Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Op 202/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu ustanowił P. W. radcę prawnego z urzędu oraz umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 września 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie strat poniesionych w wyniku powodzi w 2010 r. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona radca prawny K. N. Pismem z dnia 17 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniła stanowisko procesowe strony oraz wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Następnie, radca prawny reprezentowała skarżącego na rozprawie w dniu 18 września 2014 r., na której zapadł wyrok oddalający skargę.
Kolejną czynnością procesową pełnomocnika było sporządzenie i złożenie skargi kasacyjnej z dnia 1 grudnia 2014 r., w której ponowiony został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów udzielonej a nieopłaconej w całości, ani w części pomocy prawnej przyznanej z urzędu.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 161/15 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego nie brała udziału w posiedzeniu Sądu II instancji.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). Według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a i b, stawka minimalna w postępowaniu administracyjnym wynosi 240 zł.
Jednocześnie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Zdaniem referendarza sądowego, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, jest sporządzenie pisma uzupełniającego stanowisko skarżącego oraz odnotowany w protokole udział pełnomocnika w rozprawie przed Sądem I instancji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, niezależnie od stawiennictwa na ww. rozprawie, pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną na zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za reprezentację skarżącego przed Sądem I instancji (240 zł) oraz w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (120 zł). Należną kwotę 360 zł należało podnieść o kwotę podatku VAT (23%), czyli o 82,80 zł.
Referendarz nie orzekł natomiast o zwrocie wydatków, albowiem pełnomocnik nie wskazała ich poniesienia.
W związku z powyższym, wobec poprawnego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającego oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości, podanej jak w sentencji.