Uzasadnienie
Pismem, nadanym listem poleconym w dniu 4 stycznia 2010 r. S. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia [...], znak [...] o wymeldowaniu go z pobytu stałego w K., ul. [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody Opolskiego została doręczona skarżącemu, jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru w dniu 25 listopada 2009 r., do rąk K. P., której adres skarżący wskazał w odwołaniu zawartym w piśmie z dnia 11 października 2009 r., złożonym do Wojewody Opolskiego, jako adres do korespondencji. W dniu 16 lutego 2010 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), skarżący złożył do Wojewody Opolskiego pismo z dnia 6 lutego 2010 r., w którym wskazał, że wobec przekroczenia 30 dniowego terminu do wniesienia skargi, wyjaśnia, że zaskarżoną decyzję odebrał osobiście nie w dniu 25 listopada 2009 r., a dopiero w dniu 23 grudnia 2009 r. i "w dalszym ciągu składa skargę".
Powyższe pismo z dnia 6 lutego 2010 r. zostało przesłane do tut. Sądu, który potraktował je jako wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako spóźniony. Odpis powyższego postanowienia, wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia środka zaskarżenia, został przesłany skarżącemu na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczony osobiście skarżącemu w dniu 18 maja 2010 r., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki. Postanowienie to nie zostało zaskarżone w toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...] została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 25 listopada 2009 r., do rąk K. P.- teściowej skarżącego, której adres, jako adres do korespondencji skarżący wskazał w odwołaniu złożonym do Wojewody Opolskiego z dnia 11 października 2009 r. W kwestionowanej decyzji zawarte było prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, wynoszącym trzydzieści dni od dnia otrzymania decyzji.
W związku z powyższym, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 26 listopada 2009 r., a ostatni jego dzień przypadał na 25 grudnia 2009 r. Z uwagi na okoliczność, iż ostatni dzień terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy w myśl art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi do sądu przyjąć należało następny dzień po dniach wolnych od pracy tj. poniedziałek 28 grudnia 2009 r. Skoro skarga S. F. została wniesiona przez przesłanie jej listem poleconym nadanym w dniu 4 stycznia 2010 r., na co bezspornie wskazuje data stempla pocztowego, należało przyjąć, że czynności wniesienia skargi dokonano z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu. Rozpoznanie przez sąd administracyjny środka zaskarżenia, złożonego przez stronę po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, może nastąpić jedynie wówczas, gdy na skutek odpowiedniego wniosku strony sąd postanowi o przywróceniu tego terminu.
W niniejszej sprawie, w wyniku rozpoznania wniosku w tym przedmiocie przez Sąd postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jeżeli wniesienie skargi nastąpiło po upływie terminu a prawomocnie odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi, należało stwierdzić, że zaistniały przesłanki odrzucenia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.