Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]" nr "[...]", wydaną przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miejskiego, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, którą organ I instancji wygasił własną decyzję z dnia "[...]", przyznającą C. L. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego – z powodu przyznania beneficjentowi przez ZUS dodatku pielęgnacyjnego z dniem 1 sierpnia 2011r.
W piśmie z dnia 18 listopada 2011r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, C. L.i wskazał, że odwołuje się od wydanej przez ten organ decyzji z dnia "[...]". Podkreślił, że zwraca się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jedynie o przyjście z pomocą ze względu na trudną sytuację finansową. Zaznaczył, że skargi nie składa.
W dniu 14 grudnia 2011r. organ odwoławczy przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wskazane pismo C. L. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy. Organ podniósł, że nie znajduje podstaw do zmiany decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Na podstawie zarządzenia z dnia 14 grudnia 2011r., skarżącemu doręczone zostało w dniu 19 grudnia 2011r. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - poprzez wskazanie, czy jego pismo z dnia 18 listopada 2011r. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]".
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie z dniem 27 grudnia 2011r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Postępowanie sądowe jest postępowaniem skargowym i jako takie może być inicjowane jedynie z woli strony, a zakres tej woli należy do praw strony.
Będąc związany wskazaną zasadą, Sąd nie mógł uznać, iż pismo C. L. z dnia 18 listopada 2011r., adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawierające apel o przyjście z pomocą, wszczęło postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. Z treści tego pisma wynika jednoznacznie, że strona nie wnosi skargi. Ponadto C. L. nie sprecyzował swojego stanowiska w tym zakresie, mimo wezwania przez Sąd.
Powyższa okoliczność stanowi brak formalny skargi. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, C. L. nie nadesłał we wskazanym terminie żądanej informacji.
Podstawę prawną nałożenia na skarżącego powyższego obowiązku stanowił art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.
Z tych też względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.