Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej przez Wojewodę Opolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Gminy Kietrz, jest uchwała Rady Miejskiej w Kietrzu Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., w sprawie zamiaru likwidacji Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ściborzycach Wielkich. Skarżący organ wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa, wskazując na brak przeprowadzenia w stosunku do niej procedury opiniowania przez związki zawodowe, co stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 79, poz. 854 ze zm.). Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2009 r. Gmina Kietrz wniosła o wstrzymanie rozpoznania skargi do czasu podjęcia przez Radę Miejską uchwały uchylającej zaskarżoną uchwałę oraz o umorzenie postępowania po uchyleniu uchwały. W uzasadnieniu wskazano, że Rada Miejska odstępuje od zamiaru likwidacji Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ściborzycach Wielkich z końcem bieżącego roku szkolnego i przez Burmistrza Kietrza został przedłożony projekt uchwały uchylającej uchwałę "intencyjną", będącą przedmiotem zaskarżenia.
W piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2009 r. Gmina Kietrz wniosła o umorzenie postępowania, podając, że zaskarżona uchwała została uchylona, stąd postępowanie sądowe w sprawie stwierdzenia jej nieważności stało się bezprzedmiotowe. Do pisma dołączono uchwałę Rady Miejskiej w Kietrzu Nr XXXVII/199/2009 z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie uchylenia uchwały Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. W § 1 powyższej uchwały postanowiono, że uchyla się uchwałę Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., natomiast w § 4 zawarto zapis, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2009 r. Wojewoda Opolski, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego K. N., powołując się na przepisy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, oraz o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 (cofnięcie skargi; śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn", w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania - a przed wydaniem wyroku - przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego m.in. w rezultacie skorzystania przez organ, który wydał zaskarżony akt, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia tego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, System Informacji Prawnej LEX nr 188791; Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 495).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że po wniesieniu skargi, a do dnia rozpoczęcia rozprawy, doszło do podjęcia przez Radę Miejską w Kietrzu w dniu 25 czerwca 2009 r. uchwały Nr XXXVII/199/2009 w sprawie uchylenia uchwały Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., którą - jak wynika z zapisu zawartego w jej § 1 - uchylono w całości zaskarżoną do tut. Sądu uchwałę Rady Miejskiej w Kietrzu Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., w sprawie zamiaru likwidacji Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ściborzycach Wielkich. Powyższa uchwała uchylająca, na zasadzie zapisu jej § 4, weszła w życie z dniem jej podjęcia, a więc z dniem 25 czerwca 2009 r. i - co za tym idzie - z dniem tym uchwała będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego została wyeliminowana z porządku prawnego. Taką czynność Rady Miejskiej, podjętą w toku postępowania sądowoadministracyjnego i odnoszącą się do uchwały już zaskarżonej, należało ocenić jako działanie dokonane w trybie samokontroli, wynikające z powołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. i uznać za zdarzenie zaszłe w toku postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiące przesłankę umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tym miejscu podnieść jeszcze należy, że uchylenie uchwały inną uchwałą ma charakter konstytutywny, a zatem wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc). Tym samym przerywa wywoływanie przez tę uchwałę skutków prawnych jedynie od daty wejścia w życie uchwały uchylającej, natomiast stwierdzenie nieważności uchwały znosi jej skutki od samego początku (ex tunc). W związku z tym należy mieć na względzie, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Kietrzu Nr XXXI/175/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie zamiaru likwidacji Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ściborzycach Wielkich, będąca – jak wynika z treści pisma procesowego Gminy Kietrz z dnia 25 czerwca 2009 r. – uchwałą "intencyjną", mającą wywierać skutek od zakończenia bieżącego roku szkolnego, w okresie jej obowiązywania, tj. do dnia 25 czerwca 2007 r. nie wywołała żadnych skutków prawnych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 201 § 1 tej ustawy, stanowiący, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Do niezbędnych kosztów postępowania, stosownie do art. 205 § 3 P.p.s.a., zalicza się m.in. wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego reprezentowanego przez adwokata lub Radce prawnego. Z tego względu na rzecz skarżącego zasądzono kwotę 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).