Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez S. Spółka z o.o. w D., zwaną dalej również skarżącą lub Spółką, jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r., nr 1601-IOA.48.6.2019.2, którym stwierdzono, że odwołanie od decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 29 grudnia 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny.
Decyzja Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2017 r., 418000-CZR-3.1.48.6.2017.8.RJE, o wymierzeniu Spółce kary w wysokości 20.000 zł doręczona została w dniu 2 stycznia 2018 r. i odebrana przez pracownika uprawnionego do odbioru korespondencji, który potwierdził ten fakt poprzez odciśnięcie pieczęci Spółki i złożenie podpisu na dowodzie doręczenia (k: 48 akt administracyjnych). Decyzja w swej treści zawierała wynikające z Ordynacji podatkowej pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia odwołania.
Odwołanie Spółki datowane na 26 marca 2018 r. od ww. decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nadane zostało w dniu 27 marca 2018 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S. Spółka z o.o. w D. od ww. decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawomocnym wyrokiem z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Go 567/18, stwierdził nieważność przedmiotowego postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości miejscowej organu odwoławczego i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
W dniu 25 stycznia 2019 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu przekazane zostało przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze odwołanie S. Spółka z o.o. w D. od ww. decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2017 r.
Zaskarżonym postanowieniem z 8 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 236, art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 232 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800), zwanej dalej "O.p.", stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 29 grudnia 2017 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na stan faktyczny sprawy oraz przytoczył brzmienie przepisów art. 223 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Dokonując subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego do znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów uznał, że w prawidłowo doręczonej na adres Spółki w dniu 2 stycznia 2018 r. decyzji organu I instancji pouczono Spółkę o trybie i terminie, w którym przysługuje jej prawo zaskarżenia doręczonej decyzji. Zakreślony 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 16 stycznia 2018 r. Spółka wniosła natomiast odwołanie dopiero pismem datowanym na dzień 26 marca 2018 r., żądając uchylenia w całości decyzji organu I instancji lub jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że nie podlega ono rozpatrzeniu.
Spółka wniosła również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które to postępowanie zakończone zostało postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu.
Z treścią m.in. zaskarżonego postanowienia nie zgodziła się Spółka S. Sp. z o.o. w D. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie norm prawa podatkowego, zawartych w art. 120 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), zwanej dalej O.p., w szczególności polegające na: rażącym naruszeniu norm prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.); niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie i opieraniu się na niepełnych dowodach, na wnioskowaniu sprzecznym z zasadami wnioskowania prawniczego, a przez to sprzecznym z prawdą, tendencyjnym i przez to błędnym uzasadnieniem prawnym, nastawionym koniunkturalnie na wygraną, a nie na wydaniu prawidłowego orzeczenia w sprawie; rażącym naruszeniu art. 122 O.p. i wydaniu postanowienia przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie; złamaniu zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika, zawartych w art. 120, art. 121 § 1 oraz w art. 124 O.p.; naruszeniu art. 162 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania bez winy strony nie zostało uprawdopodobnione.
Przedmiotowa skarga obejmowała również postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skarga w tej części została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Op 180/19 i nie stanowi w niniejszej sprawie przedmiotu rozstrzygnięcia.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r. odmawiającego przywrócenie terminu do złożenia odwołania; przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2017 r. i zwrot kosztów sądowych poniesionych w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła stan faktyczny sprawy oraz brzmienie przepisu art. 162 O.p. i dowodziła, że dopiero z pisma organu I instancji powzięła wiedzę o wydaniu decyzji i jej skutecznym doręczeniu Spółce. W związku z otrzymaną informacją skarżąca w dniu 27 marca 2018 r. nadała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, dołączając odwołanie od decyzji organu I instancji.
Argumentowała, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Spółki, a raczej bez winy jej wspólnika i ta przesłanka została uprawdopodobniona przez skarżącą Spółkę. W dniu 2 stycznia 2018 r. pracownica zajmująca się w firmie kompleksową obsługą kancelaryjną dokonała odbioru decyzji organu I instancji, ale z powodu nagłego pogorszenia stanu zdrowia zmuszona była opuścić siedzibę przedsiębiorstwa i udać się niezwłocznie do domu, nie informując o odebranej korespondencji. Skarżąca wyjaśniła nadto, że pomimo dołożenia przez nią należytej staranności w działaniu, w celu uzyskania informacji o przychodzącej korespondencji, nie została poinformowana przez pracownicę o odebranej poczcie w dniu jej podjęcia, tj. 2 stycznia 2018 r. Dodała, że obieg dokumentów i spraw oraz obsługa poczty odbiorczej od Poczty Polskiej S.A. w Spółce S. Sp. z o.o. jest zapewniona w stopniu wymaganym od Spółki jako profesjonalisty, co spowodowało, że skarżąca tkwiła w błędnym, lecz usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, że organ I instancji nie zakończył postępowania w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem skarżącej, w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie ocenił według jakich zasad przyjął zawinienie osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki (w tej konkretnej sprawie), w opóźnieniu terminu, jak również nie ocenił prawidłowości doręczenia decyzji ww. osobie uprawnionej do reprezentowania Spółki, a w orzecznictwie sądowym przyjęto, iż odebranie w miejscu pracy pisma nie przez stronę, a przez osobę upoważnioną przez zakład pracy uprawdopodabnia brak winy strony (sygn. akt I OSK 620/06 - wyrok NSA z dnia 2 marca 2007 r.). Dodatkowo Spółka przedstawiła argumenty przemawiające za uchyleniem decyzji organu I instancji oraz załączyła do skargi oświadczenie pracownika w ww., przedstawionym zakresie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Dodał, że podniesione przez skarżącą kwestie nie nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż nie określają naruszenia prawa lub inreresu prawnego, a zarzucane nieprawidłowości koncentrują się w głównej mierze na niewłaściwym, zdaniem skarżącej, i niezgodnym z obowiązującymi przepisami procedowaniem w sprawie wniosku o przywrócenie ietrminu do wniesienia odwołania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca sama przyznała, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2019 r. zawieszono postępowanie w sprawie w celu odczekania na prawomocne rozstrzygnięcie Sądu w sprawie ze skargi Spółki na odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Op 180/19.
W wyniku uprawomocnienia się wyroku WSA w Opolu z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 180/19, w sprawie ze skargi S. Spółka z o.o. w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku przewoźnika, postanowieniem z dnia 7 lipca 2023 r. podjęto postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy z dnia wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.
Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie jest bowiem obarczone wadą skutkującą koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.
W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów i w takim też trybie doszło do rozpoznania niniejszej sprawy.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 29 grudnia 2017 r. o wymierzeniu Spółce kary w wysokości 20.000 zł. Przedmiotowa decyzja Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2017 r. doręczona została w dniu 2 stycznia 2018 r. i odebrana przez pracownika uprawnionego do odbioru korespondencji, który potwierdził ten fakt poprzez odciśnięcie pieczęci Spółki i złożenie podpisu na dowodzie doręczenia (k: 48 akt administracyjnych). Decyzja w swej treści zawierała wynikające z Ordynacji podatkowej pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia odwołania.
Odwołanie Spółki datowane na 26 marca 2018 r. od ww. decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nadane zostało przesyłką pocztową w dniu 27 marca 2018 r.
Wskazać należy również, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wydane zostało na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800), zwanej nadal O.p. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Co więcej powyższe postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Wyjaśnić należy jednocześnie, że w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, kontroli sądowej podlega wyłącznie postanowienie rozstrzygające tę formalnoprawną kwestię. Postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym rozpoczyna się od badania zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Stanowi o tym explicite art. 228 § 1 O.p., w myśl którego organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania jest zobowiązany do zbadania terminowości oraz dopuszczalności wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania, określanym w doktrynie mianem wstępnego, organ odwoławczy jest m.in. zobowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Stosownie bowiem do brzmienia przepisu art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Stąd też, w ramach postępowania wstępnego przed organem odwoławczym organ ten, uznając, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, obowiązany jest "stwierdzić" (w procesowej formie postanowienia) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., o ile uchybiony termin nie zostanie stronie przywrócony, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zamyka stronie możliwość skontrolowania prawidłowości decyzji organu I instancji w trybie kontroli instancyjnej. Stwierdzenie zatem przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało wniesione przez stronę po terminie wymaga pewności, popartej materiałem dowodowym, nie tylko co do tego, że odwołanie zostało wniesione po upływie wymaganych ustawą 14 dni liczonych od daty doręczenia decyzji organu I instancji, ale także, że doręczenie decyzji było prawidłowe. Powyższe wymagało zatem ustalenia nie tylko daty doręczenia odpisu decyzji organu I instancji z dnia 29 grudnia 2017 r., ale także prawidłowości jej doręczenia, a tym samym dokonania oceny, czy termin do złożenia odwołania od tej decyzji w ogóle rozpoczął swój bieg.
Takiego ustalenia organ w przedmiotowej sprawie dokonał. Poza sporem w sprawie jest bowiem, że ww. decyzja organu I instancji doręczona została w dniu 2 stycznia 2018 r. na adres Spółki i odebrana przez pracownika uprawnionego do odbioru korespondencji, który potwierdził ten fakt poprzez odciśnięcie pieczęci Spółki i złożenie podpisu na dowodzie doręczenia (k: 48 akt administracyjnych). Powyższe uprawniało zatem organ odwoławczy do przyjęcia, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio.
W świetle powyższego zasadnie uznał organ, że termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 16 stycznia 2018 r. Skoro zatem skarżąca Spółka wniosła odwołanie pismem datowanym dopiero na dzień 26 marca 2018 r., nadanym w dniu 27 marca 2018 r., to tym samym uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.
Jednocześnie w sprawie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn., akt II SA/Op 180/19, który utrzymany został w mocy wyrokiem NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1262/19, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a poddane kontroli sądowoadministracyjnej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 marca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku przewoźnika odpowiada kryterium legalności.
Odnośnie do zarzutu wadliwego doręczenia korespondencji osobie uprawnionej do odbioru korespondencji zamiast osobie uprawnionej do reprezentowania Spółki stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W tym zakresie dostrzec należy, że skarżąca jest osobą prawną i stosownie do art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio.
Zatem w sytuacji, gdy pod adresem spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja, to na spółce ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu oraz, że obowiązkiem osoby prawnej nie jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona. Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), gdyż to, kto jest osobą upoważnioną zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. Jednakże przepisy nie zawierają normy, z której można by wnioskować, że spółka ma możliwość dowolnego decydowania o tym, którą korespondencję - w sensie jej nadawcy - odbiera, a której nie odbiera.
Upoważnienie określonej osoby do odbioru pism musi oznaczać jej upoważnienie do odbioru wszelkich pism kierowanych do spółki (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2243/16; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 956/16; wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Op 472/17). Przesądzające zatem o skuteczności doręczenia w trybie z art. 151 O.p. pisma do rąk osoby znajdującej się w siedzibie spółki upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone także w sposób dorozumiany, a taką osobą może być osoba, która w siedzibie osoby prawnej - adresata korespondencji, posługując się pieczęcią firmową tego podmiotu i pieczęcią "pracownik" odbiera korespondencję skierowaną do tego podmiotu. W takiej sytuacji doręczyciel korespondencji nie ma obowiązku żądania od tej osoby upoważnienia do odbioru korespondencji, czy też sprawdzania w inny sposób, czy osoba taka rzeczywiście uprawnienie takie posiada (tak wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 654/16). Uwzględniając powyższe oraz dowód doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji (k: 48 akt administracyjnych) przyjąć należało, że prawidłowo organ uznał je za skuteczne.
Dodać należy również, że to skarżąca ponosi odpowiedzialność za działania wszystkich osób, przy pomocy których dokonuje czynności. Odpowiedzialność za działania tych osób jest oceniana pod względem należytej staranności, a przesłanka ta w odniesieniu do skarżącej jest rozpatrywana w kontekście odpowiedzialności Spółki za dobór osób, którym powierza wykonanie czy stałe wykonywanie określonych zadań (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 1404/16; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1292/10).
Odnośnie do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie wymagają one również odrębnego omówienia, gdyż w istocie dotyczyły okoliczności, które w ocenie Spółki winny uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Kwestia ta zaś została rozstrzygnięta wskazanymi wyżej wyrokami. W sprawie skonstatować zatem należy, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga nie ma uzasadnionych podstaw, o czym w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.