Uzasadnienie
Skarżący P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej: SKO, Kolegium) z dnia 15 grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia tego organu z dnia 19 listopada 2020 r., nr [...], zmieniającego z urzędu postanowienie Kolegium z dnia 21 września 2020 r., nr, stwierdzające bezczynność Burmistrza Byczyny, oraz wyznaczającego nowy termin załatwienia sprawy o ustalenie warunków zabudowy na dzień 15 stycznia 2021 r.
Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Postanowieniem z dnia 21 września 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło, że Burmistrz Byczyny dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku P. P. z dnia 9 września 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy dla [...] "[...]" na działce nr a w miejscowości [...] i że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszaniem prawa, a także zobowiązało organ do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Następnie postanowieniem z dnia 19 listopada 2020 r. o numerze [...] Kolegium zmieniło postanowienie z dnia 21 września 2020 r., wyznaczając jako nowy termin załatwienia sprawy dzień 15 stycznia 2021 r. Wnioskiem z dnia 30 listopada 2020 r. P. P. zwrócił się do SKO w Opolu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia tego organu z dnia 19 listopada 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna musiała ulec odrzuceniu.
W pierwszej kolejności sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. A contrario przyjąć należy, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga co do istoty sprawy.
W niniejszej sprawie skargą zostało objęte postanowienie SKO w Opolu z dnia 15 grudnia 2020 r., wydane na podstawie art. 113 § 2 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. Po myśli art. 113 § 2 K.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści. Przepis ten odnosi się do decyzji, lecz na mocy art. 126 K.p.a. znajduje on odpowiednie zastosowanie do postanowień. Zgodnie zaś z § 3 art. 113 K.p.a. na postanowienie w sprawie wyjaśnienia służy zażalenie (w przypadku Kolegium - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), jednak w okolicznościach sprawy - zdaniem Sądu - odpowiednie (a nie wprost) zastosowanie art. 113 K.p.a. nie obejmuje wskazanego § 3. Zważyć bowiem trzeba, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia dotyczyło podjętego na podstawie art. 37 § 7 K.p.a. postanowienia Kolegium z dnia 19 listopada 2020 r., którym zmieniono wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia 21 września 2020 r. (wydane na podstawie art. 37 § 6 K.p.a. w przedmiocie bezczynności organu pierwszej instancji oraz wyznaczenia terminu załatwienia sprawy administracyjnej) i jednocześnie wyznaczono nowy, dłuższy termin zakończenia postępowania.
Postanowienia, o jakich mowa w art. 37 § 6 i § 7 K.p.a. mają na celu likwidację bezczynności (przewlekłości) organu. Zaliczane są do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, mają charakter wpadkowy (incydentalny), nie rozstrzygają o istocie sprawy. Nie są to też postanowienia kończące postępowanie i nie przysługuje od nich zażalenie. Natomiast istotne znaczenie ma to, że tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak już bowiem wskazano wcześniej, skargę do sądu można wnieść tylko na takie postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W konsekwencji należało przyjąć, że w sytuacji, gdy od postanowienia z dnia 19 listopada 2020 r. nie przysługiwał środek zaskarżenia i z tego powodu nie mogło ono zostać objęte skargą, to tym bardziej postanowienie z dnia 15 grudnia 2020 r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści jest niezaskarżalne i nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego.
Odnotowania jeszcze wymaga, że w zaskarżonym postanowieniu SKO w Opolu nieprawidłowo pouczyło stronę o przysługującym jej prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. To błędne pouczenie nie mogło jednak wpłynąć na ocenę Sądu w zakresie możliwości merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia decydują bowiem przepisy prawa, a nie organy administracji.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.