Uzasadnienie
Wojewoda Opolski, działając w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Praszce z dnia 10 grudnia 2012 r., Nr 204/XXIV/2012 w przedmiocie sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu istotnego naruszenia prawa. W skardze zawarł też wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł.
Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała naruszała art. 6r ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, w myśl którego rada gminy określa, w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności: 1) ilość odpadów komunalnych odbieranych od właściciela nieruchomości, 2) częstotliwość odbierania tych odpadów, 3) sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Wskazane wyżej elementy stanowią katalog otwarty, a jednocześnie są to elementy obligatoryjne, do określenia, których rada gminy jest zobowiązana. Organ nadzoru wskazał, że brak uregulowania, którejkolwiek z wymienionych kwestii w uchwale skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.
W zaskarżonej uchwale Rada Miejska w Praszce nie wskazała sposobu świadczenia usług przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, który określił jako regulamin PSZOK. Określenie zasad przyjmowania odpadów do PSZOK odrębnym regulaminem może w ocenie skarżącego doprowadzić do niedopuszczalnej subdelegacji kompetencji rady gminy na bliżej niesprecyzowany organ.
Zaskarżona uchwała miała według jej § 7 uzyskać moc obowiązującą od 1 lipca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę z dnia 29 kwietnia 2013 r., Burmistrz Praszki wskazał, że Rada Miejska w Praszce podjęła w dniu 25 kwietnia 2013 r., uchwałę Nr 252/XXVIII/2013 uchylającą uchwałę będącą przedmiotem skargi. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania ze skargi Wojewody Opolskiego na uchyloną uchwałę, jako bezprzedmiotowego.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę pismem procesowym z dnia 16 maja 2013 r., pełnomocnik Wojewody Opolskiego, radca prawny K. N. wskazała, że uchwała z dnia 25 kwietnia 2013 r. zawiera zapisy naruszające prawo, wobec tego organ nadzoru z urzędu zamierza wszcząć co do niej postępowanie nadzorcze.
Burmistrz Praszki poinformował pismem procesowym z dnia 6 czerwca 2013 r., że w dniu 29 maja 2013 r. Rada Miejska w Praszce podjęła uchwałę Nr 261/XXX/2012 w sprawie uchylenia zaskarżonej uchwały z dnia 10 grudnia 2012 r.
Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2013 r. pełnomocnik Wojewody cofnął skargę na uchwałę z dnia 10 grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosowanie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P. p. s. a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej zostanie pozbawiony bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P. p. s. a., jak też na skutek wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (zob. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 495).
Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli, poprzez cofnięcie skargi.
Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne Sąd uznaje cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie, dokonane przez skarżącego cofnięcie skargi, uznać należało za skuteczne. Nie zmierza ono bowiem do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Zaskarżona uchwała, zgodnie z oświadczeniem skarżącego oraz Gminy Praszka wyeliminowana wszak została z obrotu prawnego.
Wobec skutecznego cofnięcia skargi, uznać tym samym trzeba, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Ponadto w niniejszej sprawie, uwzględniając w całości żądanie zawarte w skardze, Rada Miejska w Praszce podjęła uchwałę z dnia 29 maja 2013 r., na mocy której zaskarżona uchwała została uchylona. Skoro zatem, zaskarżona uchwała wyeliminowana została z obrotu prawnego w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. i ze względu na datę - 1 lipca 2013 r. – od której miała obowiązywać nie wywołała żadnych skutków prawnych, a skarżący skutecznie cofnął skargę, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umorzenia postepowania, o których mowa w art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a.
O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz strony skarżącej Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji.