Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w wysokości 120 zł, z przeznaczeniem na zakup żywności, a także o odmowie przyznania zasiłku celowego.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił skarżącemu radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w O., na pełnomocnika T. R. został wyznaczony radca prawny, któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa do występowania przed sądem w swoim imieniu, pismem z dnia 2 marca 2009 r. (vide: 34 akt sądowych).
Na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r., radca prawny P. P. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu i oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przywołany art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m. in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Referendarz zważył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 –4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stawki minimalne za czynności świadczone przez radcę prawnego w ramach prawa pomocy zostały określone z kolei w § 14 rozporządzenia. Przepis ten, różnicuje wysokość stawek w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zależności od rodzaju świadczonych przez radcę prawnego czynności i tego, w której instancji są one wykonywane. Tak więc, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł,
- c) w innej sprawie – 240 zł.
Należało uznać, iż niniejsza sprawa należy do ostatniej z kategorii spraw, wymienionych w w/w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie zasiłku celowego. Nie była zatem sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w niej skargi i nie brał udziału w rozprawie, której przedmiotem byłaby skarga na decyzje lub postanowienie Urzędu Patentowego. Dlatego ustalono, że w niniejszej sprawie wysokość stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynosi 240 zł.
Jak wynika także z akt niniejszej sprawy, radca prawny jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu, działał w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, tj. brał udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 12 marca 2009 r., co potwierdza protokół rozprawy. Złożył także wniosek o uzasadnienie zapadłego w sprawie wyroku. Stąd, w myśl przywołanego wyżej § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało mu przyznać wynagrodzenie w kwocie 240,00 zł za udział w postępowaniu w pierwszej instancji. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynianie się do jej wyjaśnienia należało uznać, że kwota 240,00 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu.
Zasądzając wynagrodzenie referendarz uwzględnił także treść § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższył wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 52,80 zł. Referendarz nie orzekł w zakresie wydatków, albowiem pełnomocnik ich nie wykazał.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.