Uzasadnienie
R. T., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata K. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 16 grudnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...], wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] Nr [...] poza kasynem gry.
Do skargi dołączony został dowód uiszczenia przez skarżącego w dniu 2 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) opłaty od pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi w kwocie 17 zł, a także dowód uiszczenia na rachunek tut. Sądu kwoty 400 zł, tytułem wpisu od skargi (k. 12, 13 i k. 30 akt sąd.).
W piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2016 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 21 lipca 2016 r. (26 lipca 2016 r. - data wpływu do Sądu), skarżący oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie. Jednocześnie wniósł o zwrot uiszczonego wpisu od skargi oraz o zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a sąd jest związany tym cofnięciem. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest w istocie rezygnacją z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym i oznacza odstąpienie przez stronę skarżącą od dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Stosownie do powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a., dokonując zgodnie z jego dyspozycją, oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, że oświadczenie to wiązało Sąd. Ponadto Sąd nie stwierdził, aby omawiane oświadczenie złożone zostało w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i dlatego - wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za dopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi - postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt 2 sentencji postanowienia, w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu w kwocie 400 zł, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zwrot opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa wskazać trzeba, że w świetle przytoczonego wyżej art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. cofnięcie skargi uzasadnia dokonanie przez sąd zwrotu jedynie kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Tym samym, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o zwrot kwoty 17 zł, ponieważ w sytuacji cofnięcia skargi nie istnieje możliwość zwrotu innych niż wpis kosztów postępowania (por. postanowienia NSA z dnia 20 lipca 2016 r.: sygn. akt II GSK 1673/14 i II GSK 2274/14, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).