Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Komprachcice z [...], nr [...] o wymeldowaniu B. P. z miejsca pobytu stałego przy ulicy [...] w C. W toku postępowania administracyjnego strona była reprezentowana przez pełnomocników radcę prawnego A. S. i radcę prawnego J. S. Pismem z 12 lutego 2010 r. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego i domagała się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła "błędną i dowolną wykładnię art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych". Skarga została podpisana osobiście przez B. P. Na pierwszej stronie skargi określając stronę skarżącą wnosząca skargę wpisała: "B. P., ulica [...], A". Na tej samej stronie w nagłówku pisma wnosząca je oznaczyła swój adres "ulica [...], B".
Do skargi dołączone było oświadczenie B. P., z którego wynikało, że wypowiada ona pełnomocnictwo udzielone 27 września 2007 r. radcy prawnemu A. S. i radcy prawnemu J. S. Jednocześnie B. P. oświadczyła, że wniesie skargę "osobiście, bez udziału pełnomocnika".
Zarządzeniem Przewodniczącego z 11 marca 2010 r. wezwano B. P. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Wezwanie zawierało pouczenie, iż brak uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłkę zaadresowano na wskazany w skardze adres B. P. w A, ulica [...], z oznaczeniem kodu pocztowego [...], który jest właściwy dla tej miejscowości, położonej w Gminie [...] i który strona oznaczyła w petitum skargi oraz w jej uzasadnieniu czterokrotnie (por. zapisy str. 1, 2 i 4 złożonej skargi).
Z adnotacji poczty na zwróconej przesyłce wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu awizowano po raz pierwszy 15 marca 2010 r., o czym adresatkę zawiadomiono przez pozostawienie stosownej informacji w skrzynce oddawczej. Doręczyciel zaznaczył także, iż przesyłkę pozostawił w Urzędzie Pocztowym w K., przy ulicy [...].
Skarżąca B. P. nie odebrała wezwania w ciągu 7 dni, w związku z czym listonosz 23 marca 2010r. pozostawił jej powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma złożonego w placówce pocztowej, nie później niż w terminie 14 dni od pierwszego zawiadomienia (por. przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru k-22 akt sądowych). Do dnia 31 marca 2010 r. B. P. nie odebrała przesyłki z Urzędu Pocztowego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić. Skarga podlega odrzuceniu, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Podstawą do wezwania o wpis jest art. 220 § 1 i przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. Sąd bowiem nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi przesłano B. P. na adres wskazany w skardze, przy czym niewątpliwie wobec treści skargi, a szczególnie jej uzasadnienia i danych zawartych w aktach administracyjnych, za właściwy przyjęto adres w miejscowości A ul. [...], w gminie [...], a nie B ul. [...]. Ten ostatni jest wynikiem oczywistej omyłki i poza treścią skargi nie występował w czasie trwania długotrwałego postępowania administracyjnego.
Wobec nie zastania adresata w miejscu zamieszkania listonosz złożył przesyłkę na okres 14 dni w U.P. w K., o czym zawiadomił adresata przesyłki stosownym zawiadomieniem z dnia 15 marca 2010r. Wobec nie podjęcia przesyłki w terminie 7 dni od awizowania, złożono powtórne zawiadomienie 23 marca 2010r.
Termin do odbioru przesyłki upłynął z 14 dniem od pierwszego zawiadomienia, a zatem z dniem 29 marca 2010r., (por. art. 73 § 1 -3 P.p.s.a.).
Przy tym doręczenie uznaje się w takiej sytuacji za dokonane z upływem ostatniego dnia z 14 dniowego okresu jego złożenia w urzędzie pocztowym, czyli w rozpoznawanej sprawie w dniu 29 marca 2010r.
Tygodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie. Nastąpiło to nie 5 kwietnia 2010r. lecz 6 kwietnia 2010r., gdyż stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Dzień 5 kwietnia 2010r. był świętem ustawowo wolnym od pracy, stąd termin upłynął 6 kwietnia 2010r.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu.