Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SO/Op 9/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił T. R. radcę prawnego z urzędu, w sprawie dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 września 2014 r., nr [...]. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny K. K., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w [...], przy ul. [...].
Pismem procesowym z dnia 2 marca 2015 r., pełnomocnik wniósł skargę na opisaną na wstępie decyzję, a także złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Na skutek powyższego sprawa została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 154/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r., przywrócił termin do wniesienia skargi w sprawie, a wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. oddalił skargę. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej od zapadłego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Sądu I instancji i oddalił skargę kasacyjną.
Zarówno w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jak również w skardze kasacyjnej oraz w piśmie z dnia 9 czerwca 2015 r. (uzupełnionym pismem z dnia 3 lipca 2015 r.), pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył także, że koszty nie zostały pokryte ani w części, ani w całości (por. k-80 akt sądowych).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) i od tego dnia utraciło moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Analogiczny przepis przejściowy zawierało ww., a obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 1 listopada 2016 r., rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., które w § 22 stanowiło, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia w sprawie za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji, a następnie za sporządzenie i wniesienie w dniu 4 sierpnia 2015 r. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało rozpoznać na zasadach wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), obowiązującego w datach podjętych przez pełnomocnika czynności. Nie zmienia tego fakt, że w trakcie trwania niniejszego procesu obowiązywały kolejno wyżej opisane rozporządzenia.
Stosownie zatem do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie niż wymieniona w pkt 1 lit a i b - 240 zł. Wynagrodzenie radcy prawnego za udział w niniejszym postępowaniu sądowym w I instancji wynosi zatem 240 zł i należy je podwyższyć o stawkę podatku VAT. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 przywołanego rozporządzenia, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23%.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało natomiast, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, przyznać wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, czyli w kwocie 120 zł + stawka VAT. Za podjęte przez pełnomocnika czynności przysługuje zatem wynagrodzenie w łącznej wysokości 442,80 zł, w tym VAT – 82,80 zł.
W związku z powyższym, wobec poprawnego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającego stosownie oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, referendarz działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości, podanej jak w sentencji.