaływaniem, nie zaznaczył tego obszaru na mapie i nie określił na jakiej podstawie ustalił sposób oddziaływania inwestycji. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ przyjął, że nieruchomość Z Ch i M O nie jest objęta oddziaływaniem planowanej inwestycji. Wskazano, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że organ I instancji przyjął, że stronami postępowania są inwestor, współwłaściciele lokali mieszkalnych i współwłaściciele działki na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. K w S. Ponadto za strony postępowania uznano współwłaścicieli nieruchomości położonej w S przy ul. K. Wskazano, że po ustaleniu, że zaistniała podstawa postępowania, organ winien ponownie przeanalizować sprawę, tak jakby to czynił w postępowaniu zwykłym i rozstrzygnąć ją co do istoty, eliminując jednak błędy stanowiące podstawę wznowienia, a tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika jedynie, że decyzja ustalająca lokalizację celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Podniesiono, że organ I instancji naruszył przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015r. poz. 199 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.). Wskazano, że sporny pozostaje fakt czy planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a wobec tego wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też nie mieści się w powyższych kategoriach. Zdaniem Kolegium organ I instancji przedwcześnie przyjął, że zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uzyskania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, która jest konieczna w przypadkach opisanych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium wskazało ponadto, że organ bezkrytycznie zaakceptował przedstawiony przez inwestora zakres oddziaływania inwestycji, gdyż nie poddał przedłożonych dokumentów weryfikacji, a ponadto nie podał przyczyn dla których przyjął - bez dodatkowych ustaleń - twierdzenia inwestora.
W związku z tym nie można jednoznacznie stwierdzić, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do postępowania środowiskowego. Podano, że organ winien ustalić na nowo czy w postępowaniu związanym z budową wnioskowanych urządzeń, które będą emitowały promieniowanie, nie zostanie naruszony interes prawny podmiotów, nad których nieruchomością będzie występowała emisja promieniowania o wartościach określonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Wskazano, że przedstawiona przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest bardzo uboga i w zasadzie nie pozwala na weryfikację jego założeń. Przytoczono elementy dokumentacji wymagające uzupełnienia. Podkreślono ponadto, że przedłożona przez wnioskodawcę "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest tylko jednym z dowodów w sprawie i nie może stanowić jedynego źródła ustaleń faktycznych. Nie wiąże ona organu, gdyż stanowi dowód, który winien zostać oceniony stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Natomiast organ nie dokonał żadnych samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Podano, że zagadnienie dotyczące analizy emisji pola elektromagnetycznego przez wnioskowaną do realizacji stację bazową telefonii komórkowej wymaga poszerzonej wiedzy z dziedziny radiokomunikacji i zrozumienia występujących na tej płaszczyźnie zależności. W ocenie Kolegium organ nie umotywował swojego stanowiska w sposób logiczny, lecz poprzestał na powieleniu informacji zawartych w przedstawionej przez inwestora "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Podniesiono ponadto, że organ I instancji nie wykazał, że pomimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej nie sposób uchylić decyzji z uwagi na przesłankę negatywną z katalogu art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż uzasadnienie decyzji w zasadzie ogranicza się do próby odparcia zarzutów podniesionych we wnioskach o wznowienie.
Zatem organ I instancji potwierdził prawidłowość decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, a winien rozpoznać sprawę na nowo, eliminując błędy stanowiące podstawę wznowienia. Wskazano także na nieprawidłowości w uzasadnieniu decyzji. Podano ponadto, że krąg osób, którym doręczono decyzję z "[...]"r. różni się od kręgu osób którym doręczono zawiadomienie o wznowieniu postępowania z dnia "[...]"r., gdyż decyzji nie otrzymał Z C i M O. Podniesiono również, że w treści decyzji brak jest wskazania stron postępowania, a załączone do akt sprawy pełnomocnictwo L Ś wygasło z końcem "[...]’r. Oznacza to, że organ I instancji doręczał dokumenty osobie nieuprawnionej, pomijał zaś inwestora, co stanowi naruszenie praw strony do czynnego udziału w postepowaniu oraz prawo do informacji o postępowaniu i stanowi przesłankę wznowieniową.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniach Kolegium wyjaśniło, iż żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właścicieli nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać, ani od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż decyzja ta nie narusza prawa własności. Podniesiono także, że postępowanie wznowieniowe prowadzone było z naruszeniem zasad określonych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., gdyż organ I instancji nie zamieścił stosownych obwieszczeń o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji, co uniemożliwiło zainteresowanym zgłoszenie uwag i wniosków.
Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu wniosła spółka A z siedzibą w W, reprezentowana przez r.pr. D P, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj:
- - art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania
- - art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez podejmowanie działań w celu uchylenia decyzji ostatecznej
W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Wskazano, że z wyjaśnień organu I instancji wynika, że obwieszczenia przewidziane prawem zostały dokonane, a zatem trudno podnieść zarzut braku udziału stron w postępowaniu. Ponadto zgodnie z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postepowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, a ogłoszenie zostało dokonane ponad 12 miesięcy temu. Skarżąca podniosła również, że nie kwestionuje faktu doręczenia dotychczasowych pism w zakresie wznowienia postępowania pełnomocnikowi L Ś. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie wskazano, że nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 8 u.p.z.p., ponieważ upływ dwunastomiesięcznego terminu, o którym mowa w tym przepisie, nie skutkuje niemożnością orzekania w sprawie – po wznowieniu postępowania – co do istoty. Upływ terminu jest jedną z negatywnych przesłanek ograniczających jedynie dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej i nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania, lecz co najwyżej do zastosowania art. 151 § 2 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.
Podnieść należy, że przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Należało zatem dokonać oceny, czy wskazane przez organ odwoławczy uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym miały miejsce i czy były na tyle istotne, że uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie Kolegium słusznie wskazało na szereg naruszeń przepisów proceduralnych, jakich dopuścił się organ prowadząc postepowanie wznowieniowe. Przede wszystkim za słuszne uznać należy stanowisko Kolegium co do braku uzasadnienia odmowy przyznania przymiotu strony niektórymi wnioskodawcom. Słusznie także Kolegium wskazało, że brak ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji uniemożliwia ocenę prawidłowości takiego stanowiska. Ponadto w myśl art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Zatem ustalenie kręgu stron ma istotne znaczenie dla wyboru miejsca i sposobu obwieszczenia, a w tym przypadku dla oceny czy takie wymogi wywieszenia obwieszczenia zostały spełnione. Brak ich spełnienia świadczy o braku właściwego zawiadomienia stron, a tym samym uzasadnia wznowienie postępowania. Należy przy tym podnieść, że zamieszczenie informacji w internecie nie może być traktowane jako równoznaczne ze spełnieniem obowiązków wynikających z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Nie gwarantuje ono bowiem równego dostępu do informacji wszystkim zainteresowanym, gdyż możliwość zapoznania się z tymi treściami uwarunkowana jest dostępem do internetu oraz umiejętnością korzystania z drogi elektronicznej.
Ponadto ustawodawca jasno wskazał, że organ dokonuje zawiadomienia stron w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Obwieszczenia organ winien dokonać nie tylko na stronie internetowej, czy w siedzibie organu, ale także w okolicach miejsca planowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że takie obwieszczenie zostało umieszczone jedynie w budynku, posadowionym na działce, na której ma być realizowana inwestycja. Nie zostało natomiast wywieszone m.in. w budynku sąsiednim (oznaczonym nr 1), co do którego organ I instancji stwierdził, że znajduje się w obszarze odziaływania planowanej inwestycji. W tym zakresie zostały zatem naruszone przepisy dotyczące zawiadomienia stron.
Kolegium słusznie wskazało również na uchybienia organu w zakresie braku właściwego postępowania wyjaśniającego odnośnie do istotnych elementów sprawy. Należy bowiem podzielić stanowisko Kolegium, że postępowanie wznowieniowe nie może ograniczyć się do kontroli decyzji objętej tym postępowaniem, lecz jest równoznaczne z ponownym merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Kolegium zasadnie wskazało na uchybienia organu I instancji w tym zakresie oraz braki w uzasadnieniu decyzji. Należy przy tym podkreślić, że przy ustalaniu stanu faktycznego organ nie może opierać się wyłącznie na informacjach przedstawionych przez inwestora, nie dokonując właściwie ich oceny i a priori przyjmując prawidłowość zwartych w nich danych. Takie postępowanie stanowi nie tylko naruszenia zasady oficjalności wynikającej z art. 7 i 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz również zasady zaufania wywodzącej się z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 53 ust. 8 u.p.z.p. wskazać należy, iż nie jest on zasadny. Zgodnie z treścią tego przepisu nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Ustawodawca ograniczył zatem jedynie możliwość usunięcia z obrotu prawnego powyższej decyzji. W żaden sposób przepis ten nie ogranicza możliwości prowadzenia postępowania wznowieniowego i weryfikacji prawidłowości wydania samej decyzji. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2008r. (sygn. akt IV SA/Wa 2007/07, dostępny w internecie) art. 53 ust. 8 u.p.z.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że stwierdzenie upływu 12-miesięcznego terminu, o którym mowa w tym przepisie skutkuje niemożnością orzekania w sprawie - po wznowieniu postępowania - co do istoty.
Upływ terminu jest jedną z negatywnych przesłanek ograniczających jedynie dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej. Upływ terminu nie stanowi przesłanki do umorzenia wznowionego postępowania lecz - co najwyżej do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy wskazując w wyroku z 8 grudnia 2015r (sygn. akt II SA/Bd 954/15, dostępny w internecie), że skoro upłynął termin 12-miesięczny, to istnieje bezwzględny zakaz orzekania merytorycznego i uchylania decyzji. Jeżeli istnieją przesłanki do uchylenia decyzji, to zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Podobny pogląd wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 65/08, dostępny w internecie). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać, należy że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło przepisu art. 53 ust. 8 u.p.z.p. W prowadzonym przez siebie postępowaniu Kolegium ustaliło szereg wad postępowania wznowieniowego, prowadzonego przez organ I instancji. Z uwagi na ich wystąpienie uchyliło na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zaskarżoną decyzję i skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wobec powyższego organ I instancji prowadząc powtórnie postępowanie wznowieniowe winien rozpatrzeć sprawę i ocenić prawidłowość postępowania, mając na względzie ograniczenie wynikające z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Przeciwna interpretacja przepisu doprowadziłaby do sytuacji, w której zakres ograniczeń wynikających z powyższego przepisu uległby rozszerzeniu. De facto zablokowana zostałaby możliwość nie tylko uchylenia decyzji, ale nawet zastosowania art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż ograniczenie możliwości uchylenia decyzji w oparciu o art. 53 ust. 8 u.p.z.p. traktować należy jako lex specialis, nie może być ono interpretowane w sposób rozszerzający. Jest to tym bardziej niepożądane, że przepis ten ogranicza możliwość ochrony stron przed wadliwymi rozstrzygnięciami. Uregulowania takie stosowane muszą być zaś z dużą dozą ostrożności. Trzeba bowiem pamiętać, iż zasada trwałości decyzji administracyjnej oraz pewność obrotu prawnego, choć są wartościami istotnymi, nie mają charakteru absolutnego.
Norma art. 53 ust. 8 u.p.z.p. ograniczająca możliwość weryfikacji i zmiany wadliwego rozstrzygnięcia nie może stać na drodze ewentualnej oceny samej decyzji na podstawie art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i zapewnienia jednostce ochrony jej interesu tą drogą.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.