Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność zaskarżonej przez U. G. decyzji Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. ustanowiono dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła radcę prawnego K. B. Pełnomocnik z urzędu w dniu 19 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Jednocześnie z opinią pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone. Odpis opinii został doręczony skarżącej w dniu 30 stycznia 2017 r., Sąd stwierdził, że została ona sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.
Referendarz sądowy, zwany tez dalej "orzekającym" wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.
Orzekający zauważa, że pełnomocnik z urzędu został ustanowiony na etapie postępowania kasacyjnego, a zatem w odniesieniu do niego powyższe zasady określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715), zwanego dalej "rozporządzeniem". Stosownie bowiem do treści § 22 rozporządzenia w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe (czyli wcześniej obowiązującego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805), do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Pełnomocnik w sprawie został natomiast ustanowiony już na etapie postępowania drugoinstancyjnego, w dniu 9 grudnia 2016 r., czyli po wejściu w życie w dniu 2 listopada 2016 r. rozporządzenia, co uzasadnia jego stosowanie.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł. Z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit b wynika natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 %, nie mniej jednak niż 120 zł.
Według natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4 rozporządzenia następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W niniejszej sprawie, w dniu 19 stycznia 2017 r. radca prawny złożył do tut. Sądu pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika (przygotowanie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku uwzględniającego skargę), a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, czyli 75% kwoty 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia podwyższono o stawkę VAT przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co daje kwotę brutto 221,40 zł.
Wobec powyższego na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. b) oraz § 4 ust. 1-3 rozporządzenia w związku z art. 250 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.