Uzasadnienie
Wnioskiem z 16 listopada 2018 r. A.B. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze swoim odejściem ze służby w dniu 2 października 2007 r. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15.
Komendant Powiatowy Policji (dalej jako: "organ I instancji") odmówił wypłaty wyrównania wnioskowanego ekwiwalentu. Decyzją z 22 lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 28 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 315/19, uchylił powyższe decyzje. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w zakresie obowiązywania prawa materialnego wywiera skutki na przyszłość, lecz w zakresie stosowania odnosi skutek retroaktywny, wsteczny, wpływając na ocenę prawną stanów faktycznych powstałych w okresie poprzedzającym wejście w życie orzeczenia Trybunału. Fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niekonstytucyjności aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana kontrolowana w sprawie decyzja, nie pozostaje bez znaczenia dla oceny jej legalności.
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do wznawiania postępowania w sprawie wypłaconego skarżącemu w 2007 r. ekwiwalentu, gdyż przedmiotowe świadczenie pieniężne zostało skarżącemu wypłacone w trybie czynności materialno-technicznej. Czynność taka stanowi "rozstrzygnięcie w innych sprawach" w rozumieniu art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, co do której jednak przepisy nie określają procedury wznawiania postępowania. Skoro przepisy nie regulują procedury wznawiania postępowania od czynności materialno-technicznych, skarżący może dochodzić roszczenia należnego mu z mocy art. 114 ust 1 pkt 2 ustawy o Policji, żądając jego wyrównania.
Wyrokiem z 28 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1774/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wskazał, że podstawą żądania skarżącego był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102), którym orzeczono, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 416, 650, 730, 1039, 1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. NSA podniósł, że ustawodawca, pomimo powołanej wyżej treści rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, zarówno w dacie orzekania przez organy Policji obu instancji, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, nie uzupełnił normy prawnej ustalającej prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop o sposób ustalenia wysokości ekwiwalentu.
Uczynił to dopiero ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610), która weszła w życie 1 października 2020 r. NSA stwierdził, że skoro przedmiotowa ustawa w dacie orzekania przez organy Policji, jak i Sąd I instancji, nie obowiązywała, to nie mogła być uwzględniona zarówno przy ocenie decyzji organów obu instancji, ale również w ramach ewentualnych wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie co do dalszego postępowania.
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) i biorący z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), również nie ma możliwości wypowiadania się co do treści przyszłego rozstrzygnięcia organu podejmowanego w oparciu o nowy stan prawny, nieobowiązujący w chwili wydawania decyzji.
Dalej NSA wskazał, że nie podziela twierdzenia skarżącego kasacyjnie organu, że na dzień orzekania w systemie prawnym nie było normy ustawowej odnoszącej się do ustalenia należnego byłemu policjantowi prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Podstawę prawną nadal stanowił art. 115a ustawy o Policji, który w tym zakresie zachował walor konstytucyjności. Niekonstytucyjność dotyczyła wyłącznie jednego elementu przepisu – wskazanego w nim ułamka. Wprawdzie ten element ułatwia obliczenie kwoty ekwiwalentu, jednak to, jaki jest właściwy i pozostający w zgodzie z Konstytucją RP wynika jednoznacznie z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego kasacyjne organu o niemożności zastosowania w niniejszej sprawie art. 115a ustawy o Policji w jego brzmieniu określonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, jak również, że ten wyrok, z uwagi na jego charakter zakresowy, nie podlegał stosowaniu, lecz był skierowany wyłącznie do ustawodawcy.
NSA wyjaśnił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego zawsze ustala stan obiektywnie istniejący i chociaż dopiero od tego momentu (jego wejścia w życie) pojawią się następstwa tego stanu, to jednak oddziałują one z natury rzeczy na stany prawne wcześniej ukształtowane, bo nastąpiły one w momencie gdy niezgodność już istniała. Retroaktywność jest zakładana przez samą Konstytucję RP w art. 190 ust. 4, przewidując możliwość uchylenia ostatecznych orzeczeń i decyzji opartych na przepisie niezgodnym z Konstytucją.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z 19 czerwca 2023 r. nr 4/2023 Komendant Powiatowy Policji odmówił wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że nie jest związany oceną prawną zawartą we wcześniej wydanych w sprawie wyrokach w związku ze zmiana stanu prawnego. Podniósł, że w dniu 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz.1610, dalej jako: "ustawa z 14 sierpnia 2020 r."). W myśl tej ustawy art. 115a ustawy o Policji uzyskał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Organ I instancji wskazał na brzmienie art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r., zgodnie z którym przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r.
W związku z powyższymi regulacjami organ I instancji stwierdził, że nowy przepis art. 115a ustawy o Policji, jak również przepisy przejściowe, nie przyznają policjantowi zwolnionemu ze służby przed 6 listopada 2018 r. prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, a w takiej sytuacji znajduje się skarżący.
Z decyzją tą nie zgodził się skarżący i wniósł od niej odwołanie.
Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie decyzją z 14 września 2023 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle nowego brzmienia przepisów od dnia 1 października 2020 r. w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. (co ma miejsce w niniejszej sprawie) zastosowanie mają wyłącznie przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w brzmieniu dotychczasowym, a więc z obowiązującym w dniu zwolnienia ze służby przelicznikiem 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu. W związku z tym na podstawie przepisów obowiązujących od 1 października 2020 r. organ nie jest upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej.
Odnosząc się do związania wcześniejszym wyrokiem sądu wydanym w tej sprawie organ II instancji podkreślił, że WSA w Olsztynie orzekał przed dniem wejścia w życie wskazanych zmian ustawowych. Natomiast NSA odniósł się do tych zmian stwierdzając, że organ będzie zobowiązany ocenić na ile wskazania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do konieczności wyliczenia ekwiwalentu według korzystniejszego przelicznika wynikającego z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wobec zmienionego stanu prawnego zachowują walor związania, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. NSA wskazał także na pytanie prawne WSA w Białymstoku do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące tej kwestii i polecił tę okoliczność wziąć pod rozwagę. Organ odwoławczy uznał, że zastosowanie się do wykładni art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu zaprezentowanym przez WSA w Olsztynie w wyroku z 28 maja 2019 r. stanowiłoby naruszenie art. 6 k.p.a. Organ nie dysponuje kompetencja do oceny zgodności z Konstytucją RP treści przepisów rangi ustawowej, co może zrobić TK rozpoznając pytanie prawne WSA w Białymstoku.
Dnia 1 października 2020 r. organ został wyposażony w materialnoprawne przepisy umożliwiające rozpoznanie wszystkich spraw o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w każdym stanie faktycznym. Uchylenie się przez organ w niniejszej sprawie od skutków art. 153 p.p.s.a. podlegać będzie ewentualnej kontroli sądu administracyjnego.
W skardze na powyższą decyzję, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący wniósł o zmianę decyzji organów obu instancji, zarzucając nierówność traktowania wobec prawa funkcjonariuszy Policji, których stosunek służbowy ustał przed dniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. w odniesieniu do tych, którzy odeszli ze służby po tej dacie i wskazując, że podejmowane przez organy działania polegające na odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu są dla niego krzywdzące.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo powołał się na rozbieżność orzecznictwa sądów administracyjnych w problematyce objętej skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Skarga jest zasadna, ponieważ organy dokonały nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.
Na wstępie należy wskazać, że postanowieniem z dnia 23 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wycofał pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu, do którego nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 1774/21 oraz organ w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. WSA w Białymstoku podjął zawieszone postępowanie sądowe i rozstrzygnął sprawę o sygn. akt II SA/Bk 866/20 wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r., uchylając decyzje organów obu instancji.
Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciła się jednolita linia orzecznicza (wyrok WSA w Warszawie wskazany w odpowiedzi na skargę, prezentujący odmienne stanowisko, ma charakter jednostkowy), dotycząca skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. K 7/15, w odniesieniu do przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. w związku z art. 115a ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjnego wielokrotnie już zajmował się tą kwestią, prezentując jednoznaczne stanowisko, przykładowo w wyrokach z 24 października 2023 r. sygn. akt III OSK 5580/21, z 15 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 5647/21, z 17 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 5702/21, czy z 20 grudnia 2023 r.: sygn. akt: III OSK 5798/21, III OSK 5866/21, III OSK 5869/21, (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czyli od 6 listopada 2018 r., część art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu uwzględniającym współczynnik ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może stanowić podstawy orzekania o wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Oznacza to, że niekonstytucyjny przepis stracił moc obowiązującą i nie może być podstawą orzeczenia w procesie stosowania prawa, niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia TK, czy też zaistniałego po tej dacie. W przypadku derogacji przepisu prawa z powodu jego niezgodności z wzorcem konstytucyjnym, sytuację jednostki normuje bezpośrednio art. 190 ust. 4 Konstytucji RP.
NSA podkreślił, że stwierdzenie niekonstytucyjności danego przepisu zamyka drogę do stosowania normy po dacie jej derogowania z powodu niekonstytucyjności. Orzeczenie Trybunału w kwestii niekonstytucyjności przesądza bowiem o konieczności zastosowania in concreto tzw. supernormy intertemporalnej, która wyłącza stosowanie "zwykłych" norm intertemporalnych i decyduje o stosowaniu w orzeczeniu zapadającym po wyroku TK prawa ukształtowanego tym wyrokiem. W przypadku tej ostatniej stosuje się "normalny" reżim intertemporalny, podczas gdy przy derogacji pierwszego typu stosować go nie wolno. Derogacja trybunalska, wyłącza ogólny reżim intertemporalny obejmujący zmiany przepisów dokonywane przez prawodawcę. Do jej przełamania nie wystarczy zwykła regulacja ustawowa, jaką w tym przypadku potencjalnie mógłby stanowić art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. Oznacza to, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy przejściowe, powinien je konstruować w taki sposób, aby uwzględniać skutki wyroku Trybunału.
Wobec tego NSA wyjaśnił, że zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy o Policji wyroku Trybunału z dnia 30 października 2018 r. Skoro orzeczenie Trybunału usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału. Z tej też przyczyny, na mocy art. 190 Konstytucji RP, nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej, powinny dokonywać wykładni art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. zgodnie z ustawą zasadniczą.
Przeciwne rozumienie art. 9 ust. 1 tej ustawy prowadziłoby do stosowania wyroku Trybunału jedynie na przyszłość (od dnia jego publikacji), z wyłączeniem skutku retroaktywnego, co niewątpliwie narusza art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Wprawdzie przyznanie (naliczenie w wymaganej wysokości) i wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez policjanta urlop stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a więc uruchomienia nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania z art. 145a k.p.a., to jednak nie uzasadnia odstąpienia od konieczności przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Wówczas trudno byłoby mówić o ekwiwalentności wypłaconego funkcjonariuszowi Policji przed 6 listopada 2018 r. świadczenia za niewykorzystany urlop, o czym wyraźnie rozstrzygnął Trybunał, a tym samym o zrealizowaniu zagwarantowanego konstytucyjnie prawa do urlopu.
Oznacza to, jak wskazał NSA, że wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., co implikuje obowiązek obliczenia go według zasad podanych w tej ustawie w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, iż przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby.
W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego skarżącemu za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r., została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Po ustaleniu wysokości przysługującego skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop według podanych powyżej zasad należy określić różnicę pomiędzy kwotą wymaganą, a już wypłaconą.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela przytoczony powyżej pogląd prawny i zgodnie z nim dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji.
W związku z tym nie można uznać za prawidłową zastosowanej przez organy obu instancji literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r., która uniemożliwia zastosowanie zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy - tak jak skarżący - zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., zaś wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po tej dacie. Uwzględnienie poglądu organów oznaczałoby, że w drodze regulacji intertemporalnych można ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału, co narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków TK, które wiążą również ustawodawcę. Zabieg taki prowadzi do wtórnej niekonstytucyjności, czyli powtarzania przez ustawodawcę rozwiązań normatywnych (zakresu normowania) już raz uznanych za niekonstytucyjne (por. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 5866/21, CBOSA).
Kwestia związania organów wcześniejszymi wyrokami wydanymi w przedmiotowej sprawie, wobec zmiany stanu prawnego i zaprezentowanej wyżej wykładni przepisów, a także wobec uchylenia decyzji zarówno we wcześniejszym, jak i w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, ma znaczenie drugorzędne.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyrównania ekwiwalentu na rzecz skarżącego organy Policji uwzględnią wykładnię prawa zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu i ustalą wysokość należnego skarżącemu świadczenia przy przyjęciu zasad jakie obowiązywały w chwili jego odejścia ze służby, ale przy zastosowaniu nowego brzmienia art. 115a ustawy o Policji, wprowadzonego ustawą z 14 sierpnia 2020 r., a następnie wypłacą różnicę wynikająca z tych ustaleń. Rozpatrzenia w formie prawem przewidzianej wymagać także będzie zawarte we wniosku skarżącego żądanie wypłaty odsetek.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na zgodny wniosek stron.