Uzasadnienie
Skarżący A. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, zawartą w piśmie z dnia 16 maja 2008 r., na decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w R., ul. [...].
W odpowiedzi na skargę zawartą w piśmie z dnia 27 czerwca 2008 r. Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając odpowiedź na skargę organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 23 listopada 2007 r. do Urzędu Miejskiego w S. wpłynął wniosek A. T. o wymeldowanie brata A. S. z adresu w R. przy ul. [...], z uwagi na fakt, że przebywa on od 23 lat w Niemczech i nie posiada pod w/w adresem żadnych przedmiotów, ani rzeczy osobistych. A. T. wskazała, że jest jedyną spadkobierczynią po matce K. S., a nadto przedstawiła odpis księgi wieczystej na dowód, że jest jedyna właścicielką nieruchomości w R. przy ul. [...]. Burmistrz [...] wymeldował A. S. decyzją z dnia [...] z w/w adresu, a ten odwołał się do Wojewody [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza o wymeldowaniu skarżącego.
A. S. złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], w związku z czym Burmistrz przesłał do organu II instancji akta administracyjne organu I instancji. Ponadto w piśmie z dnia 16 maja 2008 r., A. S. złożył skargę do tut. Sądu, w której zarzuca Burmistrzowi, iż jego wymeldowanie było bezprawne. Skarżący wskazuje w nim okoliczności, które jego zdaniem maja istotne znaczenie dla czynności wymeldowania, których Burmistrz nie uwzględnił w wydanej decyzji.
W tym miejscu należy zauważyć, że skarga A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] o wymeldowaniu, wpłynęła już do tut. Sądu i została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/OP 212/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zaskarżona decyzja Burmistrza [...] z dnia [...], jest decyzją organu I instancji, od której wniesiono odwołanie do organu II instancji, czyli do Wojewody [...]. Prawo wniesienia odwołania wynikało z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący jak wynika z odpowiedzi na skargę i nadesłanych do sprawy o sygn. akt II SA/Op 212/08 akt administracyjnych, zaskarżył też odrębną skargą decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...].
Skarga zatem na decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], w sprawie wymeldowania A. S., jako skarga na akt I instancji, jest niedopuszczalna. Od decyzji tej przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia odwołania do Wojewody [...] i z prawa tego skarżący skorzystał, wnosząc skargę na decyzję Wojewody [...], która została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Op 212/08.
Zgodnie z art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych w graniach tej samej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak napisano w literaturze dotyczącej postępowania przed sądami administracyjnymi "Sąd administracyjny pierwszej instancji jest upoważniony i zobowiązany – w świetle postanowień art. 135 P.p.s.a., do podjęcia przewidzianych w komentowanej ustawie środków, a więc do wydania stosownego orzeczenia w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach tej danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 P.p.s.a., nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ I instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie." (patrz: T.Woś {w:}, Hanna Knysiak – Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 442).
Nie jest zatem dopuszczalne wniesieni skargi jedynie na decyzję organu I instancji, gdyż sąd administracyjny nie może oceniać jedynie tego aktu, i wyręczać w tym względzie organów administracji działających jako II instancja w postępowaniu administracyjnym. Skargę na decyzję, na co wskazywano wyżej, można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących do niej, a zatem dopuszczalna jest dopiero skarga na decyzję organu II instancji. W ramach rozpatrywania skargi na decyzję drugoinstancyjną badana jest także legalność decyzji organu I instancji.
Wobec powyższego skargę na decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], na podstawie art. 58 §1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalną należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia.