Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. referendarz sądowy ustanowił T. R. adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2012 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] na pełnomocnika T. R. została wyznaczona adwokat M. K., która reprezentowała skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji, a po oddaleniu w dniu 14 maja 2013 r. skargi przez ten Sąd, sporządziła i wniosła w imieniu T. R., skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z akt sądowych sprawy wynika, że do pełnienia czynności w ramach zastępstwa prawnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w [...], adwokat T. D., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...], [...] (por.: k-105 akt). Z akt sprawy wynika także, że wskazany pełnomocnik zapewnił zastępstwo procesowe przez udzielenie substytucji adwokatowi A. Z., która stawiła się na rozprawie przed Sądem II instancji, w dniu 30 stycznia 2015 r. O powyższym świadczy zapis w protokole z rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 1960/13), którego odpis znajduje się w aktach niniejszej sprawy (por. k- 113 akt).
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1960/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. R., a w uzasadnieniu orzeczenia wskazał wojewódzki sąd jako właściwy do przyznania wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną.
W dniu 11 lutego 2015 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek adwokata T. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe, wykonane na rzecz T. R. na podstawie prawa pomocy. Pełnomocnik oświadczył, że koszty tej pomocy nie zostały zapłacone ani w części, ani w całości. Wskazał jednocześnie, że wniosek ten wraz z oświadczeniem o braku uiszczenia kosztów został złożony ustnie do protokołu rozprawy przed jej zamknięciem i wydaniem orzeczenia.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 2 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przywołany przepis wyraźnie wskazuje, że prawo do wynagrodzenia w ramach udzielonej pomocy prawnej przysługuje wyłącznie wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi. Stosownie natomiast do art. 253 P.p.s.a., o wyznaczeniu pełnomocnika decyduje organ samorządu korporacyjnego, który wyznacza - w zgodzie z właściwymi dla niego regułami - określoną osobę do reprezentowania strony, której Sąd przyznał pomoc. Przez wyznaczonego pełnomocnika należy zatem rozumieć pełnomocnika wskazanego przez właściwy organ samorządu.
Z akt sądowych wynika, że wyznaczonym przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] do czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, został adwokat T. D. Potwierdza to treść pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia 31 grudnia 2014 r., którego odpis znajduje się w aktach niniejszej sprawy (por.: k-105 akt sądowych). Wobec tego, to adwokat T. D., jako wyznaczony przez Radę, jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w konsekwencji do ich otrzymania. Adwokat T. D. wniosek taki złożył oraz oświadczył, że koszty z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu T. R. nie zostały pokryte ani w części, ani w całości. Zostały więc spełnione przesłanki formalne warunkujące dalsze rozpoznanie złożonego wniosku.
Referendarz zważył zatem, że stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanym dalej rozporządzeniem. W § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w drugiej instancji. Z przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a wysokość stawki minimalnej opłaty za tę czynność wynosi 75% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł.
Mając na uwadze przywołane przepisy ustalono, że wynagrodzenie należne adwokatowi T. D., który reprezentował skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 41,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 221,40 zł.
Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia, jak w sentencji.