Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 121/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną przez T. sp. z o. o. w S. (dalej jako: skarżąca, strona, spółka), reprezentowana przez pełnomocnika, decyzją z dnia 25 stycznia 2023 r., nr BP.501.715.2022.0155.GD11.354255, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również w skrócie: GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.), dalej w skrócie: "Kpa", art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej w skrócie: "utd", lp. 10.2.4, lp. 10.3.3, lp. 10.4.3 załącznika nr 3 do utd, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm.), dalej w skrócie: "prd", § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j.

Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej w skrócie: PWITD) nr WITD.DI.0152.XII430/9/22 z dnia 31 marca 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych, decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy.

Wyżej wymieniona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 24 listopada 2021 r. na autostradzie [...] na wysokości węzła S.1 w kierunku Ł., z nieoznakowanego radiowozu Inspekcji Transportu Drogowego podano sygnał do zatrzymania zespołowi pojazdów, który składał się z 4-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i 4 osiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym był wykonywany przejazd drogowy z ładunkiem elementów elektrowni wiatrowej tzw. HUB oraz element osłaniający HUB w imieniu T. sp. o. o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] dnia 24 listopada 2021 r. W oparciu o jego treść organ I instancji pismem z dnia 26 listopada 2021 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji nr WITD.DI.0152.XII430/9/22 z dnia 31 marca 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PWITD wyjaśnił, że nałożona kara została ograniczona na podstawie art. 92a ust. 3 utd z kwoty 20000 zł do 12 000 zł, a podstawą jej nałożenia były następujące, stwierdzone naruszenia:

1. 1. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 20%;
2. 2. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego dopuszczalna długość została przekroczona od 20%
3. 3. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,10 m.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona skarżąca i w odwołaniu wywiedzionym do GITD zarzuciła naruszenie:

1. – art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 Kpa "poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami EWP-WWSD-038, wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się przeprowadzeniem pomiaru nacisków poszczególnych osi z wykorzystaniem wnęk w których umieszczono wagi o głębokości innej niż określona w tym dokumencie",
2. – art. 7, art. 8, art. 77 § 1 Kpa "przez nierozpatrzenie możliwości zastosowania przepisu uchylającego i umniejszającego odpowiedzialność strony tj. art. 189f Kpa, w oparciu o kryteria wymienione w art. 189d Kpa".

W wyniku rozpatrzenia odwołania GITD decyzją z dnia 25 stycznia 2023 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał treść art. 189a § 2 Kpa, akcentując, że w zaistniałej sprawie nie ma zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 Kpa a podstawą nałożenia kary był art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Zaznaczył organ, że treść art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 utd w związku z załącznikiem nr 3 do tej ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów powołanego załącznika. Podkreślając przy tym, że w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a tym samym art. 189d Kpa, stosownie do art. 189a § 2 pkt 1 Kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Podobnie jak art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia.

GITD przypomniał, że powołane kwestie zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, a reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 Kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kpa.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył treść art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3, art. 92a ust. 7 pkt 1 i 2, art. 92c ust. 1, art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l utd, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2 prd, jak również § 3 ust. 1 pkt 2 i § 57 ust. 3 rozporządzenia.

Organ podniósł, że ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany dnia 2 stycznia 2015 r., a naczepa marki [...] o nr rej. [...] dnia 12 listopada 2012 r., co sprawia, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła 40 t. Wobec tego pojazdu nie ma zastosownia § 57 ust. 3 rozporządzenia. Kontynuując przytoczył organ treść § 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 16, § 2 ust. 2 rozporządzenia. Dalej opisał przebieg ważenia pojazdu, który miał miejsce w dniu kontroli, wraz z powołaniem modelu wykorzystanego urządzenia oraz świadectwem jego legalizacji.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2021 r. Stwierdzono, że parametry pojazdów nie odpowiadają tym określonym w zezwoleniu nr [...]. Przekroczone zostały wartości:

1. 1) rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów o 1,75 t,
2. 2) nacisk osi 2 o 1,85 t,
3. 3) nacisk osi 3 o 1,40 t,
4. 4) nacisk osi 4 o 1,80 t. po dokonaniu przez funkcjonariuszy korekty wyżej wymienionych pomiarów, uzyskane parametry wyniosły:
5. • nacisk na 1 osi 4,65 t (po zastosowaniu korekty 4,55 t),
6. • nacisk na 2 osi 9,35 t, (po zastosowaniu korekty 9,15 t),
7. • nacisk na 3 osi 11,40 t, (po zastosowaniu korekty 11,1 t - wartość ta przekraczała dopuszczalne 10 t określone w zezwoleniu),
8. • nacisk na 4 osi 11,80 t, (po zastosowaniu korekty 11,5 t - wartość ta przekraczała dopuszczalne 10 t określone w zezwoleniu),
9. • nacisk na 5 osi 7,15 t, (po zastosowaniu korekty 6,95 t),
10. • nacisk na 6 osi 7,05 t, (po zastosowaniu korekty 6,85 t),
11. • nacisk na 7 osi 7,10 t, po zastosowaniu korekty 6,9 t),
12. • nacisk na 8 osi 7,25 t, (po zastosowaniu korekty 7,05 t).

Następnie organ II instancji powołał art. 64ea prd i wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono:

1. 1. naruszenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego, która wyniosła 65,75 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę). Stwierdzone przekroczenie wynosiło 25,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 64,37%),
2. 2. długości pojazdu członowego z ładunkiem 22,40 m (bez odjęcia 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 5,90 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 35,76 %),
3. 3. szerokość pojazdu członowego z ładunkiem 3,5 m (bez odjęcia 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,95 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 37,25 %).

Kontynuując GITD przytoczył regulacje określające sposób liczenia pomiarów, z uwzględnieniem dopuszczalnych korekt ich wyników. Po przytoczeniu treści lp. 10.2.4, lp. 10.3.3, lp. 10.4.3 załącznika nr 3 do utd, opisał parametry wagi użytej do ważenia pojazdów, akcentując jej zgodność z wymogami ustawowymi dla tych urządzeń, następnie odniósł się do instrukcji urządzenia, w zakresie zaleceń producenta do wykonywania samej procedury ważenia, podkreślając, że przeprowadzona kontrola spełniała wszystkie te wymagania, a podjęte czynności przez funkcjonariuszy zapewniły możliwości najbardziej dokładnego uzyskania pomiarów. Organ II instancji zaznaczył również, że z przeprowadzonych pomiarów sporządzono wydruk, który potwierdził poprawności wykonanej procedury, która to okoliczność potwierdza rzetelność uzyskanych wyników.

W konsekwencji opisanych czynności oraz zestawienia powołanych regulacji GITD wskazał, że nie ma podstaw do podważenia wiarygodności wyników uzyskanych podczas kontroli.

Przechodząc do kwestii możliwości odstąpienia od nałożenia kary, organ II instancji przytoczył treść art. 189f § 1 pkt 1 i 2, art. 189a § 2 Kpa, podkreślając, że pierwszeństwo mają przepisy szczególne. Tym samym uregulowanie w przepisach szczególnych danego zagadnienia, powinno skutkować wyłączeniem zastosowania przepisów Działu IVa Kpa, bez względu na § 2 komentowanego artykułu, co poparł stanowiskiem doktryny w tym zakresie, cytując stosowne piśmiennictwo. Dalej przypomniał organ, że treść art. 189a § 2 pkt 2 Kpa wprost wyłącza stosowanie całego Działu IVa Kpa, w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Zaznaczając przy tym, że takie przesłanki zostały uregulowane zarówno w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 140aa ust. 4 prd) jak i w przepisach ustawy o transporcie drogowym (art. 92b i 92c utd).

W konsekwencji stwierdził GITD, że wobec tych regulacji, zastosowanie w sprawie art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, było by niezgodne z prawem i mogło by je narazić na zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Przypomniał również, że art. 140aa i 140ab prd nakładają m.in. na podmiot wykonujący przejazd karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, znajdują się w porządku prawnym od dnia 19 października 2012 r. Natomiast art. 92a ust. 7 pkt 2 utd zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z przepisami prawa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie dnia 3 września 2018 r., następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Jednocześnie GITD przytoczył stosowne regulacje unijne, które narzuciły obowiązek wprowadzenia tych przepisów do polskiego porządku prawnego.

Kontynuując uzasadnienie dodatkowo podkreślił organ, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego (jak) bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaznaczył, że obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Wskazał organ, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia a odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 prd.

Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 prd. W konsekwencji tych regulacji, zdaniem organu sankcje nie są tożsame, a powołane ustawy chronią inne dobra prawne - ustawa o transporcie drogowym - warunki przewozu, uczciwą konkurencję, a ustawa Prawo o ruchu drogowym - bezpieczeństwo w ruchu oraz drogi.

Kontynuując uzasadnienie GITD wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 92a utd, gdyż w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona z tytułu ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie ustawy o transporcie drogowym, co poparł stosownym orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Następnie przypomniał, że organy wydają rozstrzygnięcia na podstawie prawa i w granicach prawa, zauważając przy tym, że w sprawie nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 92c ust. 1 utd. Zaznaczył przy tym, że strona skarżąca została wezwana do przedstawienia dowodów poświadczających, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Uznał organ, że jako takich nie można było uznać wyjaśnień złożonych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ani tych podniesionych w odwołaniu.

Niezależnie od dokonanej przez organ odwoławczy subsumpcji przepisów wskazał GITD, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami Kpa i w sposób wszechstronny dokonano oceny stanu faktycznego, w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Podkreślił również organ II instancji, że PWITD zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się spółka i w skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego a to:

1. – art. 92a ust. 3 w zw. z art. 92a ust. 1 oraz w zw. z art. 4 pkt 22 lit. l utd "poprzez nałożenie sankcji w łącznej wysokości 27 000 zł za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego stwierdzone w toku jednej kontroli drogowej",
2. – art. 8 §2 Kpa "poprzez nieuzasadnione odejście przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w przedmiocie naruszenia, cyt: obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przejawiające się niezastosowaniem ograniczenia wysokości nałożonej sankcji zgodnie z zapisem art. 92a ust. 3 utd podczas gdy w innych tego typu sprawach organ odwoławczy przepis ten respektuje",
3. – art. 104 § 2 Kpa "poprzez zakończenie jednej sprawy administracyjnej będącej następstwem kontroli drogowej z dnia 24 listopada 2021 r. wydaniem dwóch decyzji o nałożeniu kary, a zatem rozstrzygających sprawę co do jej istoty w odmienny sposób",
4. – art. 189a § 2 pkt 2 Kpa w zw. z art. 92c ust. 1 jak również art. 92b ust. 1 utd "poprzez błędnie przeprowadzoną jego wykładnię przejawiającą się uznaniem, iż na gruncie niniejszej sprawy administracyjnej nie mogły znaleźć zastosowania normy z Działu IVA Kpa bowiem zapisy ustawy o transporcie drogowym regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia zasad ogólnych procedury administracyjnej zapisanych w art. 7 oraz 77 §1 Kpa sprowadzające się do porzucenia obowiązku przeanalizowania na gruncie niniejszej sprawy możliwości zastosowania wobec skarżącej spółki pouczenia zapisanego w art. 189f §1 pkt 1 Kpa lub też mechanizmu miarkowania wysokości nakładanej kary zadekretowanego w art. 189d Kpa".

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości kwestionowanego rozstrzygnięcia GITD z dnia 25 stycznia 2023 r., jak również poprzedniej decyzji PWITD z dnia 31 marca 2022 r. oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz spółki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisał przebieg postępowania i wskazał, że w wyniku kontroli z dnia 24 listopada 2021 r. sporządzone zostały dwa protokoły. Dokument o nr [...] stanowił podstawę wszczęcia i wydania decyzji z dnia 4 lutego 2022 r., przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G., którym to rozstrzygnięciem stosownie do art. 140aa ust. 1-3, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 64ea prd, nałożono na spółkę karę w wysokości 15 000 zł, za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, który uznaje się w takim przypadku za wykonywany bez zezwolenia.

Natomiast protokół nr [...] stał się punktem wyjścia do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia na spółkę kary 12 000 zł, w oparciu o naruszenie sankcjonowane ustawą o transporcie drogowym. Tym samym wskazała strona skarżąca, że jedna kontrola stanowiła podstawę do wszczęcia dwóch odrębnych postępowań.

Następnie spółka przytoczyła treść art. 92a ust. 1, ust. 3, art. 4 pkt 22 utd. Jej analiza wskazanych regulacji prowadzi do wniosku, że organy mogą nałożyć na spółkę maksymalną karę w wysokości nieprzekraczającej 12 000 zł, a tym samym decyzja GITD z dnia 25 stycznia 2023 r. powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem z uwagi na stwierdzone naruszenia spółka została już ukarana w decyzją PWITD z dnia 4 lutego 2022 r., w których wymierzono stronie skarżącej karę w wysokości 15 000 zł.

W tym zakresie spółka zakwestionowała argumentację organu II instancji w zakresie możliwości stosowania równolegle dwóch sankcji stosownie do ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i ustawy o transporcie drogowym. W ocenie strony oba te akty prawne zgodnie z zapisem art. 4 pkt 22 lit. l utd zaliczają się do jednego zbioru ustaw, określających obowiązki i warunki przewozu drogowego, a tym samym zdaniem strony skarżącej nie jest możliwe nałożenie na wykonawcę przejazdu za naruszenie postanowień tych dwóch aktów pranych sankcji administracyjnej w kwocie łącznej wyższej niż 12 000 zł. Zdaniem strony pogląd przeciwny stoi w opozycji do normy zapisanej w art. 92a ust. 3 utd.

Zdaniem skarżącej możliwość zastosowania dwóch kar w wysokości łącznej przekraczającej 12 000 zł istniałaby w sytuacji, w której wyliczenie zadekretowane w art. 4 pkt 22 lit. l utd nie obejmowałoby ustawy Prawo o ruchu drogowym. W takiej sytuacji zapisane w ustawie Prawo o ruchu drogowym wymogi nie mogłyby być postrzegane jako obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Nie "mieściły" by się w tej kategorii. Tym samym dyrektywa wymierzania kar nie obejmowałaby tych sankcji, których podstawą są właśnie przepisy Prawa o ruchu drogowym. W konsekwencji przytoczonej wykładni w ocenie spółki możliwe byłoby zastosowanie kary w wysokości maksymalnej 12 000 zł na podstawie norm ustawy o transporcie drogowym i równocześnie kolejnej kary wynikającej z zapisów prawa o ruchu drogowym, ale ustawodawca wybrał inny wariant i zapisał w art. 4 pkt 22 lit. l utd, iż pod pojęciem obowiązków lub warunków przewozu drogowego rozumieć należy wymogi sformułowane w obydwóch tych aktach prawnych. Ten fakt powoduje w ocenie skarżącej, iż w przypadku jednej kontroli musi znaleźć zastosowanie zapis art. 92a ust. 3 w zw. z art. 92a ust. 1 utd.

Zdaniem strony decyzja z dnia 25 stycznia 2023 r. wydana została z naruszeniem prawa, a dokładnie normy materialnej z art. 92a ust. 3 w zw. z art. 92a ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 lit. l utd i należy ją uchylić. Spółka wskazała, że powołane regulacje materialne zostały naruszone, bowiem nałożono na spółkę sankcję w wysokości łącznej 27 000 zł za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wskazanych w utd oraz prd.

Ponadto wyraziła pogląd, że "ograniczenie wysokości nakładanej wskutek jednej kontroli sankcji, wynikające z art. 92 ust. 3 utd miało zastosowanie zarówno w przypadku naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy o transporcie drogowym jak i stanowiących naruszenie norm materialnych odzwierciedlonych w innych aktach prawa krajowego, czy też wspólnotowego, wymienionych w art. 4 pkt 22 utd".

Zdaniem spółki stwierdzone naruszenia dotyczą w obu przypadkach naruszenia "obowiązków lub warunków przewozu drogowego", a wydając kwestionowane rozstrzygnięcia organy nie wzięły pod uwagę, że spółka już została ukarana za stwierdzone w trakcie kontroli przekroczenie norm pojazdu. Z tego względu zdaniem strony decyzja z dnia 25 stycznia 2023 r. jest wadliwa.

Kontynuując uzasadnienie skargi jej autor podkreślił, że tego typu praktykę nakładania sankcji, zgodną ze stanowiskiem strony, organy inspekcji Transportu Drogowego stosują do wszystkich innych spraw z wyjątkiem kontroli w zakresie przejazdów pojazdami o przekroczonych wymiarach czy też parametrach wagowych. Dla przykładu powołała spółka treść uzasadnienia wyroku WSA w Opolu z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 587/21 (wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), w której to organ obniżył skarżącemu wysokość wymierzonej kary, w oparciu o art. 92a ust. 1 utd.

W ocenie spółki wskazany przepis winien zostać również zastosowany wobec stwierdzonych w dniu 24 listopada 2021 r. naruszeń, dotyczących obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w utd jak i równocześnie w prd. Zdaniem strony skarżącej dyskusyjne jest czy w istocie doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zadekretowanych w ustawie transportowej. Zauważyła, iż ten akt prawny nie określa wymiarów pojazdów, jak i ich parametrów wagowych. Regulacje materialne w tym zakresie zawarte zostały wyłącznie w prd oraz akcie wykonawczym wydanym na podstawie delegacji tam zapisanej, tj. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Spółka ponownie podkreśliła, że została objęta sankcją o łącznej wysokości 27 000 zł, będącą skutkiem naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wskazanych wyłącznie w ustawie Prawo o ruchu drogowym. W jej ocenie jest to sytuacja analogiczna do ocenianej procesowo przez WSA w Opolu w sprawie o sygn. akt II SA/Op 587/21, gdzie organy ograniczyły wysokość kary z jednej kontroli drogowej. Zdaniem strony skarżącej niezastosowanie takiego rozwiązania na gruncie niniejszego przypadku narusza zapis art. 8 § 2 Kpa, ponownie wskazując, że również z tych względów kwestionowane rozstrzygnięcie jest wadliwe i zasługuje na uchylenie.

Niezależnie od powyższego strona zauważyła, że praktyka wydania dwóch odrębnych decyzji w jej ocenie narusza art. 104 § 1 Kpa. Zdaniem spółki jedna kontrola daje bowiem początek jednej sprawie administracyjnej, a tym samym winna zostać zakończona wydaniem wyłącznie jednej decyzji.

Kontynuując motywy uzasadnienia skargi, strona wskazała, że organy nie zastosowały art. 189f § 1 Kpa, jak również nie rozważały ewentualności nałożenia kar w innej wysokości, niż określone w treści załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie strona skarżąca zakwestionowała argumentację organu wskazaną w decyzji z 25 stycznia 2023 r. W jej ocenie art. 92b ust. 1 utd jego zakres przedmiotowy jest bardzo wąski i znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do postępowań prowadzonych w przedmiocie naruszenia norm materialnych regulujących kwestie czasu prowadzenia pojazdów, przerw i odpoczynków kierowców. Zdaniem spółki na gruncie niniejszej sprawy organy nałożyły natomiast sankcję łączną w wysokości 12 000 zł, która nie dotyczy przypadków naruszeń norm regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy i odpoczynków. Wskazana sankcja dotyczy innych kwestii, związanych z przekroczeniem masy pojazdu jak i jego wymiarów, nieregulowanych przez normę z art. 92b ust. 1 utd.

Jako oś sporu z organem odwoławczym spółka wskazała karę w wysokości 12 000 zł, nałożoną za "delikt niemający nic wspólnego z normami regulującymi czas prowadzenia, przerwy i odpoczynki". Zaznaczyła przy tym, że "ustawodawca w sposób wyraźny rozróżnia przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (art. 92b ust. 1 utd) od przesłanek umorzenia wszczętego postępowania oraz niewszczynania procedury zmierzającej do nałożenia kary (art. 92c ust. 1)". Zdaniem strony treść tych przepisów wskazuje, że "inną procedurę stosuje się korzystając z dobrodziejstwa art. 92b ust. 1, gdzie zadekretowano kwestię odstąpienia od nałożenia kary - inną natomiast w przypadku zastosowania normy z art. 92c ust. 1 utd, która daje podstawę umorzenia postępowania. Z tego należy wyciągnąć wniosek, iż odmienność zapisów w analizowanych tu jednostkach redakcyjnych, ma kreować dwie odrębne i niepowiązane ze sobą instytucje prawne. Pierwsza z nich to odstąpienie od nałożenia kary - druga, to umorzenie postępowania".

Odnosząc się w tym zakresie do art. 189a § 2 pkt 2 Kpa, wskazała spółka, że takie przesłanki zostały umieszczone w art. 92b ust. 1 utd, niemniej "dotyczą one wyłącznie postępowań, prowadzonych jako skutek naruszenia norm regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy i odpoczynki kierowców". W ocenie strony nie dotyczą natomiast tych przypadków, gdzie "sankcjonowane są delikty związane z innymi zagadnieniami, np. przekroczeniem parametrów wagowych jednostki transportowej. W takich sytuacjach - kiedy doszło np. do zaistnienia deliktów opisanych pod Ip. 10.2.4, Ip, 10.3.3 oraz Ip. 10.4.3. załącznika nr 3 do utd znaleźć może zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym". Podkreśliła przy tym skarżąca, że ten przepis, nie reguluje przesłanek odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, zaznaczając, że "nie to zagadnienie jest kwestią poruszoną w art. 92c ust. 1 utd".

W ocenie strony powołany przepis odnosi się do przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego lub też niewszczynania procedury regulowanej normami Kpa. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że kwestia odstąpienia od nałożenia kary, stosownie do art. 92b ust. 1 utd oraz 189a §2 pkt 2 Kpa, jest odrębna od regulacji dotyczących niewszczynania procedury administracyjnej i umorzenia postępowania już wszczętego, stosownie do art. 92c ust. 1 utd. W konsekwencji przytoczonej analizy obowiązujących regulacji, zdaniem strony skarżącej organy miały możliwości zastosowania wobec spółki możliwości odstąpienia od nałożenia kary.

Tym samym zdaniem spółki mogła ona skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 92c ust. 1 utd, jak również organy winny "z urzędu rozpatrzeć zarówno możliwość umorzenia postępowania administracyjnego ale i jednocześnie rozważyć kwestię zastosowania przepisów Działu IVA, w tym pouczenia, o którym mowa w art. 189f §1 pkt 1 Kpa - właśnie dlatego, że norma zadekretowana w art. 92c ust. 1 utd nie wypowiada się w kwestii odstąpienia od nałożenia kary". Z tych samym przyczyn, zdaniem spółki GITD miał obowiązek rozpatrzenia przesłanek miarkowania kary.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzył argumentację przytoczoną w treści decyzji w zakresie możliwości nałożenia na skarżącego kar z dwóch odrębnych od siebie aktów normatywnych, co poparł obszernymi fragmentami kilku orzeczeń sądowoadministracyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 utd, organ przypomniał, że przepis ten odnosi się wyłącznie do kar pieniężnych, określonych określonych w ustawie o transporcie drogowym, w szczególności do sankcji wymienionych w załączniku nr 3 do utd, a nie wszystkich aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 utd.

Odnosząc się do kwestii, która legła u podstaw wyroku WSA w Opolu z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 587/21, wskazał organ, że sprawa dotyczyła naruszeń sankcjonowanych ustawą o transporcie drogowym. Tym samym zdaniem GITD strona skarżąca błędnie interpretuje możliwość zastosowania art. 92a ust. 3 utd wobec sankcji określonej w innym akcie prawnym.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 189f Kpa, ze względu na wyrażoną w art. 189a § 2 Kpa regułę kolizyjną, wskazał organ, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym zostały uregulowane w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, który ma pierwszeństwo zastosowania względem przepisów zawartych w regulacjach zawartych w tym zakresie w Kodeksie postępowania administracyjnego. Swoją argumentację również poparł stosownym orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Niezależnie od powyższego GITD wyjaśnił, że w zaistniałej sprawie brak było możliwości zastosowania art. 92c utd, ponownie podkreślając, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów uzasadniających zastosowanie przepisów uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary. GITD uznał również za bezzasadne zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1. 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2. 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
3. - załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do utd dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 20%, sankcjonowana jest karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. Kara z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do utd z tytułu dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%, wynosi 5000 zł. Natomiast lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do utd określa, że dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,1 m, skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.

W rozpatrywanej sprawie, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 64,37%, przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu członowego o 35,76% oraz przekroczenie szerokości tego typu pojazdu o 37,25%.

Przy czym, zgodnie z art. 92a ust. 3 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli, nie może przekraczać kwoty 12 000 zł. Organ do tej regulacji się zastosował. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżąca nie kwestionuje ustaleń poczynionych przez organy obu instancji i znajdujące odzwierciedlenie także w protokole z kontroli pojazdu członowego składającego się z 4-osiowego ciągnika o nr rej. [...], przeprowadzonej 24 listopada 2021 r. Sąd uznał, że ustalenia te są prawidłowe i przyjął je za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd zważył, że w świetle art. 4 pkt 22 lit. l utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Dopuszczalne wymiary, masa całkowita i naciski osi pojazdów określone zostały powołanym już rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 prd i prawidłowo zastosowanego przez organy w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita dla zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy, określona została na 40 ton (z wyjątkiem pojazdów wskazanych w punktach a, b, c i d, które nie dotyczą kontrolowanego pojazdu). W wyniku przeprowadzonego pomiaru masy całkowitej pojazdu poddanego kontroli stwierdzono masę całkowitą pojazdu członowego 65,75 t. Oznacza to przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 25,75 t, tj. 64,37%.

Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosi 16,50 m, szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m (§ 2 ust. 2), natomiast wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m (§ 2 ust. 4). W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów stwierdzono, że długość pojazdu członowego z ładunkiem wyniosła 22,4 m (po odjęciu błędu w wysokości 1%) Zatem przekroczenie wyżej wskazanej normy wyniosło 5,9 m (ok. 35% dopuszczalnej wartości). Nie budzi przy tym wątpliwości, iż kontrolowany pojazd stanowił zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą.

Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m, a wskazana wartość nie obejmuje lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub innych tworzyw sztucznych. W dniu kontroli stwierdzono, że szerokość pojazdu członowego z ładunkiem wynosi 3,5 m (bez odjęcia 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu), co stanowiło przekroczenie o 0,95 m, tj. 37,25% dopuszczalnej wartości.

Zgodnie z art. 64ea prd w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

W dniu kontroli kierujący pojazdem posiadał zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od dnia 24 listopada 2021 r. do dnia 23 grudnia 2021 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisku osi, określonych w tym zezwoleniu.

Niewątpliwie w świetle kategorii zezwolenia oraz powołanych przepisów rozporządzenia warunków tego zezwolenia oraz przepisów rozporządzenia zespół pojazdów nie spełniał prawidłowych parametrów.

Podzielić również należy stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 92c utd. Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2. 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3. 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że przepisy ustawy o transporcie drogowym mają charakter bezwzględnie obowiązujący, nie przewidują miarkowania kar a zatem w przypadku stwierdzenia naruszenia organ jest zobowiązany do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz, kary pieniężnej w wysokości określonej w ww. ustawie.

Ustosunkowując się do podniesionego w skardze zarzutu dwukrotnego ukarania poprzez wszczęcie dwóch postępowań administracyjnych i wymierzenia dwóch kar administracyjnych w sytuacji, gdy w obu przypadkach u podstaw stwierdzonego naruszenia była ta sama okoliczność faktyczna, a mianowicie przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, długości oraz szerokości zespołu pojazdów, które z jednej strony stanowi naruszenie norm dotyczących dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów z przekroczeniem prawnie dozwolonych wielkości co do masy i wymiaru pojazdu w świetle unormowań ustawy o transporcie drogowym a z drugiej zaś strony, doprowadziło do ruchu pojazdem, którego masa i wymiary spowodowała, że pojazd ten stał się pojazdem nienormatywnym i przejazd nim wymagał uzyskania zezwolenia, co podlegało sankcji, przewidzianej w ustawie Prawo o ruchu drogowym.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącą karę administracyjną – karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w utd podlega karze na podstawie art. 92a tej ustawy. Natomiast naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, podlega karze na podstawie art. 140aa prd.

W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje. Wprawdzie jest to jedno zdarzenie – przejazd pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia - ale zastosowanie mają różne normy prawne, przewidujące niezależne od siebie ujemne konsekwencje dla przewoźnika.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z 2 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1779/08 oraz z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyrokach z 13 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 449/19, 10 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 467/19 i sygn. akt III SA/Lu 469/19 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku w wyroku z 24 września 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 160/20 (CBOSA).

W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zakazu podwójnego karania, która to zasada stanowi element demokratycznego państwa prawnego i ma zastosowanie zarówno w przypadku zbiegu odpowiedzialności karnej i administracyjnej, jak i zbiegu dwóch podstaw odpowiedzialności administracyjnej.

Z powyższego wynika, że na podstawie przytoczonych regulacji chronione są różne interesy prawne. Kara z utd wymierzana jest co do zasady profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu. Jej celem jest wymierzenie sankcji przewoźnikowi, który przy wykonywaniu działalności nie stosuje się do wymogów wynikających z przepisów prawa, co może, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmianę do utd, prowadzić, zgodnie z unormowaniami unijnymi, do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. Ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się również bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji (zob. też wyrok WSA w Lublinie z 5 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 121/20, CBOSA).

W ocenie Sądu, każde ze stwierdzonych naruszeń, tak w oparciu o ustawę Prawo o ruchu drogowym, jak i w oparciu o ustawę o transporcie drogowym, stanowiło odrębny delikt administracyjny i każde takie naruszenie podlega osobnej karze, pomimo, że dotyczy tego samego podmiotu i jednej kontroli.

W tych okolicznościach wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza normy art. 92c ust. 1 utd, ani innych przepisów tej ustawy w tym art. 92a ust. 3 w związku z 92a ust. 1 oraz 4 pkt 22 lit. l utd, nie narusza także przepisów prd. Nie można również uznać za wadliwą decyzji z 25 stycznia 2023 r., z powodu uprzedniego ukarania skarżącej w oparciu o przepisy prd.

Jak już wskazano w razie stwierdzenia określonych nieprawidłowości i naruszenia przepisów wymienionych w obu powyższych ustawach, wydawane są dwie odrębne decyzje, jedna – na podstawie utd, druga – na podstawie prd.

W ocenie składu orzekającego, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 Kpa) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 Kpa - z uwzględnieniem wcześniej wskazanego błędu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Tak zredagowane uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 Kpa), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 Kpa) - realizowanych na podstawie art. 107 § 3 Kpa.

Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisów Działu IV A Kpa, a to art. 189a § 2 pkt 2, art. 189f § 1 pkt 1, art. 189d Kpa, Sąd akceptuje wywody organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji sprowadzające się do twierdzenia, że regulacja Działu IV A Kpa nie ma ujednolicającego charakteru w zakresie zakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych na mocy przepisów szczególnych. Kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej została uregulowana odrębnie w art. 92c ust. 1 utd, a reguła kolizyjna art. 189 § 2 Kpa daje pierwszeństwo przepisom odrębnym a nie przepisom Działu IV A Kpa (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2343/20, opubl. CBOSA).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.