Uzasadnienie
Decyzją Nr "[...]" z dnia 4 marca 2014 r., Starosta "[...]" odmówił "[...]", zwanemu dalej "Inwestorem", pozwolenia na rozbiórkę dwóch słupów energetycznych typu "[...]" wraz z linią energetyczną "[...]" pomiędzy tymi słupami na działce nr "[...]". Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że określony we wniosku demontaż słupów wraz z częścią linii energetycznej jest niewykonalny, gdyż skutkowałby koniecznością przebudowy całej linii energetycznej.
Wojewoda "[...]", decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r., uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta "[...]" decyzją Nr "[...]" z dnia 15 grudnia 2014 r., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie "wykonania innych robót budowlanych, niezdefiniowanych w ustawie Prawo budowlane niebędących budową czy rozbiórką istniejącego obiektu ani też pracami polegającymi na przebudowie, montażu bądź remoncie istniejącego obiektu", mających na celu usunięcie z opisanej wyżej działki przedmiotowych słupów elektroenergetycznych.
Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu, że na wezwanie z dnia 20 października 2014 r., Inwestor złożył m.in. nowy wniosek o pozwolenie na budowę i cztery egzemplarze projektu budowlanego. Po zapoznaniu się z tymi dokumentami, Starosta ocenił, że zamiarem inwestora jest wykonanie robót niezdefiniowanych w Prawie budowlanym, wobec czego, rozpatrzenie wniosku w trybie przewidzianym w ustawie – Prawo budowane, nie było możliwe.
Wojewoda "[...]", decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r., utrzymał powyższą decyzję w mocy.
Po rozpatrzeniu skargi "[...]" na decyzję Wojewody "[...]" z dnia 15 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 642/15, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd stwierdził bowiem, że nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, skutkująca możliwością umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej powoływanej jako K.p.a. Sąd ocenił, że pogląd organów, jakoby zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie było objęte regulacją ustawy Prawo budowlane tylko z tej przyczyny, że zakres robót dotyczy części składowej (linia energetyczna) przedsiębiorstwa "[...]" w rozumieniu art. 49 Kodeksu cywilnego, jest bezsprzecznie błędny.
Zaakceptowanie tego poglądu prowadziłoby do wniosku, że budowa (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), względnie roboty budowlane (art. 3 pkt 7) muszą tylko i wyłącznie dotyczyć całego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1), czego przywołane definicje są oczywistym zaprzeczeniem, gdyż dotyczą także odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, remontu, a zatem swym zakresem nie odnoszą się do całego substratu obiektu budowlanego. Z uwagi na powyższe, Sąd zobligował organ pierwszej instancji do rozpoznania sprawy w trybie przepisów Prawa budowlanego i załatwienia jej poprzez rozstrzygnięcie co do istoty w całości.
Sąd stwierdził ponadto, że ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji obowiązany jest uwzględnić treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt "[...]" (w przedmiocie nakazania spółce "[...]" usunięcia urządzeń elektroenergetycznych z przedmiotowej nieruchomości).
Starosta "[...]", decyzją Nr "[...]" z dnia 17 marca 2016 r., odmówił wydania Inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych mających na celu rozbiórkę z przedmiotowej działki dwóch słupów energetycznych "[...]".
W uzasadnieniu organ podał, że Inwestor został wezwany do przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, zawierającego rozwiązania projektowe zabezpieczenia linii energetycznej po obu stronach rozbieranego odcinka sieci, uzgodnione z właścicielem sieci. W odpowiedzi, Inwestor uzupełnił brakujące dokumenty, lecz zwarte w nich rozwiązania projektowe nie zostały uzgodnione z właścicielem sieci.
Ponadto, z poprawionego projektu budowlanego rozbiórki wynikało, że obejmuje on swoim zakresem również budowę dwóch nowych stanowisk słupowych, co wskazywało na to, że zamierzenie dotyczy przebudowy obiektu w części (bez obejścia przedmiotowej działki i ponownego połączenia linii "[...]"). Starosta zauważył, że w przedmiotowej sprawie został wydany w dniu 28 stycznia 2009 r. wyrok Sądu Rejonowego w "[...]", nakazujący pozwanemu "[...]" przywrócenie stanu zgodnego z prawem działki nr "[...]", przez usunięcie z tej nieruchomości dwóch słupów elektroenergetycznych typu "[...]" wraz z linią energetyczną w terminie jednego roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Wydane zostało ponadto postanowienie tego Sądu z dnia 30 października 2013 r., w którym ustanowiono na rzecz "[...]" odpłatną służebność przesyłu na przedmiotowej działce, polegającą na prawie do korzystania z urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na tej działce, to jest na utrzymaniu znajdującej się na niej linii energetycznej "[...]" oraz na prawie wejścia i wjazdu na tę nieruchomość przez pracowników Spółki i innych podmiotów, z którymi wnioskodawca współpracuje w związku z prowadzoną działalnością, w zakresie niezbędnym do usunięcia awarii, wykonywania prac konserwatorskich i remontów.
Organ wskazał, że zapadł również prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 21 października 2014 r. Ponadto organ dodał, że w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r., właściciel sieci poinformował, że został wniesiony pozew o pozbawienie w całości wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 28 stycznia 2009 r. Starosta ocenił, że w powyższej sprawie zostały wydane dwa odmienne orzeczenia, a organ administracji publicznej jest zobligowany do ich przestrzegania stosownie do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Stwierdził, że w tej sytuacji udzielenie zgody na rozbiórkę przedmiotowej części linii energetycznej byłoby nielogiczne i wiązałoby się z dużymi kosztami wynikającymi z rozbiórki dwóch słupów i linii energetycznej oraz koniecznością odbudowy tej linii, w celu zapewnienia przesyłu energii elektrycznej do mieszkańców miejscowości "[...]". Zauważył też, nie jest możliwa rozbiórka dwóch słupów energetycznych i czynnej sieci pomiędzy tymi słupami, bez uzgodnienia warunków na jej rozbiórkę lub przebudowę z właścicielem sieci, ponieważ stworzyłoby to zagrożenie zarówno dla Inwestora i osób wykonujących rozbiórkę sieci.
W odwołaniu, złożonym od tej decyzji, "[...]" zarzuciła, że postanowienie Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 30 października 2013 r. w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu nie ma znaczenia w niniejszej sprawie i nie zmienia treści prawomocnego wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt "[...]", w którym nakazano właścicielowi sieci przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez usunięcie z nieruchomości słupów energetycznych typu "[...]". Przedmiotowy wyrok Sądu pozostaje w obrocie prawnym, gdyż nadzwyczajne środki zaskarżenia "[...]" zostały prawomocnie odrzucone (postanowieniem Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt "[...]"). Organ pierwszej instancji pominął ten dowód i nie ustosunkował się do niego, czym naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. Odwołująca się zarzuciła też, że organ pierwszej instancji naruszył art. 8 K.p.a., nie uwzględniając słusznego interesu strony w niniejszej sprawie i przyznając prymat interesowi społecznemu w postaci uznania, że rozbiórka 2 słupów energetycznych typu "[...]" pozbawi prądu miejscowość "[...]", w sytuacji gdy "[...]" nie udowodniła tego faktu.
Wskazała również, że Inwestor wyegzekwował od tej Spółki środki pieniężne na przeprowadzenie inwestycji w postaci rozbiórki 2 słupów energetycznych typu "[...]" Podniosła ponadto, że jest stroną w niniejszej sprawie, gdyż jest właścicielką działki nr "[...]". Wbrew art. 61 § 4 K.p.a. organ pierwszej instancji nie zawiadomił jej jednak o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Wojewoda "[...]", decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że kwestionowana decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 642/15, którym organy orzekające w sprawie są związane. W wyroku tym Sąd stwierdził zaś, że wniosek inwestora podlega regulacji ustawy Prawo budowlane. Wojewoda podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną i nie zależy od uznania organu. Tym samym, odmowa udzielenia pozwolenia na budowę może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy inwestor nie spełni określonych prawem wymogów. Jeśli zaś spełnił wszystkie warunki, organ ma obowiązek zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. W zakwestionowanej decyzji Starosta "[...]" odmowę uzasadnił kwestią "nielogiczności" udzielenia zgody na rozbiórkę oraz rozważał aspekty ekonomiczne rozbiórki dwóch słupów i linii energetycznej pomiędzy nimi.
W ocenie organu odwoławczego, argumenty te nie mogły uzasadniać wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych, podobnie jak ocena, że nie jest możliwa rozbiórka dwóch słupów energetycznych i czynnej sieci pomiędzy tymi słupami bez uzgodnienia warunków na jej rozbiórkę lub przebudowę z właścicielem sieci w sytuacji, gdy organ nie wzywał inwestora, w sposób przewidziany prawem, do dostarczenia takich warunków. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wojewody, zaskarżona decyzja Starosty "[...]" nie posiadała uzasadnienia faktycznego. Organ odwoławczy zarzucił ponadto, że Starosta "[...]" nie wyjaśnił, w jaki sposób uwzględnił prawomocne orzeczenia Sądu Rejonowego w "[...]" z dni 28 stycznia 2009 r. i z dnia 30 października 2013 r. w sytuacji, gdy ustalił, że są one "odmienne". Zwrócił też uwagę, że w przekazanych wraz z odwołaniem aktach sprawy znajdują się dwa różniące się wnioski inwestora i trzy projekty budowlane.
Wojewoda wskazał, że w pierwszej kolejności, Starosta winien jednoznacznie ustalić, czy rozstrzyga wniosek z dnia 18 grudnia 2013 r., czy wniosek złożony przez Inwestora w dniu 5 listopada 2014 r. Organ pierwszej instancji winien także ustalić, który z trzech znajdujących się w aktach sprawy projektów budowlanych jest przedmiotem jego oceny, gdyż nie są one tożsame. Dopiero wówczas możliwe będzie określenie obszaru oddziaływania, który pozwoli na prawidłowe ustalenie stron postępowania, a następnie przeprowadzenie procedury określonej w art. 35 Prawa budowlanego, poprzedzającej wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził, że konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż niezbędny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej wynik.
W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]" zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a., przez niezasadne rozstrzygnięcie kasatoryjne, w sytuacji, gdy decyzja Starosty "[...]" nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie zachodzi konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy, który nie pozwalałby na utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy. W ocenie skarżącej, Starosta "[...]" wydał decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w oparciu o prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne. Skoro zaś organ odwoławczy stwierdził konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w sprawie, na podstawie art. 136 K.p.a. winien przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić jego przeprowadzenie Staroście "[...]". Skarżąca stwierdziła, że wymienione w zaskarżonej decyzji wady decyzji organu pierwszej instancji i postępowania poprzedzającego jej wydanie nie zaistniały w zakresie, który mógłby uzasadniać wydanie orzeczenia kasatoryjnego.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że nie był uprawniony do usuwania braków projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.
Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja ta narusza przepisy prawa.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Starosty "[...]" z dnia 17 marca 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Zgodnie z tym przepisem – organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy co do zasady, jak wynika to z art. 138 § 1 K.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest wynikające z art. 138 § 2 K.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej.
Podkreślenia wymaga, że samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2804/14, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
Cytowany art. 138 § 2 K.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zakwestionowaną odwołaniem decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wyłącznie, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwóch przesłanek daje organowi drugiej instancji możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są bowiem jako wyjątki od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (zob. G. Łaszczyca, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ drugiej instancji.
W sytuacji więc, gdy uprawniony podmiot wniósł odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zadaniem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy powinien zatem ocenić materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji i w zależności od wyniku tej oceny, podjąć dalsze czynności.
Podnieść również należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem - organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia, zobowiązany jest wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy.
W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 K.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszenie tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1065/09, CBOSA).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania i jednoczesnej potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów.
Przede wszystkim, nie uzasadnia zastosowania przez Wojewodę art. 138 § 2 K.p.a. dokonana ocena, że decyzja Starosty "[...]" nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Ocenę tę organ odwoławczy wywiódł z tego, że organ pierwszej instancji zwarł niewłaściwe rozważania i błędnie wziął pod uwagę nieistotne w sprawie okoliczności, a także nie wyjaśnił, w jaki sposób uwzględnił orzeczenia Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 28 stycznia 2009 r. i z dnia 30 października 2013 r. Należy zauważyć, że brak powyższych rozważań nie narusza wynikającej z art. 153 p.p.s.a. zasady związania wyrokiem sądu administracyjnego. W wyroku z 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 652/15, Sąd stwierdził, że wniosek Inwestora podlega regulacji ustawy Prawo budowlane, co organ pierwszej instancji uwzględnił, wydając merytoryczną decyzję.
Sąd wskazał jednocześnie, że rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji winien uwzględnić prawomocny wyrok z dnia 28 stycznia 2009 r. Powyższe bezsprzecznie nie wymaga przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Jak już wyżej wskazano, do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozparzenia niezbędne jest łączne zaistnienie przesłanki naruszenie przepisów postępowania i konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Stwierdzone naruszenia w zakresie braków uzasadnienia nie wymagają zaś przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, stwierdziwszy powyższe uchybienia, mógł je więc usunąć we własnym zakresie.
Wojewoda stwierdził również konieczność jednoznacznego ustalenia, który z wniosków i projektów budowlanych złożonych przez Inwestora został rozpoznany przez organ pierwszej instancji. Zauważyć należy, że w sentencji uchylonej przez Wojewodę decyzji, organ pierwszej instancji podał wprost, że przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek złożony przez Inwestora w dniu 18 grudnia 2013 r., zmieniony wnioskiem z dnia 5 listopada 2014 r. Natomiast z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Starosta poddał ocenie poprawiony projekt budowlany, przedłożony przez Inwestora na wezwanie organu, przy piśmie z dnia 29 stycznia 2016 r. O ile więc organ odwoławczy miał wątpliwości w powyższym zakresie, mógł je usunąć występując do organu pierwszej instancji ze stosownym zapytaniem.
Zaznaczyć należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynika wprost konieczność podjęcia przez organ pierwszej instancji czynności, o których mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Wyżej wskazane uchybienia, w ocenie Sądu, pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie naruszony został przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę dokonaną przez Sąd ocenę prawną, którą jest związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.