Uzasadnienie
J. B. i R. B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o odmowie wymeldowania B. K. z pobytu stałego w O. przy ul. [...].
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 19 października 2000 r. postępowanie zostało zawieszone z uwagi na śmierć skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po ustaleniu, że wyłącznym spadkobiercą po zmarłej J. B. był jej syn – R. B., który zmarł w dniu 26 września 2001 r., a jego spadkobiercami zostały żona – W. B. i córka – M. F., postanowieniem z dnia 12 lipca 2004 r. podjął zawieszone postępowanie.
W pismach procesowych z dnia 27 lipca 2004 r. W. B. oraz M. F. zawarły oświadczenia, że wycofują skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (§ 2). Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis; w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Czynność procesowa dokonana przez następców prawnych J. B. i R. B. w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości.
W związku z tym, że w ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne.
Skutkiem tego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało umorzyć postępowanie.
Orzeczenie w punkcie 2 uzasadnia przepis art. 46 ust. 2 w/p ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).