Uzasadnienie
Skarżący K. L., działając przez pełnomocnika radcę prawnego M. W., złożył w dniu 2 marca 2018 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji o nadaniu cech identyfikacji pojazdu na podstawie art. 61a K.pa. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu M. W., w dniu 30 stycznia 2018 r., do rąk dorosłego domownika, tj. jej męża – R. B., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy.
Odpowiadając na skargę, pismem z dnia 4 kwietnia 2018 r., organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, o czym organ drugiej instancji pouczył skarżącego w zaskarżonym postanowieniu. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 stycznia 2018 r., do rąk jego małżonka, w trybie art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w myśl którego w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Skoro doręczenie było skuteczne, 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 31 stycznia 2018 r. i zakończył się w dniu 1 marca 2018 r. (czwartek).
Termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego został określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. - wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie; sposób wniesienia skargi regulowany jest natomiast w art. 54 § 1 P.p.s.a. - skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem procesowym. Do jego zachowania wymagane jest więc nadanie skargi do właściwego organu, za pośrednictwem którego stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. wnosi się skargę. Jedynie zatem łączne uwzględnienie art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. gwarantuje prawidłową ocenę, czy skarga została wniesiona we właściwym trybie, czyli czy został zachowany termin i czy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu.
Termin 30-dniowy do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powtórzyć przyjdzie, że pełnomocnik skarżącego otrzymał kwestionowane postanowienie w dniu 30 stycznia 2018 r., zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął dla strony skarżącej bieg w dniu 31 stycznia 2018 r. i upłynął w dniu 1 marca 2018 r. Skarżący natomiast nadał skargę listem poleconym w dniu 2 marca 2018 r. Skarga została więc wniesiona przez skarżącego jeden dzień po upływie 30-dniowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., przy tym jednocześnie ze skargą strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W związku z powyższym skargę, jako spóźnioną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wedle którego Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.