Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, skarżący – P. B. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu skarżący powołał się na zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu samodzielne prowadzenie sprawy sądowej. Wskazał, iż żyje w ubóstwie, bowiem z renty, po potrąceniach z tytułu alimentów (co wynika z rubryki nr 6), otrzymuje ok. "[...]". W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe (rubryki nr 6 i 8), "[...]". Nie posiada żadnego majątku. Źródłem jego dochodu jest renta. W rubryce nr 11 "Zobowiązania i stałe wydatki" wskazał, że wydaje "na prąd i gaz ok. "[...]" i na leki ok. "[...]"".
Wobec tego, że z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia zawodowego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie zawodowego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanych z tym kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że nie pozwala ona na poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem adwokata, bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania. Zauważyć należy, że źródłem utrzymania skarżącego jest renta, z której po potrąceniach otrzymuje on zaledwie ok. "[...]". Mając na uwadze wysokość tych środków oraz to, że po pokryciu wykazanych we wniosku wydatków na leki i opłat mieszkaniowych skarżącemu pozostaje zaledwie ok. "[...]" na zaspokojenie jego pozostałych, osobistych potrzeb koniecznych, uznać należy, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania związanych z ustanowieniem adwokata bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania, a nie posiada również majątku, który umożliwiałby pozyskanie środków pieniężnych na ten cel.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 249a p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.