Uzasadnienie
W. H. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie pozbawiono go prawa jazdy kategorii B, ale nie kategorii C. Jednakże Komendant Powiatowy Policji w Chełmnie nieprawidłowo skierował go na badania w zakresie kategorii B i C. Następnie decyzją z dnia "[...]"r. Prezydent O orzekł o cofnięciu jego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i C. Wyjaśnił, że w dniu "[...]"r. przeszedł badania psychologiczne dla kierowców zawodowych. Wskazał, że w jego ocenie Prezydent O błędnie orzekł o pozbawieniu go prawa jazdy kategorii C. Wyjaśnił, ze kieruje sprawę do Sądu, gdyż nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym musi poddać się egzaminowi także na prawo jazdy kategorii C. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O - reprezentowany przez r.pr. L. M. - wyjaśnił że dotyczy ona niedokonania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego kwalifikacje kierowcy i wniósł o jej oddalenie.
Podano, że decyzją z dnia "[...]"r. orzeczono o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii C, B prawa jazdy z uwagi na orzeczenie psychologiczne stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja ta stała się ostateczna. Natomiast w "[...]"r. skarżący wystąpił do organu o dokonanie wpisu prawa jazdy potwierdzającego kwalifikacje zawodowe kierowcy. W związku z tym organ zawiadomił go, że w związku z cofniętymi mu uprawnieniami do kierowania pojazdami silnikowymi, do wniosku należy dołączyć orzeczenie psychologiczne wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o kierujących pojazdami oraz orzeczenie lekarskie, wynikające z badań na które został skierowany przez Komendanta Policji w C. w dniu "[...]"r.
Skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów, a przedstawił jedynie orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W związku z powyższym organ administracji nie miał podstaw do potwierdzenia uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami poprzez dokonanie wpisu w prawie jazdy.
Zarządzeniem z dnia 6 września 2016r. wezwano skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez wskazanie czy przedmiotem skargi jest decyzja, postanowienie lub inny akt administracyjny, czy też bezczynność w wydaniu takiej decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego i do nadesłania dowodu złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższej instancji w przypadku skargi na bezczynność. Natomiast pełnomocnika organu wezwano do nadesłania kompletnych akt sprawy, w tym wniosku skarżącego z "[...]"r., na który powołano się w odpowiedzi na skargę.
Pismem z dnia "[...]"r. pełnomocnik organu poinformowała, że skarżący nie złożył przedmiotowego wniosku. Miał taki zamiar, ale po uzyskaniu ustnych wyjaśnień udzielonych przez pracownika organu odstąpił od tego zamiaru.
Natomiast skarżący w wyznaczonym terminie skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych.
Jednakże zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.)
Ponadto stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zatem merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie skarżący - pomimo wezwania skierowanego do niego przez Sąd - nie wskazał konkretnie jakiego aktu, czy też bezczynności organu w jakiej sprawie dotyczy jego skarga. W związku z tym Sąd dokonał całościowej analizy sprawy oraz treści skargi i stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu.
Wskazać należy, że w treści skargi zakwestionowano między innymi decyzję Prezydenta Miasta O z "[...]"r. o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii C, B prawa jazdy. Gdyby zatem przyjąć, że ta decyzja jest przedmiotem skargi, to wskazać należy że decyzja ta została wydana przez organ I instancji. Zgodnie zatem z art. 127 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji tej służyło stronie – w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia - odwołanie do organu wyższego stopnia, a stosowne pouczenie w tej kwestii zostało zawarte w jej treści. W związku z tym skarga na te decyzję nie jest dopuszczalna, gdyż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, służących mu w trybie postępowania administracyjnego.
Sąd nie mógł także rozpatrywać przedmiotowej skargi jako skargi na czynność organu w przedmiocie niedokonania wpisu do prawa jazdy, gdyż czynność taka nie miała miejsca. Z wyjaśnień organu wynika, ze skarżący nie złożył formalnego wniosku o wszczęcie postępowania - ani pisemnie, ani ustnie do protokołu - a organ nie podjął żadnej formalnej czynności w tym zakresie, a jedynie jego pracownik udzielił skarżącemu ustnych wyjaśnień. Ponadto także w odniesieniu do czynności skuteczna skarga do sądu musi być poprzedzona pisemnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Gdyby z kolei przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż powinien przyjąć złożony ustnie przez skarżącego wniosek i utrwalić go w formie protokołu, a następnie rozpoznać go w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, to i tak ewentualna skarga na bezczynność organu musiałaby zostać poprzedzona złożeniem zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższej instancji. Jednakże skarżący – pomimo wezwania - nie przedłożył dowodu wniesienia takiego zażalenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.