Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę nr XXXIV/238/2005 Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Lędziny. Kwestionowanej uchwale zarzucił, iż narusza art. 21 Konstytucji, zasady ogólne k.p.a., w szczególności art. art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, a także przepisy ustawy samorządowej w zakresie dotyczącym uchwalania prawa miejscowego oraz przepisy prawa budowlanego dotyczące wydawania pozwoleń budowlanych, które powinny być zgodne z Konstytucją, ustawami, umowami międzynarodowymi i rozporządzeniami. Ponadto skarżący podkreślił, iż Gmina nie respektuje wyroku Sądu, który zakwestionował lokalizację obwodnicy od strony południowej, a nadto nie uwzględnia sprzeciwów mieszkańców wsi Lędziny.
Odpowiadając na skargę, Gmina Chrząstowice wniosła o jej odrzucenie, gdyż przed wniesieniem skargi do Sądu A. S. nie wezwał na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2006 r., doręczonym w dniu 4 maja 2006 r., Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, iż wezwał Gminę do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie złożonym osobiście w Sądzie w dniu 10 maja 2006 r., A. S. wyjaśnił, że wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, a świadczą o tym protesty i zarzuty składane do projektu planu oraz liczne pisma oprotestowujące lokalizację obwodnicy. Na dowód tych twierdzeń skarżący przesłał dwa ostatnio przesłane do Rady pisma, z dnia 7 października 2005 r. i z dnia 7 lutego 2006 r. W pierwszym z nich mieszkańcy wsi Lędziny wyrazili sprzeciw odnośnie planowania obwodnicy od strony południowej, natomiast w drugim skarżący żądał informacji w sprawie losów złożonego przez niego zarzutu do projektu planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.
Przedmiotem skargi A. S., wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jest uchwała Rady Gminy Chrząstowice podjęta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Lędziny. Przed dokonaniem oceny zasadności skargi należało, w pierwszym rzędzie, wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne skutecznego jej złożenia, w szczególności Sąd zobowiązany był zbadać, czy przed wniesieniem skargi do Sądu A. S. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Przepis art. 101 ustawy określa szczególne, w stosunku do przepisów procedury sądowoadministracyjnej, przesłanki dopuszczalności zaskarżenia aktu, i stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z zacytowanej regulacji wyraźnie wynika, że dopuszczalność złożenia skargi w tym trybie zależy od wcześniejszego, bezskutecznego wezwania skarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że "bezskuteczność", o której mowa, będzie polegać - w przypadku skarżenia uchwały rady gminy - na odmowie usunięcia naruszania interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo, gdy rada nie wypowie się w tej kwestii w odpowiednim dla załatwienia sprawy terminie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd zwrócił się do A. S. o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez wykazanie, iż wzywał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie, w zakreślonym przez Sąd terminie, skarżący wskazał, iż już wcześniej, tzn. jeszcze przed podjęciem skarżonej uchwały mieszkańcy wielokrotnie domagali się, by Gmina nie projektowała obwodnicy wsi Lędziny od strony południowej, a ponadto A. S. także osobiście wyrażał w tej sprawie sprzeciw. Oceniając przedstawione Sądowi pisma, mające świadczyć o spełnieniu wymogu z art. 101 ustawy, podnieść trzeba, że wpłynęły one do organu jeszcze przed podjęciem kwestionowanej uchwały, zatem nie można przyjąć, iż stanowiły wezwanie do usunięcia naruszenia, o jakim mowa w tym przepisie.
W tym stanie rzeczy należało uznać, iż A. S. nie wyczerpał przed wniesieniem skargi do Sądu koniecznego trybu, bowiem nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest z kolei konieczność odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Już tylko marginalnie podnieść trzeba, że niniejsze postanowienie nie zamyka skarżącemu drogi do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie może być wniesione w każdym czasie), a w dalszej kolejności, także do złożenia skargi do sądu administracyjnego, oczywiście przy założeniu, że zostanie dochowany trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, liczony od następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu zostanie doręczona odmowa usunięcia naruszenia albo - w przypadku braku odpowiedzi - po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ ma obowiązek ustosunkować się do wezwania.