Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżąca – E. K. wniosła o ustanowienie adwokata. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca mieszka w domu pomocy społecznej. Z tego tytułu pobierane jest 70% jej dochodu, 30% otrzymuje na własne potrzeby. Źródłami dochodu skarżącej są renta i zasiłek pielęgnacyjny. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, "[...]" niezdolną do pracy (k. 22).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a skarżąca objęta jest takim zwolnieniem na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., ustanowienie zawodowego pełnomocnika następuje w takim przypadku, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść przedmiotowego kosztu bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację życiową skarżącej stwierdzić należy, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem adwokata bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Z akt administracyjnych wynika, że po potrąceniu kosztów związanych z pobytem w domu pomocy społecznej skarżącej pozostaje "[...]" (k. 25, k. 38). Z uwagi na posiadanie przez nią środków własnych powinna we własnym zakresie zapewnić sobie odzież i obuwie oraz środki czystości i środki higieniczne (k. 42). Mając zatem na uwadze wysokość środków pieniężnych pozostawionych do dyspozycji skarżącej oraz to, że powinna z nich pokrywać wydatki na wszystkie pozostałe, niezaspokajane osobiste potrzeby konieczne, uznać należy, że nie jest w stanie wygospodarować dodatkowo środków na sfinansowanie kosztów postępowania związanych z ustanowieniem adwokata, a nie posiada majątku, który umożliwiałby pozyskanie środków pieniężnych na ten cel.
W konsekwencji, za zasadne uznano ustanowienie dla skarżącej adwokata i tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.