Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...] znak [...], nakazującą W. K. rozbiórkę dwóch okien i zmniejszonego okna w elewacji frontowej oraz rozbiórkę dwóch okien w elewacji od strony podwórza w samowolnie przebudowanym budynku mieszkalnym w M. Powyższa decyzja została przesłana na adres Kancelarii pełnomocnika W. K. – radcy prawnego S. N. i w dniu 14 listopada 2007 r. doręczona pod tym adresem do rąk H. Z. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
Pismem z dnia 5 grudnia 2007 r. (nadanym listem poleconym w dniu 8 grudnia 2007 r.) radca prawny S. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., skargę na wskazaną wyżej decyzję, podając, że działa w imieniu W. K. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 stycznia 2008 r., radca prawny S. N. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej przedłożył przy piśmie z dnia 25 stycznia 2007 r. żądane pełnomocnictwo. Ponadto w aktach sprawy zalega dowód wniesienia opłaty sądowej w dniu 17 stycznia 2008 r. w kwocie 200 zł (k. 12 a. sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W związku z tym stwierdzić trzeba, iż stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., jednym z warunków skutecznego złożenia do sądu administracyjnego skargi jako pisma procesowego wszczynającego postępowanie przed tym sądem, zalicza się uiszczenie wpisu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 219 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu pisma podlegającego opłacie, przy czym opłatę uiszcza się do kasy albo na rachunek bankowy właściwego sądu. Stosownie natomiast do przepisu art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że na zasadzie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w sprawach skarg z zakresu budownictwa i architektury, a - z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją - do takiej kategorii skarg należy skarga wniesiona w niniejszej sprawie, wpis stały wynosi 500 zł.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności wobec kategorycznego brzmienia art. 221 P.p.s.a., należało przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie po stronie profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wnoszącego skargę podlegającą wpisowi stałemu, istniał obowiązek opłacenia skargi bez odrębnego wezwania przez Sąd o uiszczenie należnego wpisu. Dodatkowo podkreślić tu trzeba, że omawiany obowiązek w świetle obowiązujących przepisów aktualnie nie budzi wątpliwości, gdyż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (publ. Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322 oraz OTK-A 2006 nr 3, poz.
27) orzekł o niezgodności przepisu § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. z art. 221 P.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji RP, który to przepis przewidywał, iż wpis stały od skargi wnoszony przez adwokata lub radcę prawnego wniesiony ma być na wezwanie sądu, po przekazaniu skargi sądowi. Zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego zakwestionowany przepis utracił moc obowiązującą z dniem 17 marca 2006 r.
Analizując nadal ustawowy obowiązek uiszczenia wpisu przez profesjonalnego pełnomocnika stwierdzić przyjdzie, że zapis dotyczący uiszczenia wpisu przy wniesieniu skargi nie oznacza wcale, iż pełnomocnik ten jest zobligowany do jednoczesnego dokonania opłaty z wniesieniem pisma. W kwestii terminu dokonania przez fachowego pełnomocnika opłaty w judykaturze utrwalony został pogląd (wskazywany w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt SK 21/05, OTK-A 2006 r. nr 8, poz. 103), aprobowany przez doktrynę, z którym należy się zidentyfikować, że opłata stała od pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego powinna być bez odrębnego wzywania uiszczona w terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego takiej opłacie (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 608 oraz powołane tam orzecznictwo). Z tego względu, w szczególności po wyeliminowaniu przytoczonego już wyżej przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., który in fine określał termin do uiszczenia opłaty biegnący od przekazania skargi do sądu, należy przyjąć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym opłata w postaci wpisu stałego od skargi na decyzję organu administracji publicznej, wnoszonej przez profesjonalnego pełnomocnika strony do sądu administracyjnego, winna zostać uiszczona w określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowym terminie biegnącym od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż profesjonalny pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, wnosząc skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], zobowiązany był na podstawie art. 219 w związku z art. 221 P.p.s.a., do terminowego uiszczenia bez wezwania wpisu stałego od skargi w wysokości 500 zł. Zważywszy, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 listopada 2007 r., to wynikający z przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję, będący jednocześnie dla profesjonalnego pełnomocnika terminem do uiszczenia wpisu stałego od tejże skargi, upływał z dniem 14 grudnia 2007 r.
Zgromadzone w aktach dowody świadczą o tym, że wpis od skargi został uiszczony w dniu 17 stycznia 2008 r. tj. w dacie obciążenia rachunku bankowego wynikającej z potwierdzenia przelewu, a zatem ze znacznym, bo ponad miesięcznym uchybieniem ustawowego terminu. Już z tego względu skarga wniesiona przez fachowego pełnomocnika i nienależycie opłacona - pomimo istniejącego w tym zakresie obowiązku - podlegała odrzuceniu z mocy art. 221 P.p.s.a. w związku z art. 219 § 1 P.p.s.a. Ponadto nie można również nie zauważyć, że uiszczona przez fachowego pełnomocnika tytułem wpisu od skargi kwota 200 zł jest niższa od wysokości wpisu, określonego powołanymi wyżej przepisami w wysokości stałej, wynoszącej 500 zł, co jest równoznaczne z brakiem opłaty w wymaganym terminie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 221 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie w całości uiszczonego wpisu sądowego oparte zostało o przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.
- - ---------------------- 3