Uzasadnienie
A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stanu wody na gruncie działki nr [...] w [...].
W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 marca 2014 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie siedmiu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Wezwanie powyższe zawierało pouczenia, że żądanej czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone osobiście skarżącemu w dniu 24 marca 2014 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach sądowych (por.: k-17 akt).
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania.
W terminie zakreślonym do złożenia sprzeciwu na zapadłe orzeczenie referendarza sądowego, skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2014 r. cofnął wniesioną skargę, a także wskazał, że wnosi sprzeciw na odmowę przyznania prawa pomocy.
Na skutek zarządzenia z dnia 17 czerwca 2014 r., wezwano A. B. do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 12 czerwca 2014 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, przez oznaczenie rodzaju pisma, w szczególności wskazanie, czy pismo to należy traktować jako cofnięcie skargi, czy jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 maja 2014 r.
W odpowiedzi na wezwanie, udzielonej w terminie zakreślonym przez Sąd, skarżący w piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2014 r. wyjaśnił, że jego zamiarem jest cofnięcie skargi.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie nadesłano żądanych przez Sąd siedmiu egzemplarzy odpisów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów na podstawie przepisu art. 47 § 1 P.p.s.a., dotyczącym pism procesowych wnoszonych do Sądu, a więc także skargi, jest obowiązek dołączenia odpisów dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Niezachowanie wymogów formalnych, skutkuje wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
W przedmiotowej sprawie A. B. nie dołączył do skargi siedmiu odpisów skargi dla doręczenia uczestnikom postępowania. O powyższym obowiązku strona skarżąca została poinformowana w wezwaniu sądowym, które zawierało także pouczenie o konsekwencjach wynikających z braku dokonania wymienionej czynności.
Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2014 r., który odebrał przesyłkę osobiście. Termin, w którym skarżący był zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął zatem w dniu 31 marca 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie usunął jednak braków formalnych skargi.
Wprawdzie w pismach procesowych z dnia 12 czerwca 2014 r. i 23 czerwca 2014 r. skarżący oświadczył, że cofa wniesioną przez siebie skargę, to powyższa okoliczność nie wpływa na zmianę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżący wcześniej nie usunął braków formalnych skargi, a zatem w tej sytuacji Sąd w pierwszej kolejności obowiązany był rozważyć skutki nie uzupełnienia braku formalnego skargi i zastosowania normy prawnej sankcjonującej ten brak, a nie skutków cofnięcia skargi.
Wobec powyższego, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.