Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego. W skardze poprosił o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, ponieważ jest inwalidą – osobą niewidomą, napisał, że w dniu 26 lutym 2013 r., złożył do tut. Sądu "zeznanie majątkowe".
W związku z tym skarżący został wezwany do wypełnienie i odesłania urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy, stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Skarżący odebrał wezwanie w dniu 18 kwietnia 2013 r. i złożył wypełniony formularz wniosku w dniu 25 kwietnia 2013 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżący napisał, że jest osobą niewidomą z pierwszą grupą inwalidzką. Podał, że zamieszkuje sam, nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jego oświadczenia złożonego w rubryce nr 0 wniosku, obecnie nie ma on żadnego dochodu, nawet z tytułu zasiłku tymczasowego z MOPS.
Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wykazał, że uobecnienie ma żadnego dochodu.
Referendarz sądowy nie wzywał skarżącego do wykazania dodatkowych informacji odnośnie jego sytuacji materialnej, uznał bowiem, że z uwagi na względy ekonomii procesowej, posłuży się dokumentami znajdującymi się w załączonych do sprawy aktach administracyjnych, jako wystarczającymi do jej uprawdopodobnienia.
Jak przyjęło się natomiast w orzecznictwie sądowym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357).
Dokumenty te to m.in. dane z oceny sytuacji osoby przez pracownika socjalnego z dnia 1 października 2012 r., Wynika z niej, że skarżący mieszka sam w jednopokojowym mieszkaniu z kuchnią i łazienką, jest po urazie gałki ocznej, krwotoku do komory przedniej i komory ciała szklistego w oku prawym, stwierdzono jednooczność. Utrzymuje się jedynie z pomocy społecznej, w tym z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie oraz z zasiłku stałego w kwocie 389 zł miesięcznie, nie otrzymuje alimentów od dzieci. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja z dnia 21 grudnia 2011 r., o bezterminowym przyznaniu mu zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od dnia 1 września 2011 r. oraz decyzja z dnia 1 października 2012 r., o przyznaniu mu zasiłku stałego w kwocie 389 zł. W aktach administracyjnych znajduje się też orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącego z dnia 8 listopada 2011 r., wydane na stałe, stwierdzające, że ma on znaczny stopień niepełnosprawności, jest niezdolny do pracy, wymaga on pomocy innej osoby i instytucji, rehabilitacji itp.
Na podstawie akt administracyjnych dołączonych do sprawy, ustalono, że miesięczny dochód skarżącego z zasiłków z opieki społecznej wynosi 542 zł.
W ocenie referendarza, należy stwierdzić, bez głębszej analizy wydatków skarżącego, że sam fakt kształtowania się jego dochodów na poziomie 542 zł, pozwala na uznanie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Szczególnie, że jest osobą trwale niepełnosprawną, niezdolną do podjęcia pracy. Sytuacja materialna skarżącego uprawnia go zatem do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i postanowił ustanowić dla niego radcę prawnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 orzeczono, jak w sentencji.