Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. A. C. wystąpił do Starosty Oleskiego o zwrot kwoty 425 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą za wydanie karty pojazdu dla samochodu [...], o numerze rejestracyjnym [...], pobraną w kwocie 500 zł, a należną opłatą w wysokości 75 zł. W uzasadnieniu wskazał na niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z przepisem art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczoną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka.
Starosta Oleski pismem z dnia [...], nr [...], odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości rozpatrzenia takiego wniosku, gdyż czynność wydania karty pojazdu jest czynnością materialno–techniczną z zakresu administracji publicznej. Nie ma ona charakteru decyzji czy postanowienia administracyjnego, co uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Organ pouczył także wnioskodawcę o prawie złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Starosty Oleskiego, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma.
Pismem z dnia 8 marca 2010 r. A. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Starosty Oleskiego skargę na odmowę zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł dla każdego z [...] wskazanych w tej skardze samochodów, w tym również dla pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, że opłaty dla poszczególnych samochodów pobrane zostały legalnie i nie ma podstaw do ich zwrotu.
Skarga A. C. została zarejestrowana w repertorium sadowym pod sygnaturą akt II SA/Op 202/10.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2010 r., ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 202/10 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów.
Sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą akt II SA/Op 207/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2010 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 25 marca 2010 r. pod adresem wskazanym w skardze, do rąk dorosłego domownika – M. C., syna skarżącego, za pisemnym pokwitowaniem, co potwierdza podpis oraz adnotacja na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, o czym świadczy zapisek urzędowy z dnia 17 maja 2010 r. (k. 13 a. sąd.). Nie usunął też braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa, zatem stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że na taką czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę sądowoadministracyjną można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, a nie bezpośrednio do sądu, jak błędnie pouczył Starosta Oleski.
W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie z dnia [...], nr [...], było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarżący wnosząc skargę nie wykazał jednak, aby dopełnił tej czynności i dlatego wezwany został przez Sąd do uzupełnienia braków skargi, poprzez wykazanie, że wezwał Starostę Oleskiego do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem z dnia [...], pod rygorem odrzucenia skargi.
Jednocześnie skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi. Z mocy art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10 000 zł, wynosi 4 % wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, obowiązany był do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł. Stosownie art. 220 § 1 P.p.s.a., wpis ten winien był uiścić w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
Nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz nieuiszczenie od niej wpisu w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie skargi odpowiednio na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3).
W niniejszej sprawie, zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi jak i uiszczenia wpisu doręczone zostały skarżącemu skutecznie w dniu 25 marca 2010 r. W tym zakresie przyjęto, że doręczenie wezwania synowi skarżącego, odpowiadało wymogom art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi.
Skoro wezwania doręczone zostały w dniu 25 marca 2010 r., to siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i do uiszczenia od niej wpisu, rozpoczął bieg w dniu 26 marca 2010 r. i upłynął z dniem 1 kwietnia 2010 r.
Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązków wynikających z wezwań, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu. Uznać tym samym należało, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.