Uzasadnienie
T. R., na jego wniosek o prawo pomocy złożony po wydaniu w jego sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w dniu 24 kwietnia 2014 r. wyroku oddalającego jego skargę, został przyznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 kwietnia 2014 r., radca prawny z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła tym pełnomocnikiem, radcę prawnego J. F. Pełnomocnik z urzędu w dniu 10 czerwca 2014 r. złożył skargę kasacyjną od wyroku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, których skarżący nie opłacił ani w całości, ani w części.
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1802/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. R. Wyznaczony z urzędu radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a."
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej "rozporządzeniem", opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Uwzględniono przy tym treść § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), według, którego aktualnie w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli przed dniem 1 stycznia 2016 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przy przyznawaniu przez Sąd zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o tym podatku, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie wynosi ona 23 %.
Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, który nie występował w pierwszej instancji, należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Kwota wynagrodzenia wynosi 180 zł netto, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, jest to bowiem 75 % stawki podstawowej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. Wynagrodzenie to orzekający przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Sprawa nie należała bowiem do spraw nietypowych, ani o wyjątkowo skomplikowanym stanie prawnym. Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie wynoszące 180 zł netto o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 41, 40 zł. Kwota wynagrodzenia wynosi więc brutto 221, 40 zł.
W związku z powyższym na postawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.