Uzasadnienie
B. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] nakazującą podłączenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. do istniejącej sieci kanalizacyjnej sanitarnej w terminie miesiąca od doręczenia decyzji.
Na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 23 maja 2008 r. ustanowiono skarżącej adwokata, którym przez Okręgową Radę Adwokacka w O. wyznaczony został adwokat T. G. W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, wskazując na liczne monity Burmistrza [...] o realizację kwestionowanej decyzji, argumentując, że "jej natychmiastowa realizacja doprowadziła by, jak twierdzi to skarżąca, do powstania znacznej szkody dla jej osoby".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, wyrażoną w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji, natomiast w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać jej wykonanie (§ 1 i § 2 pkt 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3).
Z powyższego wynika, że jedną z cech decyzji ostatecznych jest ich wykonalność, natomiast zawieszenie tego atrybutu następuje w sytuacjach szczególnie uzasadnionych i wyjątkowych oraz uzależnione jest od uznania Sądu, na wniosek strony, która wykaże istnienie okoliczności określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożony przez fachowego pełnomocnika, nie posiada w istocie uzasadnienia, poza przekazaniem intencji skarżącej i ogólnym sformułowaniem na narażenie ją na znaczna szkodę.
Jak jednak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r. (sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005, nr 3, poz. 72), sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu.
Podzielając powyższe stanowisko, należało rozważyć czy spełniona jest ustawowa przesłanka, określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dokonując oceny pod tym kątem stwierdzić przyjdzie, że z uwagi na treść obowiązku określonego zaskarżoną decyzją nie zachodzi obawa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Pełnomocnik nie wykazał przy tym we wniosku żadnych skutków finansowych, jakie poniosłaby skarżąca w związku z wykonaniem tejże decyzji. Nie można natomiast mówić o "szkodzie na osobie". Przyłączenie do sieci kanalizacyjnej sanitarnej nie niesie za sobą również skutków niemożliwych do odwrócenia.
Z powyższych względów, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia meritum wniosku.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.