Uzasadnienie
W dniu 3 kwietnia 2007 r. A.B zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kluczborku jako osoba bezrobotna.
Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Kluczborski orzekł o uznaniu A.B z dniem 3 kwietnia 2007 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy od dnia 11 kwietnia 2007 r.
W dniu 16 kwietnia 2007 r. E.B, upoważniona przez A.B do zgłoszenia w jego imieniu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, poinformowała Powiatowy Urząd Pracy w Kluczborku o jego wyjeździe od dnia 16 kwietnia 2007 r. tj. w okresie krótszym niż 30 dni, w związku z czym Starosta Kluczborski decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. -zwanej dalej K.p.a.), orzekł o wstrzymaniu A.B wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z powiadomieniem Urzędu Pracy o pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia w okresie krótszym niż 30 dni A.B nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, a zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy, zasiłek za ten okres mu nie przysługuje. Przedmiotowa decyzja przesłana została na adres domowy strony i wobec braku jej odbioru dwukrotnie awizowana w dniu 25 kwietnia 2007 r. oraz w dniu 2 maja 2007 r.
W dniu [...] A.B potwierdził gotowość do zatrudnienia i Starosta Kluczborski decyzją z dnia [...], nr [...], orzekł o wznowieniu mu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 maja 2007 r. W tym samym dniu A.B otrzymał powyższą decyzję.
W dniu 8 czerwca 2007 r. A.B od powyższej decyzji złożył odwołanie do Wojewody Opolskiego, domagając się przywrócenia zasiłku, którego go pozbawiono wskutek mylnej informacji. Podniósł, iż w okresie od 11 kwietnia 2007 r. do 4 maja 2007 r. przebywał w Opolskim Centrum Rehabilitacji w K. z powodu schorzenia kręgosłupa. Nie pozostawał on zatem w gotowości do pracy nie na skutek wyjazdu do 30 dni, jak błędnie przyjął Starosta, lecz w wyniku choroby. Wskazał, że nie przedstawił zwolnienia lekarskiego, albowiem nie poinformowano go o takiej konieczności. Nie wiedział również, że upoważniona przez niego osoba wskazała wyjazd jako rzeczywistą przyczynę nieobecności.
W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Kluczborskiego z dnia [...]
Na powyższą decyzję A.B złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i domagając się jej uchylenia, powtórzył argumentację prezentowaną w uzasadnieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...]
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Op 460/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu do wyroku Sąd podniósł, iż pomimo doręczenia stronie zaskarżonej decyzji w dniu 7 maja 2007 r. do dnia 8 czerwca 2007 r., strona nie podjęła żadnych kroków zmierzających do zaskarżenia decyzji, czy doprowadzenia do ponownego rozpoznania sprawy w związku z czym, po upływie 14 dni od daty doręczenia stronie przedmiotowej decyzji, stała się ona ostateczna.
W wykonaniu powyższego wyroku Wojewoda Opolski postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Następnie pismem z dnia 20 marca 2009 r. A.B wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...], nr [...], orzekającej o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu A.B powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1409/09 oraz wskazał, iż pozbawiony był możliwości złożenia odwołania od w/w decyzji, albowiem nigdy nie została mu ona doręczona, ze względu na jego pobyt w Opolskim Centrum Rehabilitacji w K., o którym informował PUP w Kluczborku.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazało przedmiotowy wniosek Wojewodzie Opolskiemu.
W wyniku rozpatrzenia w/w wniosku, postanowieniem z dnia 7 lipca 2009 r., nr [...], Wojewoda Opolski odmówił przywrócenia terminu od wniesienia odwołania od decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...], nr [...] w sprawie wstrzymania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2007 r.
Na wydane przez Wojewodę Opolskiego rozstrzygniecie, strona w ustawowym terminie wniosła zażalenie do właściwego Ministra do spraw pracy.
Postanowieniem z dnia 10 września 2009r., nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Opolskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu szczegółowo opisał formę zastępczego doręczenia wywodząc, iż jeżeli nie nastąpiło skuteczne doręczenie stronie decyzji organu I instancji, nie można mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jak również nie można mówić o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W takim też przypadku złożony wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy a organ zmuszony jest do umorzenia postępowania.
Ponadto w ocenie Ministra stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania orzeczoną przez organ II instancji, należy uznać za przedwczesne, gdyż najpierw organ I instancji winien był prawidłowo doręczyć stronie oryginał decyzji.
Decyzją z dnia 12 października 2009 r., nr [...] Wojewoda Opolski umorzył postępowanie wszczęte na podstawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...], nr [...] w sprawie wstrzymania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, iż wobec prawidłowego powiadomienia przez stronę o wyjeździe na okres do 30 dni, co było równoznaczne z tym, iż nie przebywa ona pod wskazanym adresem domowym, a kierowana przesyłka nie będzie przez niego podjęta, nie doszło do doręczenia zastępczego.
Jednocześnie organ wskazał, iż w związku z przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, w którym ustalone zostało, iż w dniu 21 maja 2008 r. pracownik dokonujący potwierdzenia wydania decyzji za zgodność z oryginałem nie posiadał upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych z upoważnienia Starosty Kluczborskiego, nie doszło także do doręczenia decyzji administracyjnej, co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych.
Wobec powyższego w dniu 21 października 2009 r., decyzja z dnia [...], nr [...] została ponownie do strony wysłana, celem otwarcia terminu do wniesienia odwołania.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia 3 listopada 2009 r., A.B złożył odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie zakwestionował prawidłowość wstrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że w okresie wstrzymania zasiłku przebywał w szpitalu rehabilitacyjnym w K., a także wskazał, że jest po dwóch operacjach kręgosłupa, a o fakcie wyjazdu pisemnie informował Urząd Pracy. Nadmienił, iż wskutek braku doręczenia przedmiotowej decyzji bezzasadnie został pozbawiony możliwości wcześniejszego odwołania.
Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. organ II instancji wezwał stronę do przedłożenia zaświadczenia o niezdolności do pracy w okresie przebywania w Opolskim Centrum Rehabilitacji w K. na druku ZUS ZLA oraz do potwierdzenia daty trwającego leczenia, jednocześnie wskazując, iż z akt sprawy wynika, iż okres ten trwał od 11 kwietnia do 4 maja 2007 r.
Odpowiadając na wezwanie organu II instancji odwołujący, pismem z dnia 17 grudnia 2009 r., potwierdził wyszczególniony w wezwaniu okres przebywania w Opolskim Centrum Rehabilitacji. Odnosząc się do przedłożenia druku ZUS ZLA wskazał, iż przedmiotowego druku nie otrzymał ze szpitala albowiem lekarz wystawiający kartę informacyjną leczenia szpitalnego poinformował go, iż sam wypis powinien być wystarczającym dowodem dla Powiatowego Urzędu Pracy, w sytuacji natomiast gdyby nie był, Urząd winien zwrócić się do Opolskiego Centrum Rehabilitacji o jego wystawienie.
Odwołujący nadmienił również, iż po zgłoszeniu się do Powiatowego Urzędu Pracy i przedłożeniu wypisu żaden z urzędników nie zażądał od niego przedmiotowego druku. Jednocześnie poinformował, iż otrzymanie druku ZLA z Opolskiego Centrum Rehabilitacji nie stanowiło żadnego problemu, jednakże wobec niepowiadomienia go przez Powiatowy Urząd Pracy o konieczności jego dostarczenia, nie zwracał się o jego wydanie.
W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia 30 grudnia 2009 r, nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości decyzję Starosty Kluczborskiego z dnia [...], nr [...], i orzekł o wstrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i odwołując się do treści art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (z daty wydania kwestionowanej decyzji), wskazał, iż informacja o wyjeździe do 30 dni – bez podania przyczyny wyjazdu A.B – została złożona w PUP w Kluczborku w dniu 16 kwietnia 2007 r. i dotyczyła okresu od 16 kwietnia 2007 r. Jednocześnie organ zauważył, że z karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Opolskim Centrum Rehabilitacji w K. wynika, że A.B przebywał w szpitalu od 11 kwietnia 2007 r. do 4 maja 2007 r., a zatem wstrzymanie zasiłku dla bezrobotnych powinno więc nastąpić z dniem 11 kwietnia 2007 r. Organ odwoławczy argumentował, że jedynie przedłożenie przez stronę zaświadczenie o niezdolności do pracy, umożliwiłoby wypłacenie zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 80 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w wersji obowiązującej w dniu [...]), jednak wskutek braku przedstawienia stosownego zaświadczenia lekarskiego, należało wstrzymać wypłatę zasiłku za czas braku gotowości do podjęcia zatrudnienia.
Odnosząc się do postawionego w odwołaniu zarzutu braku informowania przez urzędników PUP o obowiązku dostarczenia zaświadczenia ZUS ZLA organ wskazał, iż ze znajdującej się w aktach sprawy "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP", z którą A.B zapoznał się, co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 3 kwietnia 2007 r., wynika wprost pouczenie, że "w przypadku czasowej niezdolności do pracy, bezrobotny obowiązany jest zawiadomić powiatowy urząd pracy w terminie 2 dni, przekazać zaświadczenie o tej niezdolności do pracy wystawione na odpowiednim wzorze - bezzwłocznie po ustaniu przyczyny niezdolności. W przypadku osób z prawem do zasiłku musi to być tzw. druk L4", (pkt IV ppkt 15). Wobec przedstawionego stanu faktycznego i zebranych dokumentów organ odwoławczy uznał, że strona pozostawała w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia pracy od dnia 11 kwietnia 2007 r., a nie od 16 kwietnia 2007 r., a pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji o wstrzymaniu zasiłku od 16 kwietnia 2007 r. prowadziłoby do naruszenia normy prawa materialnego nakazującej wstrzymanie zasiłku w okresie braku gotowości do podjęcia pracy.
Na powyższą decyzję A.B złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i domagając się wyjaśnienia sprawy, wskazał, że w niniejszej sprawie od samego wydania decyzji, z winy urzędników, doszło do powstania wielu nieprawidłowości, albowiem dopiero po dwóch latach przywrócony został mu termin do odwołania się od decyzji Starosty Kluczborskiego.
Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę żądał jej oddalenia w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie argumentował, iż organ odwoławczy nie miał podstaw prawnych do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, organ II instancji ma bowiem możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organu I instancji, jedynie wtedy gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, natomiast w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia ani rozpatrzenia w całości ani w znacznej części.
Na rozprawie w dniu 22 września pełnomocnik skarżącego dodatkowo wskazała na naruszenie przez organ art. 75 ust. 3 ustawy oraz art. 9 K.p.a. Podniosła, że obowiązkiem pracownika organu było poinformowanie skarżącego o potrzebie przedłożenia druku ZUS ZLA w momencie gdy stawił się w Urzędzie z wypisem ze szpitala. Naruszenie zaś art. 75 ust. 3 ustawy polegało na niezaoferowaniu skarżącemu propozycji pracy, którą mógłby podjąć, rezygnując z rehabilitacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwaną dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność m.in. decyzji (art. 3 § 2 P.p.s.a) bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Godzi się stwierdzić także, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych, a przy orzekaniu nie uwzględnia zasad współżycia społecznego, ani też nie bierze pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej.
Przeprowadzona w wyżej wskazany sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona prawu.
Przypomnieć trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...] wydana na podstawie art. 10 ust. 7, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm. -zwanej dalej ustawą) na mocy której organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Starosty Kluczborskiego z dnia [...] i orzekł o wstrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych skarżącemu z dniem 11 kwietnia 2007 r.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji od razu należy zastrzec, że w pierwszej kolejności przedmiotem badania Sądu była kwestia, czy powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na przepis z daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej było zasadne. Oceniając pod tym kątem ten aspekt sprawy trzeba stwierdzić, że organ odwoławczy nieprawidłowo argumentował swoje rozstrzygnięcie, opierając się na treści wówczas obowiązujących przepisów. Trzeba bowiem dostrzec, że ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 2009 Nr 6, poz.
33) zmieniony został m. in. art. 80, zaś w art. 27 postanowiono, iż "Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów." Opisana ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 1 lutego 2009 r. Tymczasem, jak wynika z lektury akt, skarżący odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożył w dniu 3 listopada 2009 r., zatem organ odwoławczy zobowiązany był do rozpatrzenia odwołania na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Zauważyć także należy, że pomimo powoływania się na wówczas obowiązujące przepisy Wojewoda Opolski w komparycji decyzji przywołał akt obecnie obowiązujący. Jednakże, w ocenie tut. Sądu stwierdzona wadliwość kontrolowanej decyzji nie może doprowadzić do jej uchylenia, gdyż w swojej istocie odpowiada ona prawu.
Wracając do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji trzeba odnotować, że E.B, upoważniona przez A.B do zgłoszenia w jego imieniu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, w dniu 16 kwietnia 2007 r., poinformowała Powiatowy Urząd Pracy w Kluczborku o jego wyjeździe od dnia 16 kwietnia 2007 r. w okresie krótszym niż 30 dni. W zgłoszeniu nie podano przyczyny powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. W sprawie bezsporne jest, że Starosta Kluczborski decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), orzekł o wstrzymaniu A.B wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2007 r. W dniu 7 maja 2007 r. zaś A.B potwierdził gotowość do zatrudnienia i Starosta Kluczborski decyzją z dnia [...], orzekł o wznowieniu mu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 maja 2007 r., którą skarżący otrzymał tym samym dniu.
W tym dniu nie przedłożył zaświadczenia o niezdolności do pracy. Dopiero w dniu 8 czerwca 2007 r. A.B złożył odwołanie do Wojewody Opolskiego od powyższej decyzji, domagając się przywrócenia zasiłku, którego go pozbawiono, jak wskazał na skutek mylnej informacji. Podał, iż w okresie od 11 kwietnia 2007 r. do 4 maja 2007 r. przebywał w Opolskim Centrum Rehabilitacji w K. z powodu schorzenia kręgosłupa, zatem nie pozostawał on w gotowości do pracy na skutek wyjazdu do 30 dni, jak błędnie przyjął Starosta, lecz z powodu choroby. Przyznał, że nie przedstawił zwolnienia lekarskiego, albowiem nie poinformowano go o takiej potrzebie. Nie wiedział również, że upoważniona przez niego osoba wskazała wyjazd jako rzeczywistą przyczynę nieobecności. W tym miejscu należy zauważyć, że w dniu rejestracji, tj. 3 kwietnia 2007 r., Starosta Kluczborski pouczył skarżącego, co potwierdził własnoręcznym podpisem, iż w przypadku czasowej niezdolności do pracy, bezrobotny obowiązany jest zawiadomić powiatowy urząd pracy w terminie 2 dni i przekazać zaświadczenie o tej niezdolności wystawione na odpowiednim wzorze – bezzwłocznie po ustaniu przyczyny niezdolności, a w przypadku osób z prawem do zasiłku musi to być, tzw. druk L4.
Wobec tego zarzut wskazujący na naruszenie przez organ art. 9 K.p.a. jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że mimo pouczenia o powyższym obowiązku skarżący nie w pełni wywiązał się z tego zobowiązania. Wprawdzie zawiadomił organ o braku swojej gotowości do podjęcia pracy, jednak nie uczynił tego w zakreślonym dwudniowym terminie przewidzianym dla czasowej niezdolności do pracy, albowiem jak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego Opolskiego Centrum Rehabilitacji skarżący przebywał w szpitalu od 11 kwietnia 2007 r., tymczasem zgłoszenie jego pełnomocnika z dnia 16 kwietnia 2007 r. z tą datą określało brak jego gotowości do podjęcia pracy z powodu wyjazdu.
Nadto po zakończeniu rehabilitacji nie przedłożył wymaganego zaświadczenia na wymaganym druku. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie był zobowiązany do kolejnego pouczania go o ciążącym na nim obowiązku. Nadto odnotować trzeba, że gdyby skarżący podał przyczynę swojego "wyjazdu" organ miałby możliwość przypomnienia skarżącemu o jego obowiązkach. Stąd Starosta Kluczborski zgodnie z treścią art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), prawidło orzekł o wstrzymaniu A.B wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2007 r., na podstawie podanych przez jego pełnomocnika informacji. W myśl bowiem powołanego przepisu bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia pracy, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił urząd pracy, lecz za ten okres zasiłek nie przysługuje.
Odnotować również trzeba, że zgodnie z pouczeniem o każdym przypadku zmiany miejsca pobytu bezrobotny jest obowiązany zawiadomić powiatowy urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, podając aktualne miejsce pobytu (pkt. IV ppkt 11 Informacji). W sytuacji, gdy organ nie wyegzekwował tego obowiązku od pełnomocnika skarżącego, to zasadnie przyjęto, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona skarżącemu, ponieważ z zawiadomienia bezsprzecznie wynikało, że skarżący od 16 kwietnia 2007 r. zmienił miejsce pobytu, przeto organ powinien był wstrzymać się z doręczeniem wydanej decyzji na wskazany czas nieobecności w miejscu zameldowania.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, którą Wojewoda Opolski uchylił w całości decyzję Starosty Kluczborskiego i orzekł o wstrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 kwietnia 2007 r., w ocenie tut. Sądu, należy stwierdzić, iż pomimo wskazanych na wstępie uzasadnienia nieprawidłowości, jest ona zgodna z prawem.
Decyzja organu drugiej instancji o wstrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 kwietnia 2007 r. została wydana w oparciu o przepis art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 - zwanej dalej ustawą).
W myśl znowelizowanego art. 75 ust. 3 cyt. ustawy, nadal bezrobotny, który pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy, jednak zasiłek za ten okres nie przysługuje.
W niniejszej sprawie niewątpliwie skarżący wypełnił ten obowiązek, o czym była mowa powyżej. W świetle art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy, starosta (prezydent miasta) pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie przedstawiła zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa w art. 80 ust.
2. Na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku (...) za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku (...), za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Jednakże bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych, są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy (ust. 2). Artykuł 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi, że dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby są zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55, zaś art. 55 ust. 1 przywołanej ustawy określa, że takie zaświadczenie lekarskie wystawiane jest na odpowiednim druku. Jest to formularz ZUS ZLA, co wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz. 741 ze zm.). Jak wynika z akt, co zresztą przyznał skarżący, nie przedstawił on zaświadczenia na wymaganym druku ZUS ZLA, poświadczającego brak gotowości do podjęcia pracy z powodu choroby. Udokumentowanie niezdolności do pracy zostało potwierdzone jedynie Kartą informacyjną leczenia szpitalnego Opolskiego Centrum Rehabilitacji w K.. Dokument ten zarówno w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, jak i obecnie nie spełniał i nadal nie spełnia wymogów prawa. Wojewoda Opolski, zatem zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylając decyzję pierwszoinstancyjną i orzekając o istocie sprawy co do daty daty wstrzymania zasiłku dla bezrobotnych z pierwszym dniem niezdolności do pracy, która zaistniała u skarżącego w dniu 11 kwietnia 2007 r., a nie jak podano w zgłoszeniu z dniem 16 kwietnia 2007 r. Przyjdzie zauważyć, że również obecnie nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie uniemożliwia wypłatę zasiłku dla bezrobotnych. Nadto po nowelizacji art. 80 ustawy, w myśl dodanego ustępu 2, nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje dalej idącymi konsekwencjami niż tylko pozbawieniem wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, lecz także pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy.
Zatem w świetle obowiązujących przepisów organ odwoławczy był obowiązany do zweryfikowania decyzji pierwszoinstancyjnej i w tym zakresie, tj. do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego ze wskazanym dniem.
Dokonując oceny omówionych naruszeń Sąd wziął pod uwagę treść art. 134 § 2 P.p.s.a., zgodnie bowiem z zawartą tam zasadą sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dostrzeżone przez Sąd w niniejszej sprawie uchybienia nie mieszczą się w tej przesłance. Zakaz reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym oznacza, że sąd nie może pogorszyć sytuacji skarżącego np. przez uchylenie korzystnej dla niego decyzji. Niesporne w sprawie było, że skarżący nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach, o którym była mowa powyżej, wobec czego wstrzymanie wypłaty zasiłku było zasadne zarówno w dacie wydania decyzji pierwszej instancji, jak też organu odwoławczego. Uchylenie zaskarżonej decyzji skutkowałoby pozbawieniem skarżącego statusu bezrobotnego od dnia wstrzymania wypłaty zasiłku do dnia pozostawania w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia (6 maja 2007 r.), co spowodowałoby utratą praw związanych z tym statusem za ten okres.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło również do naruszenia art. 75 ust. 3 ustawy, polegającego na niezaoferowaniu skarżącemu propozycji pracy, którą mógłby podjąć, rezygnując z rehabilitacji, ponieważ status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych. Jedną z przesłanek uznania konkretnej osoby za bezrobotną jest w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy "zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Przez pojęcie zdolność do podjęcia zatrudnienia rozumieć należy sytuację, iż konkretna osoba może podjąć zatrudnienie, jest zdolna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje. Pojęcie gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza natomiast sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 września 2004 r., sygn. akt 3II SA/Łd 1550/03, opubl. w Internet - Centralna Baza Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego).
Innymi słowy, zasadniczym warunkiem, który powinna spełniać osoba uznana za bezrobotną jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia przez bezrobotnego proponowanego zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby kwalifikującej się do rehabilitacji.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec o oddaleniu skargi.