Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez W. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w K. ulica [...], jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z [...] mocą której nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 8 tysięcy złotych na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2007 Nr 125, poz. 874 ze zm.)
W skardze skarżący zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 pkt. 4 lit. a ustawy oraz bezzasadne zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i nie zajmował stanowiska procesowego, co do wniosku zgłoszonego w trybie art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002, Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 2 tego artykułu w razie wniesienia skargi:
- 1) na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania;
- 2) na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części;
- 3) na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.
Ponadto stosownie do uregulowania art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Uregulowania ustawy procesowej przedstawione wyżej oznaczają po pierwsze, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ma charakter szczególny, a po wtóre, że skarżący winien wykazać przesłanki wstrzymania wykonania aktu, w związku z konkretną sytuacją odnoszącą się do tej strony. Przy tym przesłanki te nie podlegają wykładni rozszerzającej, zwłaszcza, że w odróżnieniu od uregulowania art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.), który zawierał przykładowe wyliczenie podstaw wstrzymania wykonania aktu lub czynności, art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera wyliczenie kompletne.
Ponadto należy zauważyć, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Dlatego zapis tego ostatniego przepisu oznacza, że w celu uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji strona winna wykazać przesłanki wstrzymania na tle odnoszących się do niej konkretnych okoliczności. Tymczasem z wniosku skarżącego nie wynika w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie tej stronie znacznej szkody lub wywołać trudne do odwrócenia skutki. Samo powołanie się przez skarżącego na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej, w szczególności wymienionych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz zarzucana bezzasadność wymierzenia kary pieniężnej nie są wystarczające.
Trzeba też zważyć, że każde wykonanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej zazwyczaj powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, lecz nie oznacza automatycznie - jak chciałby tego skarżący - istnienia ustawowych przesłanek do uwzględnienia wniosku, a zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, albo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez brak wstrzymania wykonania decyzji. Świadczenia pieniężne są z natury rzeczy świadczeniami odwracalnymi, co w tej sprawie oznacza tyle, że w wypadku ewentualnego uwzględnienia skargi następuje zwrot wpłaconych przez stronę dobrowolnie lub wyegzekwowanych przymusowo należności.
Reasumując, skoro we wniosku zawartym w skardze strona nie uprawdopodobniła okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to wniosek podlegał oddaleniu (art. 61 § 1, 3 i 5 P.p.s.a.).