Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 1 lipca 2020 r. (przekreślono datę 5 marca 2020 r. i ręcznie nadpisano datę 1 lipca 2020 r.) D. I. wniósł w dniu 2 lipca 2020 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze tej D. I. oznaczył siebie jako skarżącego, podając numer PESEL, i jednocześnie w nagłówku skargi wskazał adres oraz nazwę Spółki: A Spółka jawna w [...]. Ponadto, podpisując własnoręcznie skargę, umieścił obok podpisu pieczątkę firnową Spółki.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 5 lutego 2020 r. została doręczona Spółce w dniu 7 lutego 2020 r. Akta te załączono do sprawy ze skargi A Spółka jawna w [...] (sygn. akt II SA/Op 116/20), w której to sprawie WSA w Opolu wydał w dniu 7 lipca 2020 r. postanowienie o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, z uwagi na nieuzpełnienie braków formalnych skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 16 lipca 2020 r., wezwano D. I. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez:
- - prawidłowe oznaczenie strony skarżącej i w tym celu jednoznaczne oświadczenie, czy skarga, w której jako skarżący został oznaczony D. I., a w nagłówku, jako wnoszącego wskazano A Spółka jawna w [...] i jednocześnie podpis D. I. pod skargą opatrzono pieczęcią Spółki, została wniesiona przez D. I. czy przez ww. Spółkę;
- - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i w tym celu wskazanie, jaka wysokość nałożonej kary jest w skardze kwestionowana.
Ponadto w wezwaniu zastrzeżono, że w przypadku, gdy skarga jest wnoszona przez D. I., należy usunąć braki formalne skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że ww. decyzja z dnia 5 lutego 2020 r. została prawidłowo doręczona w dniu 7 lutego 2020 r. i zaskarżona przez Spółkę z zachowaniem ustawowego terminu. WSA w Opolu odrzucił skargę Spółki, po czym do organu wpłynęła w dniu 6 lipca 2020 r. kolejna skarga na wskazaną decyzję z dnia 5 lutego 2020 r., złożona - tym razem - przez jednego ze wspólników Spółki – D. I. Organ podkreślił, że skarga D. I. została wniesiona w uchybieniem wymaganego terminu, ponieważ termin ten upłynął w dniu 9 marca 2020 r.
Opisane wcześniej wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu na podany w skardze adres Spółki w dniu 20 lipca 2020 r., do rąk upoważnionego pracownika, co dokumentuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sprawy (k-16 akt sądowych).
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zastosował się do wezwania w wyznaczonym przez Sąd terminie i nie uzupełnił braków formalnych skargi.
W dniu 24 sierpnia 2020 r. organ przesłał do Sądu pismo procesowe - skargę z dnia 23 lipca 2020 r., które to pismo zostało skierowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu i nadane w placówce pocztowej w dniu 27 lipca 2020 r. Organ nadmienił, że z uwagi na fakt, iż postępowanie sądowe ze skargi D. I. z dnia 1 lipca 2020 r. nie zostało zakończone, potraktował pismo skarżącego jako pismo procesowe stanowiące uzupełnienie tej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed dokonaniem oceny merytorycznej skargi, Sąd bada, czy spełnia ona wymogi formalne. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony, w tym skargi. Z kolei w treści art. 46 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ustawodawca zawarł obowiązek oznaczenia stron, czyli podania w skardze imienia i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeśli skarga nie spełnia tych wymogów, przewodniczący - działając na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - wzywa stronę do ich uzupełnienia, jako braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W rozpoznawanej sprawie D. I. nie oznaczył w sposób niebudzący wątpliwości strony skarżącej, a także nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym został wezwany do uzupełnienia tych braków formalnych skargi, jednak w zakreślonym terminie nie odpowiedział na wezwanie Sądu, a więc nie wyjaśnił Sądowi, czy występuje w imieniu własnym, czy też działa w imieniu Spółki, nie podał również wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie do uzupełnienia wymienionych braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 lipca 2020 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności upłynął zatem w dniu 27 lipca 2020 r. Jak już wskazano wcześniej, skarżący nie wywiązał się z nałożonego przez Sąd obowiązku, ponieważ w odpowiednim terminie nie nadesłał do Sądu żądanych informacji.
W tych okolicznościach uznać należało, że zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który wyraźnie nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia skargi, jeżeli nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Powyższego stanowiska nie mogło zmienić przesłanie przez skarżącego do organu pisma - skargi z dnia 23 lipca 2020 r. Pismo to nie mogło mieć znaczenia przy ocenie skuteczności realizacji wezwania Sądu z dnia 16 lipca 2020 r., ponieważ nie zostało nadesłane do Sądu, tylko do organu, który przesłał omawiane pismo do Sądu dopiero w dniu 21 sierpnia 2020 r. (data nadania w placówce pocztowej), czyli po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Ponadto, niezależnie od powyższej przyczyny odrzucenia skargi, zauważyć przyjdzie, że skarga D. I. podlegałaby odrzuceniu także z uwagi na wniesienie jej po terminie. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje niezależnie od okoliczności sprawy. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Dodać jeszcze trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie.
Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - odrzuca skargę. Omawiany termin do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie.
Odnotowania wymaga, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Spółka otrzymała decyzję z dnia 5 lutego 2020 r. - w dniu 7 lutego 2020 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję rozpoczął więc bieg w dniu 8 lutego 2020 r. i upłynął w niedzielę, tj. 8 marca 2020 r. Za ostatni dzień terminu należało zatem uznać 9 marca 2020 r. (poniedziałek), ponieważ stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarżący złożył skargę do organu drugiej instancji dopiero w dniu 2 lipca 2020 r., a więc już po terminie do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.