Uzasadnienie
Skarżąca L. L. wniosła skargę w dniu 29 stycznia 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) do Wojewody Opolskiego na jego postanowienie z dnia [...], nr [...], w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze tej wskazała, że wnosi ją za pośrednictwem Wojewody Opolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze L. L. zarzuciła przede wszystkim, iż w skarżonym postanowieniu z dnia [...] wzywa się ją o dołączenie 3 operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, w ocenie skarżącej cena za tę usługę wynosi 5000 zł i stanowi według niej nieuzasadnioną dopłatę, za uzyskanie rekompensaty za pozostawiona poza granicami RP mienie. Skarżąca podniosła też, że w jej ocenie wystarczającym dokumentem potwierdzającym powierzchnię zabudowań przed Urzędem Wojewódzkim jest wyrok Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 marca 1991 r., sygn. akt [...], wydany z powództwa D. K. - W. Do skargi L. L. dołączyła pismo z dnia 25 stycznia 2007 r., zawierające prośbę o zwolnienie jej z opłat sądowych i przyznanie jej adwokata urzędu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, został postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r., oddalony z uwagi na bezzasadność skargi.
Wojewoda Opolski przesyłając tę skargę zgodnie z żądaniem skarżącej do WSA w Warszawie, w odpowiedzi na skargę wskazał, że sprawa dotyczy prowadzonego przez niego postępowania administracyjnego o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Zaskarżonym postanowieniem organ pozytywnie ocenił spełnienie przez L. L., D. K. J. F. i M. M. wymogów ustawowych, umożliwiających potwierdzenie prawa do rekompensaty. Równocześnie wezwał strony do wskazania jednej z wybranych form realizacji ww. prawa, do dołączenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP oraz operatu szacunkowego określającego wartość nabytego w ramach rekompensaty prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności położonego na niej budynku.
Jednocześnie Wojewoda Opolski podniósł, że zastosowany na obecnym etapie postępowania tryb skargowy jest niezgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże mając na uwadze wolę wnioskodawczyni – organ przekazuje przedmiotowe dokumenty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ przesłał skargę L. L. do WSA w Warszawie w dniu 6 lutego 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej).
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lutego 2007 r., uznał swą niewłaściwość i przekazał skargę L. L. według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przesyłając ją temu Sądowi w dniu 22 marca 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wraz z aktami sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w cyt. przepisie. Nie jest on zatem uprawniony do rozpoznawania skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które nie służy zażalenie, nie kończących postępowania, a także nie rozstrzygających sprawy co do istoty, co wynika a contrario z przepisu wyżej cytowanego, art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.
Zasada ta odnosi się także do rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z akt sprawy L. L. skarży postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w którym wskazano, że nie przysługuje od niego zażalenie. Stosownie do art. 141 w związku z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego przysługuje zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, postanowienie na które nie służy zażalenie można skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Skarga zatem na postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, nie może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego, por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, System Informacji Prawnej Lex nr 76109, wydane na tle ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowujące nadal swą aktualność w obecnym stanie prawnym.
W związku powyższym skargę, jako niedopuszczalną, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucić i orzec, jak w sentencji.