Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia 25 lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2014 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł.
Odpis powyższej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia oraz o sposobie i terminie ich wniesienia, przesłany został na adres firmy skarżącej – L. N. i tam doręczony osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, w dniu 4 marca 2015 r., o czym świadczy data i podpis ww. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się L. N., kierując do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę opatrzoną datą 3 kwietnia 2015 r. Skarga ta zastała nadana za pośrednictwem poczty w dniu 4 kwietnia 2015 r. (data stempla), co potwierdza załączona do akt sprawy koperta.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwaną: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej listem poleconym w dniu 4 marca 2015 r. W związku z tym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 kwietnia 2015 r. (piątek). Natomiast skarga do tutejszego sądu wniesiona została za pośrednictwem poczty w dniu 4 kwietnia 2015 r. (data stempla), a zatem z uchybieniem terminu.
Wobec powyższego, skargę należało odrzucić na podstawie przywołanych powyżej przepisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji.