Uzasadnienie
R. M. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego P. M., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej jako: "Dyrektor Izby") z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr 1601-IOA.48.32.2022 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby. Skarżący nie uzasadnił swojego żądania.
Dyrektor Izby w odpowiedzi na skargę wyjaśnił m.in., że odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w tytule skargi zawarto "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże w treści skargi żądanie takie nie zostało sformułowane ani uzasadnione".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przy tym, przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Z kolei trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. m.in. postanowienia NSA: z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 oraz z 19 maja 2011 r., II OZ 415/11; CBOSA).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie wyżej powołanego przepisu sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek, których wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy. Ten zaś, powinien starannie oraz rzeczowo umotywować swój wniosek, wskazując na konkretne okoliczności uprawdopodabniające, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne, ze względu na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy przy tym ogólny wywód strony. Argumenty zawarte we wniosku winny być odniesione do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację życiową lub majątkową strony (por.: postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, Lex nr 575347). Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia bowiem sądowi dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątku od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1504/14, Lex nr 1538986).
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania ich weryfikacji, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej. Brak jest również podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest zatem wystarczające, samo tylko sformułowanie przez wnioskodawcę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanego aktu prawnego, bez wskazania jakichkolwiek jego podstaw faktycznych, odwołujących się do okoliczności wskazujących na zaistnienie po stronie wnioskodawcy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskutek wykonania tego aktu.
Przenosząc powyższe na grunt załatwianej sprawy Sąd stwierdził:
Sąd dostrzegł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w samym tytule skargi i bez wyraźnego wskazania podstawy prawnej żądania. W ocenie Sądu przepisy art. 61 p.p.s.a., określające przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, nie sprzeciwiają się rozpoznaniu tego rodzaju wniosku przez Sąd.
Dalej Sąd ustalił, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, poza sformułowaniem samego wniosku o wstrzymanie decyzji, w żaden sposób nie uzasadnił swojego żądania. Nie przytoczył żadnych faktów, ani też nie przedłożył żadnych dowodów, mogących posłużyć merytorycznej ocenie sformułowanego przez niego wniosku, co czyni go w istocie nie poddającym się sądowej weryfikacji i przemawia za jego abstrakcyjnym charakterem. Sąd uznał więc, że skarżący nie uprawdopodobnił związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a wyrządzeniem jemu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu prawnego.
Wskazać należy, że kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero merytorycznie rozpoznając skargę. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w tenorze postanowienia.