Uzasadnienie
Działający w imieniu A. Ż. i S. C., adwokat I. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 12 grudnia 2012 r., nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 4 czerwca 2012 r., nr [...], ustalającej na rzecz B. C. warunki zabudowy dla budowy ogrodu zimowego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 18 marca 2013 r., pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Wezwania zawierały pouczenia, że niedokonanie żądanych czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zawierało ponadto pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia drugiego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia.
Wezwania przesłane zostały na adres pełnomocnika podany w skardze i pod tym adresem odebrane osobiście przez pełnomocnika skarżących, w dniu 29 marca 2013 r. (por.:k–14 akt sądowych).
W terminie zakreślonym przez Sąd, pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braku formalnego skargi, ani nie uiścił wymaganego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania.
Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosi w niniejszej sprawie 500 zł.
Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, a także art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu oraz wezwał do uiszczenia wpisu.
Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres pełnomocnika skarżących, podany w skardze i pod tym adresem doręczone osobiście adwokatowi I. G., w dniu 29 marca 2013 r. Potwierdza to adnotacja i własnoręczny podpis pełnomocnika. Siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności upłynął zatem w dniu 5 kwietnia 2013 r.
Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani do uiszczenia wymaganego wpisu, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., co Sąd orzekł, jak w sentencji.