Uzasadnienie
R. B. wniósł pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Prokuratora Rejonowego w Brzegu, zgłaszając wiele nieprawidłowości jakich dopuszczono się w licznych postępowaniach karnych dotyczących jego osoby, jak i nieprawidłowości w zakresie warunków odbywania orzeczonej kary izolacyjnej. Uzupełniając skargę, R. B. zażądał także przyznania odszkodowania. Ponadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie skarżonego organu, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego.
W nadesłanym do Sądu piśmie z Prokuratury Okręgowej w Opolu wyjaśniono, że podnoszone w skardze do Sądu Administracyjnego okoliczności mogą być wyrazem niezadowolenia z decyzji jakie zapadły w Prokuraturze Rejonowej w Brzegu na gruncie różnych postępowań karnych, oraz innych postępowań wszczętych w wyniku licznych skarg i pism autorstwa R. B. Na koniec stwierdzono, że zarzuty i zastrzeżenia podnoszone przez skarżącego nie znalazły potwierdzenia.
W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nadesłał wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, że skarży "Prokuraturę Rejonową w Brzegu", a w dołączonym do wniosku piśmie wskazał, które konkretnie akty Prokuratury kwestionuje. Jednocześnie wyjaśnił, że Prokurator zaniechał podjęcia "istotnych czynności", czym naruszył jego prawnie chronione interesy.
Postanowieniem tut. Sądu z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Op 158/10, skarżącemu ustanowiono adwokata i zwolniono go z obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach.
Ponadto, stosownie do treści art. 4 ustawy, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Przytoczone regulacje wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, co również oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach.
Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Jak wynika z treści skargi i innych pism nadesłanych do Sądu, R. B. złożył skargę na Prokuratora Rejonowego w Brzegu, kwestionując zapadłe w Prokuraturze rozstrzygnięcia. Zarzucił również niepodejmowanie przez Prokuraturę wnioskowanych przez niego działań, które bezpośrednio dotyczyły spraw karnych. Zwrócił ponadto uwagę na nieprawidłowości dotyczące warunków odbywania orzeczonej kary izolacyjnej i w związku z tym domagał się zasądzenia 10 tysięcy zł odszkodowania za doznaną krzywdę i upokorzenie. Z porównania tak określonego żądania skargi ze wskazanymi wyżej regulacjami P.p.s.a. wynika, że rozpoznanie niniejszej sprawy nie należy do kompetencji sądu administracyjnego, bowiem R. B. nie skarży działań organu administracji publicznej, ani też nie kwestionuje aktów i czynności podjętych przez ten organ. Skarga nie dotyczy również bezczynności, o jakiej mowa w cyt. wcześniej pkt 8 § 2 art. 3 P.p.s.a.
Skoro zatem - jak wskazano wyżej - Sąd nie jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi, to zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga ta podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.